Новая дэманстрацыя сілы: Зяленскі падпарадкаваў Лукашэнку

Крэмль слабы, і гэта кідаецца ў вочы ўсім у свеце.

Рэтранслятары на беларускай мяжы адключаныя. Ультыматум Зяленскага ў адрас Мінска спрацаваў. Але гэтая гісторыя з ультыматумам з’яўляецца не прычынай, а вынікам зменаў, што пачаліся яшчэ летась, калі Украіна наблізілася да парытэту ў дронавых ударах з РФ, а ўсе расійскія абяцанні хуткай перамогі праваліліся.

Увесь мінулы год Крэмль ціснуў на цалкам тады залежны ад яго рэжым Лукашэнкі, каб менавіта пад «чужым сцягам» (пад беларускім, зразумела) пашырыць эскалацыю — ці то аднавіць паўночны фронт ва Украіне, ці то напасці на балтыйскія краіны разам з палякамі.

І ўся інфраструктура для гэтай атакі (масты і дарогі ў прыгранічнай зоне, новыя вайсковыя базы і г. д.) будавалася ў Беларусі паскоранымі тэмпамі. Тыя ж рэтранслятары былі элементам гэтай маштабнай падрыхтоўкі для павышэння ставак. Надзвычай верагодна, што менавіта гэта абноўленая інфраструктура дапамагала перахопліваць і перанакіроўваць у ЕС украінскія дроны, якія ляцелі да паўночных нафтавых тэрміналаў у РФ.

Дык што ж змянілася, што Лукашэнка не толькі пайшоў на патрабаванні Зяленскага, але і наўпрост заявіў, што вядзе асобныя перамовы з Кіевам «праз галаву» Пуціна? І не проста заявіў, а пахваліўся перамовамі з «прадстаўнікамі Зяленскага» проста ў «фэйс» расійскім пасланцам. Неверагодная нахабнасць «пюрэра» ў дачыненні да свайго маскоўскага сюзерэна.

Фактараў, што паспрыялі змяненню ўспрымання Мінскам новых рэалій, некалькі. Па-першае — ужо згаданая няздольнасць Крэмля не толькі атрымаць перамогу над Украінай, але і абараніць саму Маскву ад удараў.

Крэмль слабы, і гэта кідаецца ў вочы ўсім у свеце. Ужо тое, што ён так і не наважыўся вясной перайсці ад слоў да новай агрэсіі, хоць уся інфраструктура ўжо была гатовая, сведчыць пра магчымасці РФ.

Рэклама

Пуцін і Лукашэнка ўжо прыступілі да дзеянняў, але апошні крок у бездань новай вайны тады так і не зрабілі. Бо былі ўжо занадта слабыя.

А для «Лукі» гэтая слабасць Пуціна мае і больш практычнае вымярэнне — рэжым у Мінску цалкам жыве на расійскія грошы. А Расіі ўжо не хапае грошай на самазабеспячэнне (доўг толькі расце), не тое што на падкуп «бананавых рэспублік».

Па-другое — Украіна ўжо не тая, што ў 2022 годзе. Паколькі эканоміка Беларусі залежыць ад стратэгічных прадпрыемстваў, якія можна пералічыць на пальцах адной рукі (перш за ўсё гэта НПЗ і ўгнаенні), але істотнай СПА для іх прыкрыцця няма, дык краіна максімальна безабаронная перад украінскімі дронамі. Калі «шчыт» над Масквой прабіваюць, то што ўжо казаць пра Мінск. Сварыцца з тым, хто насамрэч можа цябе забіць, — для Лукашэнкі страшна.

Па-трэцяе — новыя геапалітычныя рэаліі, якія даюць больш магчымасцяў для «флюгера» Лукашэнкі вярнуцца да гульні ў «многавектарнасць». Тут ёсць дзве ключавыя складнікі — Кітай і ЗША. Пасля перамоваў Пуціна з Сі расійскія правакацыі супраць ЕС «як адрэзала», да таго ж Лукашэнка раптам стаў надзвычай міралюбным пасля візіту да яго 6 чэрвеня 2026 года намесніка старшыні КНР Хань Чжэна.

Гэта значыць, Кітай не даў «дабра» на эскалацыю супраць свайго ключавога пакупніка — ЕС. А экспарт у ЕС, у прыватнасці, ідзе і праз Беларусь.

Кітай не хоча заканчэння вайны, бо яму выгадная цяперашняя сітуацыя з таннай сыравінай з РФ, але і эскалацыя яму не патрэбная, бо гэта прамыя страты.

З ЗША ўсё адначасова і складаней, і прасцей. Прасцей у тым сэнсе, што ў Трампа адзіны падыход да ўсіх дыктатараў — ён спрабуе іх падкупіць. Таму яшчэ генерал Келог упершыню наведаў Лукашэнку 21 чэрвеня 2025 года — год таму. У абмен на вызваленне некалькіх палітвязняў Мінск атрымаў шэраг выключэнняў з санкцый, у тым ліку і па тых жа ўгнаеннях.

Акрамя таго, Лукашэнка далучыўся да «Савета міру» Трампа, які, згодна з «мірнымі прапановамі», стане адным з распарадчыкаў аднаўлення Украіны. То-бок з пасобніка агрэсіі Лукашэнка раптам ператвараецца ў аднаго з тых, хто плануе зарабіць на заканчэнні вайны. Грошы — гэта стымул для «мінскага флюгера». А галоўнае — альтэрнатыўнае фінансаванне крыху развязвае яму рукі ў адносінах з РФ.

Складанасць у тым, што Трампу яшчэ ніводнага дыктатара такім чынам «перакупіць» не ўдалося. Не, «падарункі» яны ахвотна прымаюць, але лаяльнасці не дэманструюць. Той жа Лукашэнка працягваў працаваць на Крэмль, а не на Белы дом. Уласна, расчараванне ў гэтым падыходзе мы цяпер бачым на прыкладзе фактычнай дэнансацыі вынікаў сустрэчы ў Анкорыджы, бо Пуціна таксама — якая «нечаканасць» — не ўдалося падкупіць у кітайцаў.

Ужо не толькі больш умераны Рубіо і яго памочнікі дэманструюць, што «дух Анкорыджа» выветрыўся, але нават сам Трамп пачынае намёкамі падтрымліваць Кіеў. Гэта яшчэ перагуляецца, вядома (бо гэта ж Трамп), але пакуль усё так.

Украінскія ўдары па Маскве канчаткова пераканалі Трампа, Сі і таго ж Лукашэнку, што Пуцін — «лжэ-цар» і няўдачнік.

Так, самі па сабе ўдары па Маскве і па НПЗ не змянілі сітуацыю на фронце. Але яны, як «вішанька на торце», падвялі вынік і замацавалі новыя геапалітычныя рэаліі, у якіх Крэмль — «папяровы тыгр», а Пуцін не здольны абараніць нават сваю сталіцу.

Прыкметна, што ўсе гэтыя змены своечасова «разгледзелі» і ў Кіеве і зрабілі Лукашэнку прапанову, ад якой немагчыма адмовіцца — адключыць частку расійскай інфраструктуры РЭБ або страціць свае ключавыя прадпрыемствы. Націснулі менавіта туды, дзе Лукашэнка дакладна адчуе.

У адказ «Лука» не толькі выканаў ультыматум Зяленскага, але і прапанаваў адкрыць памежныя пункты пропуску, каб украінцы зноў «хадзілі ў беларускія лясы па ягады». А яшчэ вясной пагражаў Кіеву ядзерным ударам…

Галоўнае, аднак, што гэта злом трэнду, але пакуль не яго кульмінацыя. Украіна і надалей павінна пашыраць сваю сістэмную працу па расійскіх «слабых месцах», каб гэта бачылі ўсе. А значыць, і ў Лукашэнкі будзе больш прапаноў, ад якіх цяжка адмовіцца.

Але не варта думаць, што Крэмль даруе і Мінску, і ўсім навокал сваё прыніжэнне. Калектыўны Пуцін мысліць толькі пра эскалацыю як пра рашэнне ўсіх праблем — ён заўсёды так паступаў, і гэта заўсёды спрацоўвала.

І калі цяпер Беларусь часова выбыла з цяперашніх планаў па павышэнні ставак, дык Крэмль проста пераключыцца на іншыя напрамкі.

Уласна, пэўнай рэакцыяй РФ стаў інцыдэнт з ударам нібыта ўкраінскага FPV-дрона па аўтобусе з беларускімі дзецьмі ў Бранскай вобласці. Сам Лукашэнка заяўляў, што «дрон украінскі», але ставіў пад сумнеў, адкуль ён прыляцеў. Бо для FPV-дрона было занадта далёка ляцець туды з украінскай мяжы.

Але нават калі б дрон і даляцеў з Украіны, то трапіў бы ў ваенныя грузавікі, што там пастаянна курсіруюць, а не ў грамадзянскі аўтобус — бо гэта дрон з прамым кіраваннем, і аператар дакладна бачыць, куды б’е. Расійская лагістыка гэта пацвердзіць. Таму вельмі верагодна, што гэта была менавіта расійская правакацыя, як намёк Мінску на яго раптоўную «многавектарнасць». «Украінскія дроны», што ляцелі з тэрыторыі РФ і Беларусі, нагадаем, усю вясну тэрарызавалі прыбалтыйскія краіны — почырк той самы.

Іншым напрамкам для расійскіх правакацый можа стаць Каўказ. Грузінаў, якія на тле слабасці РФ паступова пераарыентуюцца на ЗША і Турцыю, можна «прыструніць», уключыўшы ў склад РФ сепаратысцкія рэгіёны. А Арменію — запалохаць абмежаваннямі на газ і паўстаннем апазіцыі. Прынамсі, на гэта спадзяецца Крэмль. Да таго ж пачаліся нейкія рухі ў напрамку Прыднястроўя, Малдовы і Румыніі. Гэта ўсё магчымасці для Крэмля прадэманстраваць сваю сілу і заадно пакараць «выскочек».

Ды і каб сарваць пагадненне па Армузе, Крамлю дастаткова падкінуць ХАМАС і Хізбале яшчэ трошкі зброі, як яны ўжо рабілі раней, каб тыя нешта выпусцілі ў бок Ізраіля, справакаваўшы адказ. Нэтаньяху, які будуе сваю перадвыбарчую кампанію вакол пастаяннай вайны і вобраза «асаджанай цвярдыні», за гэта Пуціну толькі падзякуе. Бо мір без перамогі — гэта палітычны крах Бібі.

Таксама Крэмль не адмовіцца і ад правакацый супраць Еўропы. Проста цяпер яны будуць узмацняцца не з тэрыторыі Беларусі. Як, напрыклад, нядаўні абстрэл грамадзянскага брытанскага судна каля берагоў Вялікабрытаніі расійскім караблём «Адмірал Грыгоровіч». Гэта правакацыя, гэта рэзананс. Але без Лукашэнкі.

…Лукашэнка адзін з першых адчуў змену трэндаў і яшчэ летась пачаў «падкладаць салому» на выпадак аслаблення Крэмля. І цяпер ён зноў атрымлівае магчымасці для «многавектарнасці», хоць і даволі абмежаванай.

Але гэта дае больш магчымасцяў і для Украіны, якая дзякуючы тым жа дронам атрымлівае магчымасць патесніць Крэмль на паўночнай мяжы нават без бою — проста «праекцыяй сілы».

Хутка ўбачым, ці зможа Пуцін знайсці контраргументы, каб вярнуць свайго вусатага міньёна на павадок. Такія знявагі Крэмль не забывае і не даруе, вычэкваючы больш зручнага выпадку для рэваншу. І гэта датычыцца не толькі Беларусі. Але пакуль што фіксуем яшчэ адзін правал «папяровага мядзведзя» Пуціна.

Менавіта таму новы трэнд «моцнай Украіны» патрабуе «замацавання» сістэмнымі дзеяннямі супраць РФ — каб наша ракетна-дронавае ўздзеянне на расійскія тылы стала новай канстантай, якая паступова будзе ўсё больш уплываць і на фронт, як ужо цяпер уплывае на геапалітыку. Крэмль не дасць геапалітычнага адказу, калі яму не дадуць часу на аднаўленне.

Андрэй Папоў, УНІАН

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]