Кіеў ставіць Лукашэнку паміж молатам і накавальняй

Дыктатар здзімаецца на вачах.

Увечары 20 чэрвеня Уладзімір Зяленскі правёў новую псіхалагічную атаку на Аляксандра Лукашэнку. Прэзідэнт Украіны канкрэтызаваў тэму рэтранслятараў на беларускай тэрыторыі, якія дапамагаюць наводзіць расійскія дроны на мэты ва Украіне: «…Ведаем пра чатыры такія рэтранслятары ў Беларусі — у Гомельскай і Брэсцкай абласцях» (чытай: яны ў нас на прыцэле).

Днём раней Зяленскі выставіў кіраўніку Беларусі ультыматум: адвёў тыдзень, каб той дэмантаваў гэта абсталяванне, дадаўшы: «Калі ён гэтага не зробіць, зробім мы».

Тады ж ён даў зразумець, што лепш спыніць пастаўкі нафтапрадуктаў расійскай арміі (у Мінску гэта, напэўна, зразумелі так: інакш у вашыя НПЗ можа прыляцець).

20 чэрвеня тэма працы беларускіх прадпрыемстваў на ваенныя патрэбы Расіі таксама атрымала працяг: Зяленскі заявіў, што Кіеў ведае «пра кожны завод у Беларусі, які працуе на Расію і працуе на гэтую вайну».

Усё гэта вельмі падобна на абазначэнне легітымных ваенных цэляў, якія могуць быць паражаныя, калі расійскі саюзнік не зробіць належных высноў.

Украінцы разлічваюць і на палітычны, і на фізічны страх беларускага кіраўніка

Можна меркаваць, што непублічна кіраўніцтва Украіны давяло свае пагрозы да ведама Лукашэнкі яшчэ раней. Ва ўсякім разе той, хто раней не раз абражаў Зяленскага, здзівіў публіку выбачэннямі перад ім у інтэрв’ю тэлеканалу «Аль-Арабія», запісаным 12 чэрвеня.

Уласна, і публічна ад імя камандуючага Сіламі беспілотных сістэм Украіны Роберта Броўдзі («Мадзяр») Кіеў некалькі разоў пасылаў Лукашэнку чорную метку. Менавіта Броўдзі 26 мая заявіў адкрытым тэкстам, што «першыя 500 цэляў [у Беларусі] ужо на алоўку».

Гэта рыторыка, падаецца, зрабіла на аб’ект псіхалагічнай атакі незгладжальнае ўражанне. І справа не ў самой рыторыцы, а ў тым, што Украіна паказала, як дзякуючы свайму прагрэсу ў ракетна-дронавай вайне можа даставаць аж да Урала і ўладкаваць маленькі філіял пекла ў самой Маскве, да якой сцягнутыя магутныя сілы расійскай СПА.

У апошнія дні Лукашэнка зрабіў цэлы каскад выказванняў, якія можна расцаніць як прыкметы таго, што ў яго насамрэч прабягае халадок па спіне.

У тым жа інтэрв’ю «Аль-Арабіі» прагучала: «Беларусь — мы гэта разумеем, таму і не хочам ваяваць — вельмі ўразлівая ў ваенным сэнсе, калі Украіна пачне атакаваць Беларусь так, як яна атакуе Расію».

Далей Лукашэнка на дзіва стрымана пракаментаваў удар беспілотніка па аўтобусе з беларусамі ў Бранскай вобласці.

А 18 чэрвеня беларускі галоўнакамандуючы, які раней пагражаў супастатам ядзеркай ды «Арэшнікам», «натхніў» сваіх генералаў, па сутнасці, паражэнскай заявай: «Мы разумеем: не дай Божа, будзе развязаная гарачая вайна, мы будзем проста падобныя да смяротнікаў. Мы проста будзем смяротнікамі. Мы ж гэта бачылі ў канфлікце Расіі і Украіны».

І, падаецца, гэтую перспектыву кіраўнік праецуе не столькі на генералаў (калі тыя згінуць, дык іншым выдаць штаны з лямпасамі — не праблема), колькі на сябе і Сям’ю.

Выбачэнні не ўратавалі

ІПСО супраць Лукашэнкі Кіеў разгарнуў з пачатку года. Магчыма, гэта звязана з тым, што на пасаду кіраўніка Офіса прэзідэнта Украіны прыйшоў ас разведкі, майстар такіх спецаперацый Кірыл Буданаў. Ну а галоўнае — поспехі ў дронавай вайне.

Так ці інакш, Зяленскі і іншыя ўкраінскія спікеры пачалі метадычна біць Лукашэнку па нервах.

Была зламана ранейшая парадыгма «не злаваць дзеда». Украіна адчула як сваю сілу, так і ўразлівасць мінскага саагрэсара, для якога, у адрозненне ад апантанага імперыяліста Уладзіміра Пуціна, уступленне ў гарачую вайну — жах, што ляціць на крылах ночы.

Ніякай адданасці імперскай ідэі ў пуцінскага васала няма — ёсць толькі жаданне атрымліваць ад Масквы рэсурсы. А цяпер і гэтая перспектыва ўсё больш праблематычная: укаталі сіўку крутыя горкі, пачало «калбасіць» эканоміку «старэйшага брата» на мілітарысцкім форсажы. Прычым Лукашэнка напэўна ведае пра рэальны стан расійскай эканомікі болей за нас.

А яго выбачэнні, падаецца, толькі надалі ўкраінцам адвагі: ага, дае слабіну! І Зяленскі, як бачым, метадычна працягвае ціснуць на псіхіку.

«Гарант мірнага неба» здзімаецца на вачах

Якія варыянты ў кіраўніка Беларусі? Уступіць Кіеву — значыць страціць твар. Да таго ж патрабаванні занадта шырокія і размытыя, а часу на выкананне ўльтыматуму ў абрэз.

Допусцім, дэмантаваць рэтранслятары тэхнічна не складае праблем. А вось спыніць працу беларускай прамысловасці на расійскую вайну — задача куды больш складаная. З аднаго боку, гэта падсечка «старэйшаму брату», з другога — эканамічны ўдар па ўласных заводах, завязаных на заказы з РФ.

Ды і тыя самыя рэтранслятары як прыбраць без згоды Масквы? А тая, як не стамляецца паўтараць Зяленскі, наадварот, штурхае Беларусь у вайну.

Кіеў, напэўна, і разлічвае ўбіць клін паміж Лукашэнкам і Пуціным. У гэтым — сутнасць ІПСО, якое разгортваецца ўжо некалькі месяцаў.

Цяпер кіраўнік Беларусі — бадай, на самой балючай расцяжцы з лютага 2022-га.

І як бы ні развіваўся гэты сюжэт, імідж Лукашэнкі як гаранта міру для беларусаў, напэўна, імкліва скукожваецца нават у вачах прыхільнікаў рэжыму. Смею меркаваць, што і лукашысты наўрад ці масава гараць жаданнем паміраць у пекле чужой вайны.

Аляксандр Класкоўскі, «Позірк»

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]