«Цяпер у мяне 10 самалётаў і верталёт — усё сваё»

Беларус распавёў, як пабудаваў бізнес у ЗША.

На YouTube-канале Сяргея Асіпава выйшла новае відэа — інтэрв'ю з пілотам Андрэем Барысевічам, заснавальнікам лётнай школы SkyEagle Aviation Academy у Фларыдзе і ўдзельнікам той самай (калі памятаеце) першай беларускай кругасветкі на аднамоторным самалёце, піша devby.io.

Андрэй Барысевіч скончыў Мінскі радыётэхнічны каледж, потым БДУ — факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі.

Ён з'ехаў у Маскву і заняўся развіццём бізнесу ў кампаніі SUP, у «Газеце.ру». Затым працаваў з Пятром Парашэнкам ва Украіне, рабіў агульны праект з Віктарам Шкулёвым (прэзідэнтам выдавецкага дома Hearst Shkulev Publishing — FP).

У 2014 годзе пераехаў у ЗША і купіў лётную школу. Сёння ён кіруе авіяцыйнай акадэміяй SkyEagle у ЗША, прадае бізнес-джэты і кансультуе ахвотных іх набыць.

Пра пераезд у ЗША і куплю лётнай школы: «Цяпер у мяне 10 самалётаў плюс верталёт — усё сваё»

— У 1986 годзе выйшаў на экраны фільм «Палёт навігатара» — пра тое, як на Зямлю прыляцеў касмічны карабель і выкраў хлопчыка (паводле сцэнару ён жыў у Форт-Лодэрдэйле). Гэта было маё любімае кіно.

Калі ў 2013 годзе вырашыў стаць пілотам, усе, з кім я меў зносіны на гэтую тэму, казалі: «Едзь у Форт-Лодэрдэйл — там шмат лётных школ». І ўсё. Я прыехаў, пасяліўся тут паблізу ў матэлі — і стаў пазнаваць горад. Мне тут вельмі спадабалася — тут рэальна крутая атмасфера.

У 2014 годзе я прыняў рашэнне пераехаць сюды назаўсёды. Знайшоў школу (фактычна гэта было «legal name» — юрыдычная асоба, якой на той момант было два гады) — і купіў.

Мой бізнес складаў прыкладна 5% ад таго, што ёсць цяпер: адзін пакой, у якім працавалі тры студэнты, адзін інструктар і адзін кіраўнік. Сваіх самалётаў — нуль, усё ў арэндзе. Цяпер у мяне 10 самалётаў, плюс верталёт — усё сваё, я прынцыпова нічога не бяру ў лізінг. З работнікаў — інструктары, мэнэджараў у офісе пад дзясятак, сейлзы, адміністратары, дырэктары. Абарот у гэтым годзе чакаю 4,5 млн долараў.

Адкуль грошы? У мяне ёсць добры сябар — Антон. Ён захапляўся авіяцыяй і паверыў у маю вар'яцкую ідэю.

У Маскве я нядрэнна зарабляў і жыў, у прынцыпе, нядрэнна — здымныя дамы на Рублёўцы, вадзіцель, нянi, дзве машыны… Я з'ехаў, маючы ў кішэні 55 тысяч долараў наяўнымі (а ўсяго — 100 тысяч долараў), і 40 тыс. з іх уклаў у бізнес. Антон даў мне яшчэ 360 тысяч долараў — і мы купілі школу ў прапорцыі 20:80. Я выкупіў яго долю два гады таму.

Пра першую беларускую кругасветку: «Выдаткі — 50 тысяч долараў»

Ідэйным натхняльнікам першай беларускай кругасветкі быў Саша Цэнтар. Ён вялікі фанат авіяцыі і Беларусі. Калі ён прапанаваў мне ўзяць удзел у гэтым вар'яцтве, я гуляў па пляжы ў Маямі: «Слухай, хачу адзін праект замуціць — першую беларускую кругасветку на сваім самалёце: з беларускімі нумарамі, з беларускай рэгістрацыяй, з беларускімі сцягамі».

Ён спытаў, ці не ведаю я каго-небудзь з вялікім досведам міжнародных пералётаў. Я сапраўды не зразумеў падступ — пару дзён сур'ёзна думаў, нават знайшоў нейкага камандзіра з Belavia, які нібыта адгукнуўся, а потым сказаў: «Вы што, хлопцы, я вось сюды пасля Boeing — ды ніколі ў жыцці!»

Я перазваніў: «Сань, праблема: па-першае, не магу знайсці беларуса з такой экспертызай, а па-другое, ну, а можа, я падыду?» — «Я ведаў, што ты згадзішся». Думаю, гэта была правакацыя з яго боку.

Мы з Сашам паляцелі. Палёт пачаўся ў ўсходнім напрамку: вылецелі з Мінска з аэрадрома Ліпкі ў бок Масквы, затым на ўсход Расіі — Новасібірск, Краснаярск, Брацк, Тында, Магадан, потым быў Анадыр. Каб трапіць на Аляску, трэба было перасекчы Берынгаў праліў — мы гэта зрабілі. Здаецца, у гэты момант Аляска ўпершыню ўбачыла беларускі самалёт з беларускім экіпажам, які заляцеў з боку Расіі менавіта гэтым маршрутам.

Назад ляцелі праз Канаду, Грэнландыю, Ісландыю.

У працэсе мы ўстанавілі адзін сусветны рэкорд — ён зарэгістраваны ў Федэрацыі авіяцыйнага спорту і называецца «Максімальная хуткасць на прамалінейным маршруце з Варшавы ў Мінск» у класе аднаматорных самалётаў.

Мы вярнуліся праз 29 дзён і 30 тысяч км з заходняга боку. Пацвярджаем: Зямля круглая.

Выдаткі на арганізацыю — каля 50 тысяч долараў. У Сашы быў свой самалёт, таму мы трацілі, па сутнасці, толькі на паліва, гатэлі, наземнае абслугоўванне — гэта не вельмі вялікія грошы.

Стрёмныя моманты — гэта ўсялякая бюракратыя: ФСБ, ФСО ў Расіі — складаней, чым у Расіі, лятаць больш нідзе не было.

Пра бізнес: «Год таму сказаў бы: дайце мне мае 3 млн долараў, сяду на яхту — і з'еду на Карыбы»

Я зарабляю на палётах, але не жыву з гэтага — па сутнасці, я хобі ператварыў у частку жыцця/працы.

У мяне была праца з 2018 па 2021 год — пілотам у чартарнай кампаніі. Працаваў як пракляты — 15 дзён у небе, 13 адпачываў. І на трэці год я зразумеў, што больш не магу. Жыць паводле раскладу — не мая тэма, хоць грошы добрыя — тысяч 12 у месяц.

А потым здарыўся кавід — да таго часу ў мяне было тысяч 200 долараў. Я закрыў пару здзелак па продажы самалётаў, пайшоў на фондавы рынак гандляваць — і за пару гадоў ператварыў гэта ў мільён з капейкамі. І на гэтыя грошы да 2023 года выкупіў частку свайго партнёра ў нашым бізнесе.

Далей я развіў школу, дадаваў новыя праграмы — і цяпер гэта больш, чым сярэднестатыстычная лётная школа ў ЗША. Такіх школ, як у мяне, — ну, можа, пяцёра на амерыканскім рынку (хаця ўсяго школ больш за 5 тысяч). Па аб'ёме трэніровачных праграм мы ў топ-5 або, можа, у топ-10.

Я вельмі хацеў прадаць бізнес — пазбавіцца ад яго. Але потым ён пачаў прыносіць прыбытак, я перастаў займацца аперацыянкай.

Вось калі б мяне год таму спыталі, я б сказаў: «Бро, я наеўся! Дайце мне мае 3,5 млн долараў, сяду на яхту — і з'еду на Карыбы». Але за мінулы год я аб'ехаў 35 краін, быў на Карыбах дзясяткі разоў і на «Манака Гран-пры» ездзіў — цяпер я не хачу на пенсію. Зараз мне хочацца яшчэ нешта зрабіць.

Цяпер я прадаю бізнес-джэты. Сярэдні чэк — 4 млн долараў. Трэба круціцца, бо на адной школе не пражывеш.

А цяпер у мяне новы напрамак — гэта менеджмент: вось прыходзіць да мяне Сяргей Асіпаў, напрыклад, і кажа: «Хачу купіць бізнес-джэт». Я кажу: «Няма праблем. Куды збіраешся лятаць?» — «З Кіпра ў Берлін, у Турцыю і ў Дубай — там фінансавы цэнтр». Я кажу: «Окей, пад твае інтарэсы падыдзе вось такі-то бізнес-джэт, у такім-то бюджэце, вось яго гадавы расход, бла-бла-бла».

А потым Сярожа прыходзіць да мяне і кажа: «Бро, я купіў самалёт, але паняцця не маю, што цяпер з ім рабіць», — бо гэта не машына, тут патрэбен прафесійны экіпаж, які нехта павінен навучыць, патрэбнае абслугоўванне. І я бяру на сябе ўсё кіраўніцтва. Цяпер яшчэ хацеў адкрыць HR-агенцтва па падборы экіпажаў.

Пра тэхналогіі: «Мільярды выдаткаваны, процьма распрацовак — і дзе ўсе гэтыя дроны?»

Праблема ўкаранення тэхналогій у авіяцыю ў тым, што гэта жахліва кансерватыўнае асяроддзе, зацыкленае на бяспецы.

Ты можаш прыдумаць самахо́дны дрон, які будзе дастаўляць пошту, грузы і ўсё астатняе, — але мне пошту чамусьці дастаўляе цёця-паштальёнка. Цэлымі днямі яна ездзіць на сваёй машынцы ад FedEx па маім раёне. Думаеш, FedEx не ў курсе пра беспілотныя сістэмы, якія могуць дастаўляць гэта ў мой двор? Яны больш за пяць гадоў гэтым займаюцца. І ўсё ж…

Першую Tesla я купіў у 2018 годзе — ужо тады ў мяне быў аўтапілот. Зараз 2026 год.

Выйдзі на вуліцу і спытайся, колькі людзей у Маямі ездзяць на машынах з full self-driving, — думаю, што 2%, можа, 3%. Людзі баяцца. Дзеці са мной не хочуць ездзіць, калі я еду на аўтапілотзе. Яны садзяцца ў машыну і кажуць: «Тата, выключы». — «Аўтапілот больш бяспечны, ён лепш за мяне ездзіць». Але яны паўтараюць: «Выключы».

Калі б я ўкараняў AI, я б прыбраў дыспетчараў. Дыспетчары павінны знікнуць як прафесія, таму што выконваць дыспетчарскую працу AI можа выдатна: сачыць за развядзеннем паветраных суднаў, аптымізаваць маршруты, выпрамляць іх.

…Калі я кладу Starlink сабе на крыло, з пункту гледжання рэгулятара я парушаю правілы, — гэта несертыфікаванае прыстасаванне, якое FAA тэарэтычна можа разглядаць як пагрозу бяспецы. Каб яго сертыфікаваць, я павінен заплаціць 250 тысяч долараў і ўпаяць яго ў дах свайго самалёта. І тады FAA скажа: «О, вось гэта бяспечна». Таму ты не ў тым месцы абмяркоўваеш тэхналагічныя навінкі AI — тут усё вельмі кансерватыўна.

Я яшчэ адзін прыклад прывяду. Пяць гадоў таму быў шалёны хайп вакол Air Mobility. Але прайшло пяць гадоў: мільярды выдаткаваны, процьма распрацовак — і нічога не лятае. Дзе гэтыя дроны? На вуліцах іх няма.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]