Пяскоў пайшоў супраць Крамля

Новая заява супярэчыць публічным выказванням Пуціна пра былыя канфлікты.

Адхіляючы чарговую ўкраінскую прапанову аб энергетычным перамір’і, Пяскоў сёння заявіў: «Нам патрэбны мір, а не перамір’е». Раней у тым самым духу неаднаразова выказваліся і Пуцін, і Лаўроў.

Пазіцыя надзвычай канкрэтная і зразумелая, аднак праблема ў тым, што яна наўпрост супярэчыць таму, што Пуцін казаў раней. Казаў неаднаразова. У мінулым расійскі прэзідэнт не толькі прызнаваў магчымасць паэтапнага вырашэння міжнародных канфліктаў, але і сам настойваў на тым, што адсутнасць канчатковых дамоўленасцяў не павінна перашкаджаць заключэнню прамежкавых.

Часам ён нават патрабаваў спачатку спыніць баявыя дзеянні, а ўжо потым прыступаць да вырашэння прынцыповых палітычных разыходжанняў.

Вось некалькі прыкладаў.

24 кастрычніка 2014 года, выступаючы на пасяджэнні Валдайскага клуба, Пуцін разважаў пра перспектывы спынення вайны на Данбасе. Яго пазіцыя была максімальна вызначанай: «Найважнейшае — неадкладна спыніць вайну, развесці».

Далей прэзідэнт тлумачыў, што спыненне кровапраліцця дазволіць пачаць дыялог, аднавіць эканамічныя сувязі і паступова перайсці да ўрэгулявання іншых пытанняў: «А за эканомікай шмат што іншае пойдзе паступова».

То бок Пуцін наўпрост прапаноўваў не звязваць спыненне вайны з канчатковым вырашэннем усіх існых разыходжанняў. Больш за тое, ён лічыў спыненне баявых дзеянняў неабходнай умовай збліжэння пазіцый.

Яшчэ больш паказальна — 3 верасня таго ж года. Тады Пуцін прадставіў уласны план ўрэгулявання канфлікту на Данбасе з сямі пунктаў. Першы з іх гаварыў: «Прыпыніць актыўныя наступальныя аперацыі ўзброеных сіл, узброеных фармаванняў, апалчэння паўднёвага ўсходу Украіны на данецкім і луганскім напрамках».

Далей ішлі прапановы аб адводзе войскаў, міжнародным кантролі за выкананнем спынення агню, абмене палоннымі, гуманітарных калідорах і аднаўленні інфраструктуры.

Ніякага патрабавання папярэдне ўзгадніць канчатковы статус Данбаса ў плане не было. Пуцін прапаноўваў спыніць стральбу, не чакаючы вырашэння палітычнага канфлікту.

Цікава, што ў той самы дзень Пяскоў, тлумачачы журналістам сэнс пуцінскіх прапаноў, сказаў:

«Галоўнае — гэта дасягненне канчатковай мэты, спыненне агню, пачатак перамоў і сумесныя намаганні па палягчэнні жудаснай гуманітарнай сітуацыі».

Звярніце ўвагу на паслядоўнасць: спачатку спыненне агню, потым перамовы. Ніякіх разважанняў пра тое, што перамір’е бессэнсоўнае без заключэння канчатковай мірнай дамовы.

18 кастрычніка 2018 года, зноў выступаючы на Валдайскім форуме, Пуцін тлумачыў, чаму прапанаваў японскаму прэм’еру Сіндза Абэ падпісаць мірную дамову, не чакаючы вырашэння тэрытарыяльнай спрэчкі. Ён спасылаўся на досвед адносін з Кітаем, калі Масква і Пекін спачатку дамовіліся аб развіцці супрацоўніцтва і стварылі атмасферу ўзаемнага даверу, а пагранічныя праблемы канчаткова вырашылі толькі пазней.

«Мы стварылі ўмовы даверу, а потым вырашылі пытанне. Я менавіта гэта і прапанаваў».

Пуцін заклікаў японцаў не адкладаць заключэнне мірнай дамовы да канчатковага вырашэння тэрытарыяльнай праблемы. То бок расійскі прэзідэнт сам даказваў, што нават пытанне аб прыналежнасці тэрыторый неабавязкова павінна вырашацца адразу. Часам разумней спачатку дамовіцца пра тое, пра што можна дамовіцца, а астатнія супярэчнасці ўрэгуляваць пазней.

24 лістапада 2013 года Пуцін каментаваў папярэдняе пагадненне па іранскай ядзернай праграме. І тут ён не проста ўхваляў паэтапнае ўрэгуляванне, але нават падкрэсліваў, што менавіта Расія выступіла аўтарам такога падыходу: «У прыватнасці, прапанаваныя намі раней прынцыпы паэтапнасці і ўзаемнасці знайшлі поўнае адлюстраванне ў узгодненым дакуменце, атрымалі падтрымку і міжнароднае прызнанне».

Прэзідэнт адзначаў, што дасягнутая дамоўленасць з’яўляецца толькі першым крокам на доўгім шляху да канчатковага вырашэння праблемы. Між іншым, гаворка ішла пра ядзерную бяспеку. Праблема была надзвычай сур’ёзнай, але Пуцін не патрабаваў вырашыць яе цалкам і неадкладна.

Наадварот, ён вітаў прамежкавыя дамоўленасці, бо яны стваралі ўмовы для наступнага, больш маштабнага пагаднення.

Нарэшце, 29 снежня 2016 года Пуцін абвясціў пра дасягнутыя пры садзейнічанні Расіі дамоўленасці паміж сірыйскім урадам і ўзброенай апазіцыяй. Спачатку бакі падпісалі пагадненне аб спыненні агню, затым — дакумент аб кантролі за яго выкананнем. Трэці дакумент прадугледжваў гатоўнасць пачаць мірныя перамовы.

І тут спыненне агню разглядалася не як бессэнсоўны перапынак, а як самастойны вынік, які адкрывае дарогу далейшаму палітычнаму ўрэгуляванню.

***

Вядома, можна запярэчыць, што з таго часу абставіны змяніліся, што Пуцін перастаў давяраць перамір’ям, бо лічыць, што праціўнік выкарыстоўвае іх для пераўзбраення і падрыхтоўкі новага наступу.

Але падобныя асцярогі могуць быць аргументам на карысць больш надзейных гарантый выканання перамір’я. Самі па сабе яны не абвяргаюць прынцып паэтапнага ўрэгулявання, які Пуцін раней абараняў.

Бо ніхто не сцвярджае, што перамір’е аўтаматычна прывядзе да міру. Ідзе пра іншае: калі цяпер не ўдаецца дамовіцца аб усім, чаму не дамовіцца хаця б аб чымсьці? Чаму прынцып, які Пуцін лічыў разумным у адносінах з Японіяй, Кітаем, Іранам і падчас урэгулявання войнаў на Данбасе і ў Сірыі, раптам перастаў працаваць?

Перамір’е і мір — не ўзаемавыключальныя альтэрнатывы. Перамір’е можа стаць першым крокам да міру. Менавіта гэта Пуцін раней неаднаразова тлумачыў.

Сёння Крэмль настойвае на адваротным, не тлумачачы, чаму ранейшая дыпламатычная логіка страціла сілу.

Аббас Галямоў, «Точка»

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]