Палітолаг: Місія Уіткофа прадвызначаная

Пуцін паказаў уласную слабасць.

Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп у апошнія дні зрабіў шэраг рэзанансных заяваў пра Украіну. Ён назваў удары ЗСУ па расійскіх НПЗ «ганьбай», заявіў, што з Уладзімірам Зяленскім складаней мець справу, чым з Уладзімірам Пуціным, а правал наступу РФ на Кіеў патлумачыў дажджом і памылкай расійскага генерала.

Што стаіць за прарасійскай рыторыкай Трампа і чым яна пагражае Украіне? Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў са славацкім палітолагам, прэзідэнтам Інстытута грамадскіх праблем (IVO, Браціслава) Грыгорым Месежнікавым:

— У гэтым ёсць пэўная паслядоўнасць. Амерыканскі прэзідэнт перастаў падтрымліваць Украіну ў той форме, у якой ЗША падтрымлівалі яе да ягонага абрання. Ён, у прынцыпе, цярпеў тое, што Украіна атрымлівае дапамогу на камерцыйнай аснове, калі амерыканскія ўзбраенні працягвалі паступаць за кошт еўрапейскіх грошай. Адзіная дапамога, якая, падаецца, паступала бясплатна, — гэта была разведвальная інфармацыя. Яна дапамагала Украіне адбівацца ад расійскіх паветраных атак, у тым ліку ад удараў балістычных ракет.

Палітычна Трамп, мякка кажучы, не любіць Украіну. Ён сімпатызуе Пуціну і яго палітыцы, як і аўтарытарным лідарам наогул. Думаю, Зяленскага ён нават у пэўнай ступені ўспрымае як канкурэнта. Бо Зяленскі сёння, безумоўна, лідар свабоднага свету, паколькі прэзідэнт Украіны рэальна змагаецца супраць сусветнага аўтарытарызму.

Для Трампа на першым месцы эканамічныя інтарэсы, звязаныя з адносінамі ЗША з іншымі краінамі. Пры гэтым ідзе гаворка, у тым ліку, і пра яго асабістыя інтарэсы. На працягу свайго знаходжання на пасадзе прэзідэнта ЗША ён тармазіў супрацоўніцтва з Украінай. Вядомыя яго нелесныя выказванні пра Зяленскага, вядомая іх сустрэча ў Авальным кабінеце. А пасля таго, як Зяленскі цалкам абгрунтавана раскрытыкаваў пазіцыю амерыканскай адміністрацыі, Трамп, на мой погляд, абрынуўся амаль скандальнымі заявамі.

Як увогуле могуць быць ганьбай адказныя ўдары дзяржавы, якая з’яўляецца ахвярай агрэсіі? На яе напаў агрэсар, які знішчае інфраструктуру і проста хоча вымарозіць людзей, што застаюцца ў краіне. Як у гэтай сітуацыі можна выступаць супраць таго, што Украіна карыстаецца адной з магчымасцяў аслабіць расійскую дзяржаву? Бо Расія здольная забяспечваць сябе і працягваць агрэсію супраць Украіны дзякуючы здабычы, экспарту і ўласнаму выкарыстанню нафты. Хто яшчэ, акрамя самой Расіі, крытыкуе Украіну за тое, што яна абараняецца? Па сутнасці, толькі саюзнікі Расіі.

Паглядзім, як усё будзе развівацца далей. Трамп можа нешта сказаць, а потым паспрабаваць гэта неяк выправіць. І часта ён дзейнічае гэтак жа: спачатку робіць адно, а потым зусім іншае. Але яго цяперашнія заявы, безумоўна, з’яўляюцца падтрымкай палітыкі Расіі.

— Большасць амерыканцаў падтрымліваюць Украіну, але Трамп ідзе супраць гэтых настрояў. Чым такая пазіцыя пагражае рэспубліканцам на выбарах?

— Як мне падаецца, на выніках выбараў гэта, напэўна, не вельмі моцна адаб’ецца. У Рэспубліканскай партыі ёсць крыло, якое падтрымлівае Украіну і не згоднае з Трампам у гэтым пытанні. Аднак на прамежкавых выбарах выбарцы, думаю, перадусім будуць галасаваць, зыходзячы са сваіх уяўленняў пра ўнутраныя праблемы ЗША.

Нават умераную частку электарату Трампа, якая не згодная з яго палітыкай адносна Украіны, да падтрымкі рэспубліканцаў можа падштурхнуць тое, што адбываецца ў Дэмакратычнай партыі. У яе, як кажуць, свае замарочкі. Левае крыло спрабуе змяніць пазіцыі партыі па пытаннях, звязаных з сітуацыяй на Блізкім Усходзе. Там вельмі моцны антыізраільскі крэн.

Для непэўных выбарцаў гэта можа стаць важным фактарам і аслабіць іх крытычнае стаўленне да палітыкі Трампа ў дачыненні да Украіны. Такое маё адчуванне. Канкрэтных дадзеных апытанняў па гэтым пытанні ў мяне няма, хоць я стараюся сачыць за апытаннямі. Цалкам магчыма, што і паліттэхнолагі Трампа гэта бачаць. Але сам Трамп — даволі імпульсіўны чалавек. Яго ўчынкі часта падаюцца нам нелагічнымі з прагматычнага пункту гледжання, у тым ліку з улікам рэакцыі выбарцаў. Падобныя выказванні і крокі ў яго бывалі і па іншых пытаннях.

Таму я думаю, што ўплыў на вынікі прамежкавых выбараў будзе абмежаваным. У самой Рэспубліканскай партыі такая пазіцыя можа мець значэнне і нават выклікаць супраціў. А вось перавагі выбарцаў, на мой погляд, наўрад ці моцна зменяцца. Вядома, я быў бы рады памыліцца.

— Пасля сустрэчы з Зяленскім Стыў Уіткоф накіраваўся да Пуціна з прапановамі аб гарантыях бяспекі для Украіны. Чым могуць скончыцца гэтыя перамовы?

— Да гэтага часу гэтыя перамовы наогул ні да чаго не прыводзілі. Яны толькі пацвярджалі, што цяперашняя амерыканская адміністрацыя не настроеная падтрымліваць Украіну так, як яе падтрымліваюць іншыя саюзнікі, у тым ліку еўрапейскія краіны.

Я б сказаў так: куды ступае нага Уіткофа, там нічога не прарастае, акрамя нейкіх дзіўных праектаў. Памятаеце, колькі дзідаў было зламана з-за рэдказямельных металаў ва Украіне? Абмяркоўваліся пагадненні, дамовы, нейкія канцэсіі, павінны былі падпісвацца кантракты. Але дзе ўсё гэта цяпер? Ёсць практычныя вынікі? Я не інсайдар, але мне здаецца, што ўсё заглухла. А там жа былі канкрэтныя інтарэсы.

Таму ад усіх гэтых паездак і сустрэч з прыдыхам і з рукой на сэрцы я таксама не чакаю выніку. Цяпер сітуацыя для Украіны больш крытычная, чым падчас папярэдніх паездак. Расія не можа заваяваць Украіну. Тым не менш нават у цяперашнім стане ў яе ёсць патэнцыял, які дазваляе знішчаць украінскую інфраструктуру і аслабляць краіну. Украіне неабходна рабіць з гэтага высновы.

Магчыма, Трамп сапраўды шчыра хоча міру. Я нават не хачу выказваць сумневы наконт гэтага. Ён хацеў бы, каб не было войнаў, і ў гэтым жаданні яму нельга адмовіць. Але ў выпадку з Украінай ён здольны быў бы падтрымаць такое развіццё падзей, якое прывядзе да міру, але будзе азначаць яе капітуляцыю. У гэтым сэнсе яго пазіцыя сугучная пазіцыі Пуціна. Пуцін, вядома, не хоча міру, але вітаў бы рашэнне, якое прывядзе да капітуляцыі, да здачы Украіны. Для Трампа пасля з’явілася б магчымасць весці бізнес з Расіяй. Аднак Украіна не можа сабе такое дазволіць — здацца на міласць Пуціну. Таму, думаю, спадзяванні на тое, што Украіна пагодзіцца на чарговыя дамоўленасці, якія Уіткоф прывезе з Масквы, марныя. Памятаеце, колькі было планаў урэгулявання, у тым ліку план з 28 пунктаў? Усе яны апынуліся ў сметніку.

Магу памыляцца, але не змяніліся ні Зяленскі, ні Пуцін. А галоўнае, не змяніўся Уіткоф. Ён застаўся тым самым.

— Пуцін прапанаваў правесці ў Кітаі сустрэчу з Трампам і Сі Цзіньпінам без удзелу Украіны. Ці могуць тры лідары паспрабаваць уладкаваць «новую Ялту» і навязаць Кіеву ўмовы міру? Ці будуць такія дамоўленасці мець сілу без згоды Украіны і Еўропы?

— Не, не будуць. Шчыра кажучы, я нават сумняваюся, што Трамп на гэта пойдзе. Ён падвергнуўся б жорсткай крытыцы. Яго пазіцыя адносна Кітая вядомая: ён ставіцца да яго рэзка негатыўна, нягледзячы на вонкавыя заігрыванні з Сі Цзіньпінам. Спроба вырашыць пытанне аб заканчэнні вайны Расіі супраць Украіны ў такім фармаце была б дзіўнай падзеяй.

Для самога Пуціна гэта, па сутнасці, прызнанне ўласнай слабасці і слабасці дзяржавы, якую ён узначальвае. Бо Расія ў сваёй знешняй палітыцы звычайна кагосьці «прымушае да міру». Грузію прымушалі да міру, цяпер хочуць прымусіць Украіну, але ў іх гэта не выходзіць. Калі Пуцін прапануе такі фармат ціску на Украіну, значыць, без Амерыкі і Кітая яму ўжо не абысціся.

Натуральна, Еўропа ні ў якім разе не можа далучыцца да такіх дамоўленасцяў. А вырашаць лёс Украіны без яе ўдзелу было б абсалютным скандалам. Украіна мае армію, якая цяпер, можа быць, з’яўляецца самай моцнай у Еўропе. І што, яна будзе здавацца пад гэтым ціскам? Думаю, такога проста не можа адбыцца.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]