17 жнiўня 2026, панядзелак, 13:57
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Мы плацім не за «квадраты», а за чужую жаднасць

17
Мы плацім не за «квадраты», а за чужую жаднасць

Рынак арэнды ўжо некалькі гадоў выпрабоўвае кватарантаў на трываласць.

Танных метраў у Мінску проста-напроста не засталося. А жыць дзесьці трэба. Вось і выходзіць, што палову, а то і большую частку заробку даводзіцца аддаваць за арэнду. «Людзі, якія здаюць «квадраты», быццам ашалелі. Цэны ўзляцелі ў космас, а заробкі — не. І ўсе маўчаць», — вырашыла выказацца чытачка Onliner Кацярына.

— Чаму цэны на арэнду ў Мінску растуць, а кантраляваць гэта ніхто не спяшаецца? — задаецца пытаннем дзяўчына. — Два гады таму аддаць $400 за аднапакаёўку ў «Маяку Мінска» лічылася нават дарагавата. Але тады за гэтыя грошы рэальна было зняць 50 «квадратаў» з гардэробнай, асобнай кухняй і балконам. Сёння тая ж сума — толькі насмешка: студыя да 30 «квадратаў» або клетка ў «Minsk World».

Хто фарміруе гэтыя лічбы? Уладальнікі спасылаюцца на попыт. Але попыт — не падстава прызначаць цану, ад якой у мясцовага жыхара халадзее ўнутры.

Мы плацім не за квадратныя метры — мы плацім за чужую жаднасць.

Чаму ўладальнікі, якія купілі жыллё па старых цэнах, лічаць сябе ў праве ўсталёўваць камерцыйныя стаўкі? Ніякіх укладанняў, ніякіх паляпшэнняў — проста бяруць і павышаюць, бо могуць. Для каго гэты рынак? Для нас, хто аддае 70—80% даходу за дах над галавой? Ці для прыезджых, для якіх $800 — драбяза?

Калі так пойдзе далей, Мінск стане горадам для транзітных арандатараў, а не для тых, хто тут жыве і працуе.

Нам не патрэбныя танныя кватэры, нам патрэбная зразумелая логіка цэнаўтварэння. Чаму ўсе робяць выгляд, што гэта стыхійны працэс, да якога нельга дакрануцца? Калі мы перастанем заплюшчваць вочы і пачнём задаваць гэтыя пытанні ўголас? Бо наступны крок — $1000 за аднапакаёўку, і тады ўжо будзе позна нешта змяняць, — эмацыйна выказалася дзяўчына.

Напісаць каментар 17

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках