Хлопцы з Серабранкі заспявалі па-французску і сталі зоркамі

Адзін з самых яскравых беларускіх калектываў сатканы з дзіўных супярэчнасцей.

«Гурт з Серабранкі, які робіць сінці-поп па-французску» — гучыць, як пачатак анекдота. Як нешта, дзеля чаго прыдумалі слова «нішавы». Як нешта, за што, па прызнанні саміх удзельнікаў калектыву, «на раёне раней маглі б пабіць». Але вось вам афіцыйны факт: гэта Parade of Planets — адзін з самых ратыруемых на радыё беларускіх гуртоў, што выступае на буйных пляцоўках краіны. І многія з вас, напэўна, хоць раз чулі іх песні, але вам нават у галаву не прыходзіла думка, што яны «свае». Ніжная і рамантычная музыка ад хлопцаў, якія раней выходзілі на разагрэў да The Prodigy і рубілі «роцк» на байкерскіх фестывалях. Вышуканыя і недаступныя вобразы ад тых, з кім можна і «піўка на картанах» папіць. З гэтых дзівосных супярэчнасцей сатканы адзін з самых яскравых беларускіх калектываў, піша Onliner.

Французская школа, The Prodigy і дэпрэсія

Мы сустрэліся з Parade of Planets на іх рэп-базе на Партызанцы, у будынку, які сарамліва пасягае на лаўры архітэктурнага помніка савецкаму футурызму. Дзівосна, як нават у зялёватым святле шклаблокаў на лесвіцы гэтыя хлопцы ўмеюць выглядаць па-французску элегантна.

На сцяне ў студыі вісяць залатыя і плацінавыя дыскі. Над імі — неонавы надпіс па-французску.

— А што там напісана?

— «Вер у сваю зорку».

— А вы проста рамантыкі…

— Ну… Гэта так, каб зірнуць на яе, калі сядзіш тут увесь у поце і ў трыццаты раз перазводзіш трэк, — жартуюць хлопцы.

Міша, Юля і Лёша — ніводнай фрыкатыўнай «р» у імёнах, ніводнага багета на паліцах у студыі, пропіскі ў пашпартах ва ўсіх з назвамі серабранскіх вуліц. Як так атрымалася, што яны ствараюць французскі сінці-поп?

— Мы з Мішам вучыліся ў адной школе з паглыбленым вывучэннем французскай, яшчэ ў дзяцінстве ездзілі ў Т'ер, Клермон-Феран, жылі ў французскіх сем'ях. Там хочаш не хочаш — давядзецца загаварыць. Школа дала вельмі моцную базу. Мая класная кіраўніца аж да апошняга альбома дапамагала нам з тэкстамі — мы нават у буклетах пакідалі ёй асобныя падзякі.

Для справядлівасці: французскі сінці-поп з'явіўся не адразу. Кожны з хлопцаў дастаткова паграў у розных праектах, перш чым яны знайшлі адно аднаго. Юля яшчэ ў 16 трапляла ў чарты «Хіт FM» са сваімі «папсовымі песенькамі». Пазней ужо з Лёшам ігралі ў небезвядомым рок-гурце U.G.oslavia. У Мішы ж сітуацыя была яшчэ цікавейшая.

— У мяне быў свой брэйк-біт-праект The Playfellow. Дзесяць гадоў мы вазіліся па гастролях, разагравалі The Prodigy ў Мінску, потым турылі з іх былым удзельнікам Ліроем Торнхілам — ёсць нават відэа, дзе ён у бэкстэйджы танчыць свой фірмовы танец пад наш трэк. Карацей, я пісаў жорсткую альтэрнатыўную электроніку і пра ніякія сінці-попы нават не думаў.

— Які Лірой у жыцці? Вам удалося пасябраваць?

— Вельмі просты, добры і адкрыты хлопец. Не магу сказаць, што мы прама-такі сталі сябрамі, але ён іграў нашы трэкі, мы часта збіраліся пагутарыць на гастролях. Мне падабалася, з якім уздымам ён распавядаў пра пачатак кар'еры The Prodigy і рэйвы дзевяностых. Калі шматтысячны натоўп на адной хвалі з імі танчыць, вакол толькі каханне, ніякай агрэсіі — вау. А яны ж з глыбокай брытанскай правінцыі, дзе, апроч тых рэйваў, асабліва нічога і не было. Уяві, што ў нас хтосьці раптам ператварыў Жодзіна ў сталіцу электроннай музыкі. Вось у іх было так.

Як зрабіць хіт з рыпу арэляў

З цягам часу Юля стала разумець, што перарасла праект U.G.oslavia. Так жа шчыра і гарэзліва скакаць на сцэне пад рок-н-рол ужо не атрымлівалася — дома і ў машыне ў дзяўчыны гучала зусім іншая музыка. Лёша прызнаўся, што адчувае тое самае.

— Я зразумела, што выхаджу на сцэну і проста іграю. Я ўжо не тая паўненькая вар'яцкая дзяўчынка. Захацелася змяніць усё кардынальна, пайсці ў электронны гук. Я ўспомніла пра Мішу. Апошні раз мы спрабавалі пісаць музыку разам у дзявятым класе.

— Дарэчы, атрымалася так сабе: у мяне дагэтуль ёсць тая дэмка, але я спадзяюся, што яе ніхто ніколі не пачуе.

— Ага. Але я ведала, што ты цяпер ну вельмі круты электроншчык з кучай выступаў і табе, хутчэй за ўсё, не да нас. Таму патэлефанавала, каб проста сціпла даведацца, ці няма ў цябе прыдатнага чалавека.

— Вельмі своечасова патэлефанавала. Я, насамрэч, тады сядзеў у дэпрэсіі і не разумеў, што мне рабіць. Мой праект раптам скончыўся, а напарнік пайшоў у гульнявы саўнд-дызайн, чым і цяпер займаецца. А я застаўся адзін, без канцэртаў і перспектыў. Я па натуры камандны гулец, мне патрэбны хтосьці яшчэ, я не адзінокі воін. Таму я пагадзіўся, не разглядаючы.

Міша прыехаў, паслухаў дэма Юлі і Лёшы, пакруціў носам і пачаў усё перарабляць. Хлопцы тыднямі сядзелі ў яго кватэры: стары ноўтбук хрыпеў, калі ў аранжыроўцы з'яўлялася больш за тры інструменты, у Мішы дрыгаўся вока, з забаваў — выйсці пакурыць на балкон. Гэта было дзесяць гадоў таму. Хутка гэтыя хрыпатыя дэмы стануць першым альбомам. Потым народзяцца яшчэ тры, і іх французская загуляе на радыёстанцыях у 31 краіне свету (Італія, Германія, ЗША, Вялікабрытанія і так далей), а на канцэрты дома і ў суседніх краінах будуць стабільна набівацца прыстойныя залы.

Прыгожа ўсведамляць, як хлопцы проста дазволілі сабе рабіць тое, што з іх прэ, даверыліся выпадковасці — і ўсё атрымалася. Нават назву гурта калісьці Юля прыдумала з паветра, і толькі потым зразумела, што ў яе даўным-даўно на руцэ набіта тату з планетамі, выстройванымі ў рад.

— Ёсць яшчэ гісторыя з разраду клявых выпадковасцей. Якраз да пытання «А дзе ж Серабранка ў нашай творчасці?». Пішам другі альбом у Лёшы дома. Ён выйшаў на балкон, пакуль я працаваў над бітам трэка Flash, і раптам пачуў, як у двары хлопчык катаецца на арэлях, і тыя па-серабранску пранізліва рыпяць. І гэта так крута кладзецца! У выніку гэтыя арэлі сталі гукавым эфектам у прыпеве, а Юля напісала туды тэкст пра дзяцінства.

— Гэта вельмі важная для нас песня. Тады ў мяне памёр дзед, і я зразумела, што маё дзяцінства на гэтым скончылася. Французская мова дапамагае мне быць больш шчырай — на ёй я магу сказаць настолькі асабістыя рэчы, якія па-руску пабаялася б вымавіць.

— Галоўнае, не ўспамінаць, што дэма гэтай песні ў мяне на камп'ютары называлася Boobs, — жартуе Лёша і разраджае абстаноўку. — Адэкватна называюць дэмы толькі неадэкватныя людзі.

— А вам не крыўдна, што большасць вашых слухачоў не разумее закладзеных сэнсаў? Французская ўсё ж…

— Якраз наадварот: мне прыемна, што ёсць людзі, якія трацяць час, каб паглыбіцца і перакласці тэксты. Гэта сёння не патрабуе вялікіх высілкаў, але робіць такога чалавека для нас больш каштоўным. Ды і што дзіўна і прыемна — цяпер на канцэртах першыя рады падпяваюць усе словы. У Піцеры ўмудраліся нават бэк-вокалы крычаць дзе трэба — мы былі ў шоку.

— Некаторыя дзякуюць і кажуць, што з-за нас пачалі ўвогуле вучыцца французскай. Адна дзяўчына нават прыйшла на канцэрт са сваім рэпетытарам: кажа, яны пастаянна на занятках разбіраюць нашу лірыку. Ідэя спяваць па-французску калісьці прыйшла сама сабой — проста таму, што мы яе ведалі. І не ўцякаць ад сябе ў гэтым плане было самым правільным рашэннем.

Хлопцы паказваюць падарункі з іх апошняга аншлаговага канцэрта ў Prime Hall. Вось гэта цуд дрыжачымі рукамі ўручыла ім фанатка на Meet ‘n’ Greet. Жартуем, што падобныя хлопцы не вельмі, але гэта ўсё роўна вау.

— Фанаты ў нас, вядома, бываюць цікавыя. Ёсць дзяўчаты-блізняты, якія прыязджаюць літаральна на кожны канцэрт, стаяць у першых радах, змагаюцца за нас у каментах. Хтосьці сказаў, што Юля нестыльная, — бах, і яны ўжо накідваюць няшчаснаму. Але самы кранальны момант быў, калі хлопец распавёў, што наша песня дапамагла яму перажыць смерць сястры. Ён слухаў трэк на паўторы і ўспамінаў усё добрае, што было з ёй звязана. У такія моманты разумееш, што робіш усё недарэмна.

Выступы на школьных партах і эфіры на радыё па ўсім свеце

Зараз Parade of Planets — вялікія радыёзоры. Яны афіцыйна з'яўляюцца адным з самых ратыруемых беларускіх гуртоў, таму, напэўна, у машыне па дарозе на працу вы хоць раз ды натыкаліся на іх музыку. І, хутчэй за ўсё, не зразумелі, што яны беларусы.

— Ёсць у нас такая праблема. Вельмі часты фідбэк ад людзей: «У якім сэнсе беларусы! Выглядаюць як французы, гучаць як французы — якая Серабранка?» Юлі нават пішуць, што ў яе парыжскі акцэнт.

— Ну, тут трэба сказаць — дзякуй маёй рэпетытарцы: яна францужанка, такая актыўная, зараджаная, любіць нашу творчасць і вельмі моцна дапамагае з тэкстамі і вымаўленнем.

— Размаўляючы з вамі, разумееш, што вы даволі простыя, свае хлопцы. Але гэты французскі лор, вашы касмічныя касцюмы ад Наталлі Ляховец і сцэнічныя вобразы ды кліпы робяць вас нібыта недасяжнымі. Няма такога адчування?

— Ох, ведаў бы ты, як іх трэба нацягваць… Мы іх вельмі любім, але пад гэты камбінезон я нават бялізну надзець не магу. Надзеў — трэба як след «на кортанах» пасядзець, нагамі памахаць, каб усё правільна села. Гэта на сцэне мы такія вытанчаныя. За кулісамі мы крыху панкі.

— Я таксама дагэтуль не магу прыняць, што хлопцы ў першых радах проста дрыжаць на міт-н-грыдах перад канцэртамі, падбягаюць да Юлі і з прыдыхам пытаюцца: «Божа, што ў вас за такія духі былі, яны цудоўныя!» Хочацца падысці, прыціснуць, супакоіць. Гэта прыемна, але нам самім няёмка: мы не нябажыхары. Мы звычайныя хлопцы — з намі і піўка цягнуць можна.

— Але, можа, хай усё застаецца як ёсць. Нашто ламаць чыюсьці казку.

Хлопцы ўспамінаюць сваё самае негламурнае выступленне.

— Гэта было ў Жылічах, на адкрыцці мясцовага палаца. Усе былі вельмі мілыя, сам канцэрт прайшоў класна, але, напрыклад, грымёрку нам далі ў памяшканні з пяццю вокнамі, што выходзілі проста ў глядзельную залу. А мне, каб уладкавацца ў касцюм, трэба проста ўсё зняць. І Лёша з Мішам ва ўсю цягалі шафы, спрабавалі як-небудзь мяне прыкрыць. А ім самым на сцэну замест диджэйскіх стоек паставілі школьныя парты — было вельмі забавна глядзець, як Лёха іграў, згінаючыся над ёй. Але ўсё прайшло выдатна.

Балбочам далей і даведваемся, што Лёша ў вольны час грае на басу ў адным з самых вядомых кавер-бэндаў Мінска — «Наталля Лаўрэнцьеўна». Хлопцы па класіцы расхістваюць стары добры рок-клуб TNT — без прыгожых строяў, у працоўна-сялянскім «адзіку». Міша з цеплынёй узгадвае электроннае рубілова дзесяцігадовай даўнасці на легендарным Kazantip, Юля — з усмешкай байкерскія рок-фестывалі. Але ўсе сыходзяцца ў меркаванні, што ганарацца тым, што робяць разам.

— Доўга было адчуванне, што мы талкаем гэты праект у гару з апошніх сіл. І вось нарэшце цяпер ён, здаецца, пакаціўся сам. І мы за гэта вельмі ўдзячныя. І галоўнае, што мы абсалютна шчырыя ў тым, што робім. Няма больш далікатнага і рамантычнага ў душы чалавека, чым у таго, хто выхоўваўся на цяжкім метале і жорсткай электроніцы. У «Парадзе Планет» мы ўжо дзесяць гадоў раскрываем гэты свой уразлівы бок. І калі гэта адклікаецца такому колькасці людзей, значыць, мы ўсё робім правільна.

На магнітнай дошцы за спінамі хлопцаў яшчэ не сцёртыя напісаныя маркерам назвы песень з новага альбома. Усяго кампазіцый было цэлых 30, але для пласціны адабралі 11. Адна з іх ужо паспела стаць хітом, меркаваць па праслухоўваннях, што ляцяць у неба. Літаральна ўчора яны выложылі лайв гэтай песні з перапоўненага Prime Hall. Дзелімся з вамі гэтай прыгажосцю — каб наступным разам, пачуўшы песню па радыё, вы азірнуліся да суседа па машыне і здзівілі яго сваім «О, а ты ведаеш, што яны, увогуле-то, нашы, серабранскія?!».

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]