Рэальнае палітычнае прадказанне
2- Мікалай Княжыцкі
- 4.09.2026, 19:06
- 1,272
Праверка абвешчаных Пуціным «фактаў» даўно стала асобным палітычным жанрам.
Пуцін паабяцаў актывізаваць удары па ўкраінскай энергетыцы. Зяленскі — закрыць расійскае неба для грамадзянскіх самалётаў. Нямецкі ўрад афіцыйна абвінаваціў Расію ў дыверсіях, а кіраўнік польскага МЗС заявіў пра гібрыдную вайну. Што яшчэ магло б адбыцца карыснага ў перагаворным працэсе па спыненні вайны?
Праверка абвешчаных Пуціным «фактаў» даўно стала асобным палітычным жанрам. Нават калі пакінуць убаку заалагічныя гісторыі пра няпростыя адносіны паміж касаткамі і мядзведзямі, яго заявы пра сітуацыю на фронце і ў украінскім тыле маюць прыблізна такую ж ступень даставернасці. Напрыклад, на той жа прэс-канферэнцыі ён заявіў, што «расійскім войскам засталося 12 км да горада Сумы», хаця раней (28 чэрвеня) казаў, што да горада 10,5 км. То бок наступленне такое «паспяховае», што перайшло ў адмоўныя значэнні.
Ці яго выказванні пра мабілізацыю, якую ён назваў «сабачай лухтой». Пры тым, што гэтая «лухта» была абвешчаная асабіста Пуціным у верасні 2022 года і афіцыйна працягваецца па сённяшні дзень. То бок заявы Пуціна нічога новага не дадаюць. Расія, як наносіла ўдары па ўкраінскай энергетыцы раней, так і будзе працягваць гэта рабіць. Мы пра гэта ведаем не з прэс-канферэнцыі, а з першых блэкаўтаў у 2022 годзе.
Адзінае, што можна адзначыць, — гэта пераключэнне пагроз з ваенных дзеянняў на фронце ў бок украінскага тылу. І таму ёсць тлумачэнне: цяперашнія тэмпы прасоўвання расійскай арміі — самыя нізкія з 2023 года. Тактыка інфільтрацыі як найбольш «прагрэсіўная» на сённяшні дзень тактыка, даступная «другой арміі свету», азначае, што рух лініі фронту адбываецца літаральна пешшу. Гэта, відавочна, робіць немагчымымі маштабныя прарывы, тады як з лакальнымі прасоўваннямі ЗСУ ўжо навучыліся спраўляцца.
То бок вайна на фронце зайшла ў стратэгічны тупік, і адзіны даступны Пуціну спосаб эскалацыі — гэта нарошчваць вайну супраць грамадзянскага насельніцтва ў украінскім тыле.
Ключавым адрозненнем бягучага стану вайны з'яўляецца тое, што Украіна цяпер мае магчымасць адказваць уласнымі «далёкабійнымі санкцыямі». У цяперашні час украінскія дроны абмежаваныя па колькасці выбухоўкі, таму могуць атакаваць толькі абмежаваную колькасць мэтаў на тэрыторыі Расіі. Але і гэтага аказалася дастаткова, каб сітуацыя ў РФ пачала дэстабілізавацца. Напярэдадні фіктыўных выбараў у расійскую Дзярждуму падзенне рэйтынгаў Пуціна адчуваецца вастрэй, бо папулярнасць улады ні ў каго не павінна выклікаць сумневаў.
Ды пра якую папулярнасць можна казаць, калі ў грамадстве пануе такі настрой, як паказваюць сацыялагічныя апытанні? А той факт, што Зяленскі прыводзіць гэтыя графікі дзеля тлумачэння правільнасці абранай тактыкі ўдараў па складах і НПЗ, дадаткова пераконвае Пуціна, што сапраўдная мэта — не склады Wildberries, а «народная любоў» да правадыра, якая імкліва падае. Ды які ж ты дыктатар, калі народ не ўпадае ў істэрыку ад любові да цябе, як у сталінскім СССР або цяперашняй КНДР?
Відавочна, у цяперашняй эскалацыі няма нічога добрага. Расія імкліва змяняе тэхналагічны ўзровень паветраных удараў, ужываючы рэактыўныя дроны і нарошчваючы ўдары балістычнай зброяй. Украіна спрабуе зрабіць тое ж самае, і мы ўсе працягваем спадзявацца на масавую ўкраінскую балістыку, тэрміны вытворчасці якой неаднаразова пераносіліся.
Самі па сабе ўдары ў глыб Расіі не здольныя спыніць вайну. Але яны робяць тое, з чаго ўсё і мусіла пачынацца: вяртаюць вайну туды, адкуль яна прыйшла. І разам з вайной вяртаюць расійскаму грамадству і асабіста Пуціну яе сапраўдную цану. Для Пуціна гэта азначае паступовае ператварэнне вайны з інструмента палітыкі ў праблему ўстойлівасці яго рэжыму.
І калі пашанцуе, фраза «мяне павесяць» ператворыцца з газетнага загалоўка ў рэальнае палітычнае прадказанне, якое збылося.
Мікалай Княжыцкі, «Фэйсбук»