На стале ў Трампа тры сцэнарыі
5- Уладзімір Пастухоў
- 7.04.2026, 9:18
- 2,686
Амерыканскі дэсант у Тэгеране прасіцца як апошні акорд.
Ітак, калі Іран не ідзе на здзелку, на стале ў Трампа тры агучаныя сцэнарыі, калі не лічыць сцэнарыем і пакінуць убаку прымітыўнае зацягванне часу, калі Трамп працягвае свісцець у Truth, але нічога як след не прадпрымае (ну, то-бок бамбіць «патроху»). Этым яшчэ можна нядоўга пацешыцца, але рызыкі ўвайсці ў выбарчую кампанію не на белым кані, а на крывой казе растуць з кожным днём. Таму ўжо можна засяродзіцца на «праактыўных» сцэнарыях:
Першы. Трамп зносіць энергетычную інфраструктуру Ірана, Іран зносіць энергетычную інфраструктуру краін Заліву, істотная доля нафты і газу, што паступае на глабальны рынак, губляецца, цэны на энергію, ўгнаенні і прадукты харчавання растуць па экспаненце, пачынаецца глабальная рэцэсія, якая б'е па ўсіх, у тым ліку — па Трампу.
Другі. Трамп пад якой-небудзь іншай падставай звяртае аперацыю на Блізкім Усходзе, але не б'е па жыццёва важнай інфраструктуры Ірана, а проста ціха сыходзіць, і пры гэтым Іран не бярэ на сябе ніякіх абавязацельстваў (бо здзелкі няма). У гэтым выпадку ў Ірана, як ні дзіўна, на нейкі час аказваюцца развязаныя рукі ў выбары далейшай стратэгіі. Найпрасцейшае дапушчэнне зводзіцца да таго, што ён працягне абстрэлы Ізраіля, а з арабскімі краінамі Заліву пачне тарг.
Па сутнасці ён стане «цараём гары» (дакладней — праліва) і паспрабуе спаганяць даніну за прапуск усіх суднаў, што праходзяць, у якасці «рэпарацыйнай меры». Паралельна са знешнімі гульцамі будуць весціся перамовы аб частковым зняцці санкцый (у абмен на прапуск іх суднаў праз праліў).
Пралічыць наступствы ўвядзення новага парадку судаходства ў Армузскім праліве для сусветнай эканомікі цяжэй. Яны, магчыма, не будуць настолькі катастрафічнымі, як у выпадку калапсу ўсёй эканомікі Заліву, але могуць быць дастаткова негатыўнымі, каб справакаваць рэцэсію і абвал рынкаў у кароткатэрміновай перспектыве. Асабіста для Трампа гэты сцэнар нічога добрага не абяцае.
Трэці. Трамп не звяртаецца да мер «суднага дня» і не знішчае асновы эканомікі Ірана, але і не згодны проста сысці ні з чым, а павышае стаўкі ў гульні. У гэтым выпадку ён пачынае сухапутную аперацыю па разблакіраванні Армузскага праліву. Праблема ў тым, што ў гэтым сцэнары ў Трампа зноў ёсць што губляць, а ў іранцаў зноў практычна няма чаго губляць. Страта якойсьці часткі тэрыторыі, хоць бы і вострава Харг, ужо нічога для іх не змяняе ў горшы бок, але дае магчымасць наносіць лёгка канвертаваную ў прапаганду шкоду значна больш уразлівым, чым ВПС і ВМС, сухапутным сілам. То-бок сухапутная аперацыя выглядае хутчэй як чарговая часавая затрымка, якая мала што вырашае, чым як палітычнае вырашэнне праблемы для Трампа.
Менш за ўсё я хацеў бы цяпер быць на месцы Трампа (праўда, як і на месцы Пуціна пасля 2022 года). Усе тры сцэнарыі выглядаюць прайгрышнымі і рознымі шляхамі вядуць да адмоўнага выніку на выбарах восенню, і нават да імпічменту, калі зусім не пашанцуе. Адзіны варыянт, які мог бы задаволіць Трампа, — гэта паўтарэнне «кабульскага сцэнара» 1979 года, калі савецкі спецназ высадзіўся ў сталіцы Афганістана, забіў Аміна і здзейсніў дзяржаўны пераварот. Дык што амерыканскі дэсант у Тэгеране прасіцца як апошні акорд у гэтай фантасмагарычнай гісторыі. Увогуле, ставім на паліцу «Хвост віляе сабакам» і пераключаемся на «Салдат Джэйн». Дарэчы, гэта было б занадта нават для Трампа.
Уладзімір Пастухоў, Telegram