Пуцін губляе васалаў
2- Вадзім Дзянісенка
- 27.03.2026, 16:55
- 2,534
Як Беларусь і Венгрыя могуць выйсці са сферы ўплыву Расіі.
Масква адкрыла другі фронт. У Будапешце і Мінску.
Орбан рыхтуецца да таго, што ён не прызнае паразы, а Масква думае, як не пусціць Лукашэнку ў Вашынгтон. Наступны месяц пакажа, ці захавае Расія свой уплыў у Цэнтральна-Усходняй Еўропе на наступныя 5–7 гадоў. І тут ключавымі падзеямі стануць выбары ў Венгрыі і імклівая гульня ЗША з Лукашэнкам.
1. На працягу апошняга года Расія прайграла выбары ў Румыніі і Малдове і не змагла пашырыць свой арэал уплыву ў гэтым рэгіёне. Гэта быў балючы ўдар па Маскве, асабліва з улікам таго, што і там, і там у Крамлі лічылі, што змогуць здабыць перамогу. Больш за тое, нягледзячы на перманентныя кааліцыйныя крызісы ў Румыніі, пакуль гаварыць пра развал кааліцыі не даводзіцца. Цяпер перад расіянамі стаяць два глабальныя выклікі: захаваць Орбана і не дапусціць рэальнага эканамічнага ўваходжання ЗША ў Беларусь. Параза ў гэтых дзвюх краінах будзе азначаць, што канструкцыя, якую Расія будавала столькі гадоў, пачне разбурацца. Перамога — дасць значна больш важкія козыры ў перамовах як з ЕС, так і з ЗША, у тым ліку і па Украіне.
2. Гульня ЗША «калійныя ўгнаенні ў абмен на абарону» напружвае Расію і палохае Лукашэнку. Тое, што спачатку выглядала як нявінная гульня, цяпер прадугледжвае рэальныя дзеянні (паездка ў Вашынгтон будзе прадугледжваць здзелку па ўваходжанні амерыканскіх кампаній у калійны бізнес Беларусі). На гэтым этапе мы маем наступныя ўводныя:
— Масква не пусціла Лукашэнку на саміт міру ў Вашынгтоне, і Лукашэнка быў вымушаны пагадзіцца. Цяпер Вашынгтон актыўна рыхтуе персанальны візіт Лукашэнкі, і адмовіць амерыканцам напрамую вельмі складана;
— паездка Лукашэнкі ў Пхеньян — гэта асіметрычная спроба адцягнуць гэтую паездку (ну нельга запрашаць Лукашэнку адразу пасля паездкі да Кіма). Цяпер будзе цікава прасачыць, ці не будзе ў наступныя дні запушчана паўкітайская балістыка ў бок Японіі;
— некаторыя СМІ і блогеры пачынаюць пісаць абсалютную канспіралагію пра пасярэдніцкую ролю Лукі ў перамовах па Украіне або нават ЗША–Расія–Кітай. Лукашэнка для Трампа — ніхто, і ніяк яго не завуць. Ён лідар маленькай краіны, дзе трэба ўзяць пад кантроль адну галіну. І Лукашэнка, падаецца, баіцца так, як ніколі ў жыцці не баяўся.
Пакуль верагоднасць развароту Мінска ў бок Атлантыкі выглядае малаверагоднай. Расія (ды і сам Лукашэнка) будзе спрабаваць цягнуць час і ствараць негатыўны фон у ЗША, каб не дапусціць візіту. І гэта іх галоўная тактыка. Калі гэта не ўдасца, Лукашэнка паспрабуе зацягваць рашэнне з галоўным пытаннем — каліем. А расіяне заўсёды могуць абвясціць пра размяшчэнне чарговага «Арэшніка».
3. На гэтым тыдні ў Венгрыі апублікавалі апытанне, дзе Орбан нечакана апярэджвае Мад'яра на 6%. Гэта можна разглядаць як пачатак сацыялагічнай вайны, якая павінна фармаваць меркаванне, што не ўсё так адназначна. Асобна варта адзначыць, што цэлы шэраг лідараў розных краін (ад Трампа да Навроцкага) у той ці іншай форме падтрымаў Орбана, і фармуецца ўражанне, што Мад'яр прайграе ўсё на міжнароднай арэне. У цэлым, з вялікай доляй верагоднасці, абодва бакі абвесцяць перамогу, і Орбан рыхтуецца да таго, што ён не прызнае паразы. Вынік выбараў будзе залежаць ад двух рэчаў: фактару вуліцы і фактару «здраднікаў» у абедзвюх камандах. Але Орбан не збіраецца проста так аддаваць уладу.
4. Для Расіі абедзве гэтыя бітвы (за Беларусь і Орбана) з'яўляюцца экзістэнцыяльнымі. Параза ў абодвух ставіць крыж на амбіцыях «мяккай сілай» і падкупам атрымаць поўны кантроль над Цэнтральна-Усходняй Еўропай у адносна кароткай перспектыве. Параза ў абодвух выпадках ператварае Расію з моцнай у слабую рэгіянальную дзяржаву са ўсімі вынікаючымі наступствамі.
Вадзім Дзянісенка , (Facebook )