Leleka і буслы, якія вяртаюцца дадому

Як сімвалам надзеі Украіны становіцца спявачка, якая жыве за мяжой.

Спявачка Leleka едзе на Еўрабачанне ад Украіны. Але адразу пасыпаліся папрокі на адрас пераможцы за тое, што яна не жыла ў краіне апошнія гады, а вучылася за мяжой. Для многіх гэта стала трыгерам, і гэта зразумела. Я наўрад ці пісаў бы пра гэта цяпер, калі б у гэтай сітуацыі, як на мяне, не было значна больш глыбокага сэнсу.

Бо Leleka, нягледзячы на гады за мяжой, засталася ў украінскім кантэксце. Яна пастаянна збірала сродкі на патрэбы фронту, гаварыла пра Украіну, урэшце яна працягвала рабіць украінскую музыку і сцвярджае, што плануе вярнуцца.

Мы стаім перад прорвай. Мноства людзей, што выехалі, ніколі не вернуцца. Яны выбралі камфорт, і гэта іх выбар і права. Хтосьці выбраў вучыць дзяцей нямецкай або іспанскай замест, а не ў дадатак да ўкраінскай. Але ёсць і тыя, хто ментальна трымаецца за ўкраінскі бераг, спрабуючы адшукаць кропку апоры, каб вярнуцца.

Магчыма, у назве гэтага музычнага праекта закладзеная такая, асабліва цяпер, для нас абнадзейлівая метафара? Можа, гэта той самы бусел, які вяртаецца дадому і падае іншым знак, што пара вяртацца? Што, доўга і ўседліва працуючы над сабой, нават без натоўпаў прыхільнікаў, можна перамагчы і зноў адшукаць сябе ва Украіне.

Мы неверагодна траўмаваныя вайной. Гэты боль прымушае нас рабіць балюча іншым. Але калі мы хочам выжыць як палітычная нацыя, мусім знайсці ў сабе сілы трымаць сэрца адкрытым. Пэўна, ужо не да тых, хто ўцёк незаконна, або да тых, хто хаваецца ад вайсковага ўліку (няважна — дома ці за мяжой). Але хаця б да тых, хто вяртаецца. Да тых, хто яшчэ прыедзе з шматпакаленнай эміграцыі. Да тых, хто прыедзе жыць да нас з іншых краін. Да тых, хто цяпер ваюе ў шэрагах Сіл Абароны, не маючы ўкраінскага пашпарта. Да тых, хто нарадзіўся падчас вайны за мяжой. Да тых, хто нарадзіўся ў акупацыі. Нават да тых, хто з Расійскай імперыі, але свядома вырашыў стаць палітычным украінцам.

Імперыя ваюе з намі дэмаграфічна. Ім выгадна, каб украінцы выязджалі. Каб эканоміка змяншалася, каб колькасць нованароджаных падала. Каб раскол паглыбляўся, а ўкраінцы за мяжой ператвараліся ў яшчэ больш замкнёныя і раз’яднаныя супольнасці, чым гэта часам бывае цяпер.

Калісьці імперыі ўжо не ўдалося нас праглынуць. Сталін не змог выселіць усіх украінцаў асвойваць Сібір або Калыму, як гэта зрабілі з крымскімі татарамі, чачэнцамі ці інгушамі, верагодна і таму, што нас было занадта шмат. Нас немагчыма было поўнасцю скарумпаваць, як, пасля непавагі да праеўрапейскай улады ваенным шляхам, ім усё роўна ўдалося купіць нешматлікія грузінскія палітычныя эліты.

Буслы вяртаюцца дадому, і ў мяне асабіста ад гэтага ўсведамлення распраўляюцца крылы. Але ў буслоў прыродай закладзена такая рэч: калі крытычная маса гіне ў дарозе або не знаходзіць свае гнёзды — верагодна, яны ўжо не вернуцца. Прынамсі, так мне дзядуля распавядаў, хоць мы з ім больш любілі шпакоў і рабілі шпакоўні.

Богдан Логвиненко, Facebook

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]