24 лютага 2026, aўторак, 18:40
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

«Лукашэнка парушыў дамоўленасці»

5
«Лукашэнка парушыў дамоўленасці»

Палітолаг распавёў, чаму Украіна ўзялася за беларускага дыктатара.

Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі даў вялікае інтэрв’ю беларускаму выданню «Зеркало», дзе некалькі разоў паўтарыў пра пагрозу уцягвання беларусаў у вайну. На чым грунтуюцца гэтыя заявы? Ці існуе такая пагроза сёння?

Аб гэтым сайт Charter97.org пагаварыў з вядомым украінскім палітолагам, кіраўніком Цэнтра прыкладных палітычных даследаванняў «Пента» Уладзімірам Фесенкам:

— Выхадзячы з кантэксту інтэрв’ю, яго зместу, гаворка ідзе не пра падрыхтоўку да ўварвання з тэрыторыі Беларусі ва Украіну, не пра тое, што ў гэтым уварванні будуць удзельнічаць беларускія войскі. Зяленскі даў зразумець, што за апошнія месяцы ўзмацнілася ўзаемадзеянне паміж рэжымам Лукашэнкі і пуцінскім рэжымам у садзейнічанні нанесенню удараў па тэрыторыі Украіны. У тым ліку электрастанцыі, пра якія згадваў Зяленскі, дапамагаюць наносіць паветраныя ўдары па мэтах на тэрыторыі Заходняй Украіны ў першую чаргу, а таксама ў Кіеўскай і Жытомірскай абласцях.

Сам Лукашэнка абвяшчае размяшчэнне на тэрыторыі Беларусі расійскай тактычнай ядзернай зброі і таго самага «Арэшніка». Але гэта ўжо пагроза не толькі для Украіны, але і для Еўропы, на чым Зяленскі таксама акцэнтуе ўвагу.

Зяленскі таксама ўзгадаў падрыхтоўку новых сумесных ваенных вучэнняў паміж Расіяй і Беларуссю, а гэта заўсёды патэнцыйная рызыка. Як мы ўжо ведаем, расійскія войскі засталіся ў Беларусі і потым напалі на Украіну ў 2022 годзе, якраз 4 гады таму, пасля чарговых сумесных вучэнняў. Вучэнні «Захад», якія рэгулярна таксама праводзяцца на тэрыторыі Беларусі, — гэта заўсёды рызыка. Рызыка і для нас, і для еўрапейскіх краін, таму што канцэнтрацыя расійскіх войскаў на тэрыторыі Беларусі — гэта патэнцыйная небяспека таго, што гэтыя войскі праз пэўны час могуць быць выкарыстаныя для нападу.

— Зяленскі заявіў, што будзе гаварыць з амерыканцамі пра саўдзел Лукашэнкі ў вайне і юрыдычную адказнасць рэжыму. Да чаго могуць прывесці такія крокі?

— Варта адзначыць, што Зяленскі рэзка актуалізаваў беларускую тэму, нядаўна ўвёў санкцыі супраць Лукашэнкі. Думаю, што гэта ў значнай ступені звязана з тым, што адміністрацыя Дональда Трампа рэзка змякчыла сваю палітыку ў дачыненні да рэжыму Лукашэнкі. Пачалася такая «лібералізацыя». Лічу, што такая своеасаблівая апошняя кропля ў гэтай «лібералізацыі» — запрашэнне Лукашэнкі да ўдзелу ў «Радзе міру».

Думаю, што калі Зяленскі сказаў, што будзе падымаць гэтае пытанне перад амерыканцамі, то маецца на ўвазе тое, што фактычна мы не ўспрымаем удзел Беларусі ў «Радзе міру», паколькі яна па сутнасці з’яўляецца саўдзельніцай вайны супраць Украіны. Іншая справа, я не вельмі веру ў тое, што гэта паўплывае на Трампа. У Трампа свая логіка. Нагадаю, і Расію запрасілі да ўдзелу ў «Радзе міру». Расія яшчэ большую адказнасць нясе за вайну супраць Украіны. Таму, на жаль, у Трампа іншая логіка. Ён не падзяляе краіны на агрэсіўныя і міралюбныя. Для яго важна: заплаці мільярд або праяві лаяльнасць да мяне. Падтрымлівай добрыя адносіны з Трампам, спявай дыфірамбы. Тады ўсё будзе нармальна.

Тым не менш украінскі бок у дадзеным выпадку якраз паказвае, што будзе прад’яўляць амерыканцам інфармацыю пра тое, што, на жаль, пазіцыя Беларусі, рэжыму Лукашэнкі, далёкая ад міралюбнай. Тое, што робіцца ў Беларусі цяпер з боку Лукашэнкі, — гэта не садзейнічанне міру, а наадварот, растуць рызыкі ўцягвання Беларусі ў вайну супраць Украіны.

— Кожны ўкраінскі прэзідэнт, нават праеўрапейскія Юшчанка, Парашэнка, выбудоўвалі адносіны з беларускім дыктатарам, які ўжо абвінавачваўся ў фізічным знішчэнні сваіх апанентаў. Як вы лічыце, гэтым разам на адносінах Кіева з Лукашэнкам канчаткова пастаўлены крыж?

— Ніколі не кажам «ніколі». Усё залежыць ад канкрэтных абставін. Але думаю, што ў выпадку з Лукашэнкам у Зяленскага не было нейкага змянення палітыкі ў ягоны бок. Не было ніякіх ілюзій міралюбнасці Лукашэнкі або веры ў тое, што ён зменіць палітычны рэжым у Беларусі. Такіх ілюзій ніколі не было. Хутчэй, была тактыка.

З канца 2022 года і ў 2023–2024 гадах была тактыка, якая заключалася ў тым, каб знізіць напружанне ў адносінах з рэжымам Лукашэнкі. Праз узаемадзеянне на ўзроўні спецслужбаў, вайскоўцаў, не дапускаць уцягвання Беларусі ў вайну супраць Украіны. Бо ў Крамлі былі такія планы: уцягнуць рэжым Лукашэнкі непасрэдна ў вайну супраць Украіны, каб ваявала не толькі Расія.

Лукашэнка, думаю, сам не вельмі хацеў ваяваць, бо разумеў велізарныя рызыкі для сябе ў выпадку ўдзелу ў такой вайне. Украінскі бок гэта выкарыстаў. Таму, хутчэй, было тактычнае ўзаемадзеянне з абодвух бакоў.

Зараз жа Лукашэнка зноў зрабіў рэзкі крэн у бок Масквы. Ступень узаемадзеяння з Крамлём у садзейнічанні ўдарам па Украіне стала ўжо нецярпімай. Відаць, у Кіеве прыйшлі да высновы, што Лукашэнка, магчыма, парушыў нейкія дамоўленасці, якія былі раней. Пра пэўны ўмоўны нейтралітэт Беларусі, пра тое, што яна не будзе аказваць Расіі садзейнічання ў ударах па Украіне. Але, відаць, цяпер Лукашэнка гэтыя абавязанні парушыў. У выніку пазіцыя Украіны змянілася, але ніякіх ілюзій адносна Лукашэнкі няма. Нагадаю, што Украіна не прызнала вынікаў «выбараў» 2020 года ў Беларусі, і гэта пазіцыя застанецца нязменнай.

Напісаць каментар 5

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках