Добрая навіна для ўсіх беларусаў
19- Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»
- 10.02.2026, 19:41
- 34,356
Маразматычныя ідэі ў галаве Лукашэнкі ўсё мацней расхістваюць сістэму.
Крыху ўціхлі жарсці пасля «канца свету» ў асобна ўзятай краіне, учыненага руплівымі паслядоўнікамі дыктатара. Самы час паглядзець на феномен таго, як выканаўцы бяруць пад казырок нават самыя вар’яцкія ідэі Лукашэнкі.
Гісторыя сучаснай Беларусі не раз сыходзіла ў крутое піке або рабіла нечаканыя павароты па волі, а дакладней — праз дурную прыхамаць аднаго канкрэтнага чалавека. Паступова да гэтай прыхамаці прызвычаіліся нават апаненты ўлады: маўляў, зноў штосьці адмарозіў.
Аднак простыя людзі, якія час ад часу перападпісваюць кантракт «мы табе — нашы правы і свабоды, а ты нам — сытасць, бяспеку і дастатак», сутыкаючыся з асабліва экстравагантнымі ідэямі Лукашэнкі, то й справа паворчаць.
Калі азірнуцца назад, аўтар вылучыў бы некалькі сур'ёзных праколаў у стратэгіі дзяржавы. Ураўнаванне пошлін на іншамаркі адабрала ў людзей адну з частак трыяды «чарка-шкварка-іншамарка». Вядома, часткова еўрасэканд-хэнд быў заменены кітайскім аўтапрамам, аднак нават новае кітайскае аўто часта саступае дзесяцігадоваму еўрапейскаму аўтамабілю.
Адзін з самых сур'ёзных правалаў — зусім умазрычная ідэя абкласці падаткам непрацуючых грамадзян. З аднаго боку, зразумела гісторыя пра тое, што частка нашых грамадзян працуе за мяжой, не плаціць падаткаў, а лячыцца прыязджае ў краіну.
Аднак спосаб, якім Лукашэнка вырашыў «ураўнаважыць» гэтую сітуацыю (увесці падатак на беспрацоўе), быў настолькі няўдалым, што справакаваў першыя масавыя сацыяльна-эканамічныя пратэсты грамадзян у XXI стагоддзі. Пэўна, «Дэкрэт аб дармаедах» стаў найбольшай прабоінай у любоўнай лодцы дыктатуры і яе ядзернага электарату.
На думку аўтара, найсур'ёзнейшым на сёння праколам уладаў стала дэманстратыўнае і цынічнае адмаўленне праблемы пандэміі COVID-19. Пасля таго як лукашысты плявачна паставіліся да жыцця і здароўя людзей, яны пачалі самарганізоўвацца ў змаганні за жыццё і здароўе блізкіх.
Самарганізацыя, давер і ўзаемавыручка — гэта самыя страшныя словы для любой дыктатуры. Падаўленне прабуджанага грамадства каштавала каласальных высілкаў, рэсурсаў і адтоку паўмільёна грамадзян за мяжу. І вось мы тут.
Падзеі нядаўняй гісторыі нічому не вучаць дыктатуру. Дзве з трох сітуацый, апісаных вышэй, цалкам дакладна створаныя асабіста рукамі самаўладцы. Трэцяя (з іншамаркамі) таксама не абышлася без яго ўдзелу.
Спецыфіка сістэмы такая, што яна будзе спрабаваць выканаць нават самыя ідыёцкія ідэі кіраўніка краіны. Трэба зрабіць батарэі халаднейшымі — зробяць па ўсёй краіне, а не толькі ў аўгустэйшай спальні. Трэба выключыць святло на вуліцы — шчоўкнуць рубыльнікам так, што нават запалоханыя тэррорам з боку сілавікоў беларусы спытаюць: «Што за…?!»
Ёсць у гэтым абсурдзе адна добрая навіна для нас усіх. Калі чарговае новаўвядзенне з боку дзяржавы цярпіць крах, Лукашэнка заўсёды спісвае няўдачы на нядбайных баяраў. Калі ж нешта, прыдуманае царэдворцамі, прыносіць поспех (не часта, але так таксама бывае), Лукашэнка прыпісвае ўсе заслугі сабе.
Аднак гэта формула не працуе, калі гаворка ідзе пра ідэі самога Лукашэнкі, бо ён проста не можа памыляцца. І сам сабе гэта ўвесь час даказвае, і падначаленыя гуляюць з ім у гэтую гульню. Дзед старэе, і маразматычных ідэй у яго галаве ўсё больш. І выдае ён іх усё часцей, а выканаўцы бяруць пад казырок і раз за разам расхістваюць сістэму, выконваючы задачы, якія маглі б прагучаць добрым жартам ля барнай стойкі пасля другога піва, але зусім нічога агульнага не маюць з добрым кіраваннем дзяржавай.
Магчыма, дасягненне сістэмным абсурдам абсалютнага максімуму і ёсць наш шлях да свабоды і пазбаўлення ад дыктатуры?
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»