Палітолаг: Трамп пагуляецца з «Радай міру» і выкіне яе
8- 21.01.2026, 15:51
- 5,474
Прэзідэнт ЗША дзейнічае хаатычна.
Большасць краін Еўрапейскага саюза адхілілі запрашэнне прэзідэнта ЗША Дональда Трампа увайсці ў яго «Раду міру», куды запрошана каля 60 краін.
Навошта Трампу спатрэбілася альтэрнатыва ААН? Пра гэта сайт Charter97.org пагутарыў з украінскім палітолагам, прафесарам Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі Пятром Алешчукам
— Трамп — не самы сістэмны палітык у свеце. Не думаю, што ў яго цяпер ёсць нейкая канкрэтная мэта. Мэтаў, хутчэй, некалькі, і ён, думаю, дзейнічае хаатычна. Тым не менш паспрабую вылучыць некаторыя з іх.
Па-першае, Трамп і яго атачэнне неаднаразова падкрэслівалі, што сусветны парадак іх не задавальняе, ён няправільны, роля Злучаных Штатаў — няправільная, роля прэзідэнта Злучаных Штатаў — няправільная. Яны ўсё змяняюць, робяць усё «правільным».
Відавочна, што Трамп стварае нейкую «правільную», з ягонага пункту гледжання, ААН на чале з сабой, прычым на чале з сабой пажыццёва. Ён, з аднаго боку, рэалізуе пэўныя мэты, звязаныя з пераўтварэннем свету так, як лічыць патрэбным, з другога — не забываецца пра ўласнае славалюбства.
У чым галоўная праблема ААН? Яе ўзначальвае не Трамп. А ў чым галоўная перавага «Рады міру» Трампа — яе ўзначальвае Трамп.
Гэта першы момант. Другі момант: думаю, што пасля паспяховай спецаперацыі па захопе Нікаласа Мадуры у Трампа пачалося сапраўднае галавакружэнне ад поспехаў. Ён адразу кінуўся далучаць Грэнландыю, выстаўляць усім разнастайныя ультыматумы. Ён, відавочна, лічыць, што цяпер аптымальны час для таго, каб раз і назаўжды замацаваць патрэбны яму парадак; менавіта цяпер аптымальная магчымасць развіваць поспех.
Дарэчы, ёсць адзін нюанс, які, напэўна, не з’яўляецца асноўным або вельмі значным, але не магу пра яго не згадаць.
Адзін з першых, хто атрымаў запрашэнне ў «Раду міру», — прэм’ер Венгрыі Віктар Орбан. Орбан — галоўны саюзнік Трампа ў Еўропе, дэструктыўная сіла супраць Еўрапейскага саюза, якая падрывае яго знутры, што асабліва каштоўна ў кантэксце апошніх нападаў Трампа на ЕС. Цікавы момант: апошнім часам проста паломніцтва разнастайных правых і ультраправых сусветных палітыкаў у падтрымку Орбана. Яны запісвалі адпаведныя звароты: ад Хав’ера Мілея і Марын Ле Пен, заканчваючы Беньямінам Нетаньяху. Па сутнасці, уся гэтая, скажам так, тусоўка, якую Трамп аб’ядноўвае ў «Радзе міру», невыпадковая.
Усе разумеюць, што на бліжэйшыя выбары Орбан ідзе з не самымі лепшымі пазіцыямі, напэўна, упершыню за 16 гадоў. Упершыню за 16 гадоў перавыбранне Орбана на пасаду прэм’ер-міністра не выглядае відавочным.
Мы памятаем, што раней, зноў-такі, Будапешт прапаноўваўся месцам сустрэчы Пуціна і Трампа. Не ўпускаецца магчымасць неяк паказаць знешнепалітычную значнасць Орбана. Паказаць, маўляў: глядзіце, Орбан — лідар, якога паважае Трамп, якога ён паўсюль уключае. То бок, хочаце сябраваць з Трампам — абірайце Орбана. Гэта свайго кшталту паліттэхналогія для Орбана.
Вядома, гэта не галоўная мэта, але як дадатковая — чаму б і не? У Орбана выбары на носе, яму б гэта, мякка кажучы, не перашкодзіла. А без Орбана, усё ж, Трампу будзе некалькі складаней рэалізоўваць свае планы ў Еўропе.
Адзначу, што ў Трампа ёсць такая тэндэнцыя: ён хутка захапляецца, хутка загараецца і хутка перагарае.
Не выключана, што праз пару месяцаў ён пагуляецца з «Радай міру» і выкіне яе.