Паліна Шарэнда-Панасюк заклікала ўзмацніць ціск на рэжым Лукашэнкі
4- 12.03.2026, 13:27
- 1,038
Гэта дапаможа вызваліць усіх вязняў сумлення.
Палітвязні ў Беларусі — гэта не ўнутраная праблема краіны, а злачынства супраць чалавечнасці, што ўчыняецца ў цэнтры Еўропы. Аб гэтым падчас сайд-івэнта на 61-й сесіі Рады ААН па правах чалавека ў Жэневе 11 сакавіка заявіла былая вязніца сумлення Паліна Шарэнда-Панасюк. Сайт Charter97.org прыводзіць тэкст яе выступлення:
— Рэжым Лукашэнкі ўжо больш за 30 гадоў узурпуе ўладу з дапамогай страху, тэрору і рэпрэсій. Але жыць пад дыктатурай — не значыць мірыцца з ёй.
Рэпрэсіі рэжыму закранаюць не толькі аднаго чалавека, яны абрушваюцца на ўсю яго сям'ю. Калі чалавека хапаюць, ён фактычна знікае. Ёсць выпадкі, калі родныя тыднямі, а часам і месяцамі, не ведаюць, дзе ўтрымліваюць іх блізкіх. Рэжым пераследуе не толькі палітвязня, але і ўсіх, хто спрабуе яму дапамагчы.
У Беларусі дзейнічае Дэкрэт №18, які дазваляе практычна любую сям'ю абвясціць такой, што знаходзіцца ў сацыяльна небяспечным становішчы, і забраць дзяцей. Гэты ж дэкрэт служыць і асновай рабскай працы ў калоніях.
У Беларусі няма судоў. Там, дзе павінен быць закон, працуе проста канвеер разправы. Па палітычных справах не існуе незалежнай экспертызы. Адвакаты запалоханыя, пазбаўленыя самастойнасці або проста выдаляюцца з працэсу. Суддзі афармляюць загадзя прынятыя рашэнні.
Адным з праяў тэрору супраць палітвязняў стаў артыкул 411 (злоснае непадпарадкаванне адміністрацыі калоніі). На практыцы гэта азначае наступнае: палітвязня можна зноў і зноў судзіць, дадаючы новы тэрмін, не выпускаючы за браму калоніі ні на секунду. Яе да мяне прымянялі тры разы. Я хачу заклікаць экспертаў, сусветную супольнасць аказваць ціск на рэжым Лукашэнкі з мэтай скасаваць гэты артыкул. Аналагаў артыкула, які дазваляе бясконца падаўжаць зняволенне, у цывілізаваным свеце няма.
Трэба патрабаваць неадкладнага і безумоўнага вызвалення ўсіх палітвязняў і іх поўнай прававой рэабілітацыі.
Палітвязні ў Беларусі — гэта не ўнутраная праблема краіны, а злачынства супраць чалавечнасці, якое ўчыняецца ў цэнтры Еўропы ў XXI стагоддзі. Калі свет сапраўды хоча дапамагчы беларускім палітвязням, нельга абмяжоўвацца толькі выказваннем спачування, трэба дзейнічаць. Ціск на рэжым павінен узмацняцца да таго часу, пакуль усе закладнікі не будуць вызваленыя.