Беларуска была гатова ўцячы з Мінска з-за здымнага жылля

І справа не толькі ў цане.

Арэнда кватэры, асабліва ў сталіцы, усё часцей ператвараецца ў латарэю. І справа не толькі ў цане. Мінчанка Таццяна на ўласным досведзе сутыкнулася з тым, што звычайная аднапакаёўка можа стаць выпрабаваннем на вытрываласць. Яна распавяла выданню «Точка» пра сваю спробу прымірыцца з асаблівасцямі арэнднай кватэры.

Яшчэ некалькі гадоў таму зняць аднапакаёвую кватэру ў Мінску за 230−250 долараў здавалася цалкам рэальным сцэнаром. Не самым простым, але выканальным.

Сёння такія цэны выглядаюць амаль фантастыкай. Аб’явы з «аднапакаёўкамі» па 300 долараў і вышэй знікаюць за лічаныя гадзіны, а ў каментарыях пад пастамі пра арэнду ўсё часцей з’яўляецца адна і тая ж фраза — «паспрабуй яшчэ знайдзі».

На гэтым фоне многія задаюцца пытаннем: ці сапраўды ўсё так дрэнна? А можа, на рынку яшчэ можна зачапіцца за больш-менш адэкватны варыянт — калі быць гатовым да кампрамісаў?

Жорсткія рамкі адбору

Негатыўны досвед дзяўчына атрымала яшчэ некалькі гадоў таму. Гісторыя пачалася ў канцы 2023 года.

Тады Таццяна жыла ў пакоі ў прыватным доме, а яе хлопец здымаў трохпакаёвую кватэру на Ракасоўскага — з суседам. Яны вырашылі з’ехацца, але адразу было зразумела: «у яго» — гэта часовы варыянт.

«Мне, як дзяўчыне, хацелася сваёй прасторы. Дзяліць кватэру з чужым чалавекам было некамфортна», — распавядае Таццяна.

Пошук жылля адразу пачалі з усталявання жорсткіх рамак. Разглядалі толькі Партызанскі раён, Серабранку і часткова цэнтр — каля плошчы Перамогі, вуліцы Платонава і падобныя варыянты.

Прычына была простая: хлопец служыў, уставаў вельмі рана і вяртаўся позна.

«Калі б мы знялі нешта далей, яму давялося б прачынацца ў чатыры раніцы і прыязджаць дадому аб адзінаццатай вечара», — тлумачыць Таццяна.

З бюджэтам сітуацыя была не прасцей. Ужо тады 280−290 долараў за аднапакаёўку здаваліся непад’ёмнымі.

«Наш ліміт быў 230−250 долараў. Калегі на той момант умудраліся здымаць за 200, але я дагэтуль не разумею: як?» — задаецца яна пытаннем.

На фота выглядала нармальна

Падыходны варыянт знайшоўся нечакана — проста падчас працоўнага дня. Таццяна ўбачыла аб’яву, адразу патэлефанавала і ў абедзенны перапынак паехала глядзець.

Вуліца Тухачэўскага, старыя дамы, акуратны фасад і вайб 1960-х.

«Звонку ўсё выглядала прыемна. На фота — таксама. Я адразу разумела, што кватэра маленькая, але для мяне гэта не было праблемай: я вырасла ў інтэрнаце», — кажа дзяўчына.

Жыллё здавалі брат і сястра. Паводле слоў Таццяны, яны прыехалі са Швейцарыі да бацькоў на канікулы і хацелі хутка закрыць пытанне.

«Казалі, што папярэднія арэндатары пражылі там пяць гадоў. Цяпер я ўвогуле не разумею, як гэта магчыма», — дзеліцца дзяўчына.

Жыллё знаходзілася на першым паверсе, што тады Таццяну не смутыла. Аднапакаёвую кватэру падзялілі сцяной на дзве зоны — спальню і гасціную. Унутры былі шафа, стол, канапа, тэлевізар. Проста ў пакоі стаяў халадзільнік, але тады гэта падалося дробяззю.

«Заднім розумам разумею — трывожныя званочкі былі адразу. Але я была занадта натхнёная», — прызнаецца Таццяна.

Яна ўспамінае: падчас прагляду гаспадары былі цёпла апранутыя — шкарпэткі, тапачкі, плед. Казалі, што ў кватэры прахалодна, але запэўнівалі, што праблема з ацяпленнем «вырашаецца».

«Я была ў куртцы і проста не адчула тэмпературу», — падкрэслівае яна.

Хлопца насцярожылі абадраныя шпалеры — ён нават спытаў, ці можна іх пераклеіць. Таццяна толькі адмахнулася.

«Я сказала: што такога, не шпалеры ж галоўнае. Аказваецца, глядзець трэба было наогул не на сцены», — лічыць яна.

Вецер з-пад кухні і сон пад двума коўдрамі

Дамову аформілі вельмі хутка — літаральна за тыдзень да Новага года. Гаспадарам трэба было з’язджаць, і ўсё вырашалася наспех.

Ужо ў дзень пераезду маладым людзям стала зразумела: у кватэры жудасна холадна.

«Зіма была не самая жорсткая, як цяпер, але ўнутры было відавочна прахалодна», — кажа Таццяна.

Найхаладнейшым месцам аказаўся туалет. Замест нармальнай вентыляцыі там была проста дзіра, з якой моцна дзьмула. Яшчэ адна — пад кухняй.

«Увесь холад ішоў з падвала, цяпло проста не затрымлівалася», — падкрэслівае яна.

Праблема з ацяпленнем аказалася сістэмнай. Радыятары стаялі, але трубы да іх былі падведзены так, што гарачая вада дрэнна цыркулювала — цяпло да батарэй даходзіла не цалкам.

Тэрмінова купілі абагравальнік, па аб’яве. Але нават з ім было халодна.

«Я спала ў вопратцы, пад двума коўдрамі. Тэмпература апускалася да 15−16 градусаў», — тлумачыць гераіня.

На вокнах пастаянна з’яўляўся кандэнсат, з шчылін моцна дзьмула. Пара спрабавала замазваць іх герметыкам, уцяпляла — без прыкметнага эфекту. Звярталіся нават у службу 115.

«Хтосьці прыязджаў, на некалькі гадзін станавілася лепш — але потым ізноў халадала», — падмечае Таццяна.

Пры гэтым у суседзяў у другой палове дома было цёпла. Як высветлілася, дом быў умоўна падзелены на дзве часткі: у адной — спякота, у другой — холад.

Дадааліся і іншыя бытавыя праблемы. Падваконне перакрывала высоўную шуфляду тумбачкі на кухні — адкрыць яе было немагчыма. Выцяжка была, а труб да яе — не.

«А ўначы батарэі выдавалі дзіўныя гукі, быццам хтосьці па іх біў. Суседзяў не было, падвал пусты. Часам гэта выглядала як сцэна з жахоўніка», — кажа дзяўчына.

За кватэру тады плацілі 230 долараў плюс камуналка. У нейкі момант гаспадар нават перастаў браць арэндную плату на месяц-два — у залік таго, што жыльцы пастаянна нешта рамантавалі і куплялі за ўласны кошт.

Таццяна ўпэўненая, што другую зіму пара б там не вытрымала. Рашэнне было відавочным — з’язджаць.

З гаспадарамі разышліся мірна. Пасля іх, як распавядае гераіня, уладальнікі заключылі дамову з іншымі жыльцамі адразу на пяць гадоў — каб не лётаць кожны раз са Швейцарыі.

Кватэра як латарэя

Сёння Таццяна за рынкам арэнды амаль не сочыць, але тое, што часам бачыць, яе пужае.

«Аднапакаёўкі» па 300 долараў разлятаюцца адразу. Калі чытаеш такое, пачынаеш інакш ставіцца да кампрамісаў, — упэўнена яна.

Дзяўчына ўпэўнена: за нармальную кватэру сёння трэба трымацца абедзвюма рукамі.

Цяпер Таццяна з хлопцам плаціць 850 рублёў плюс камуналку — і лічыць гэта ўдачай. Паводле яе слоў, добрая арэнда — насамрэч латарэя.

На фоне росту цэн яна нават разважала пра пераезд з Мінска.

«Я нават думала пераехаць у Брэст — усе кажуць, што ў абласных гарадах жыллё танней. Але калі пачынаеш глядзець, разумееш: «аднапакаёўка» там цяпер каштуе каля 250 долараў, а часам і даражэй. Па факце выходзіць, што розніцы амаль няма. Пры гэтым незразумела, якія там будуць заробкі і перспектывы. У выніку пакуль не бачу сэнсу мяняць шыла на мыла», — падсумоўвае сваю гісторыю Таццяна.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]