Гэтая ноч увойдзе ў гісторыю Харкава

Ляцела ўсё — балістыка, бомбы, дроны.

Хочацца пачаць з яскравай, вельмі эмацыйнай мацернай тырады. Такое, што нават апошні алкаголік дзядзька Вася, які трымае ў страху суседні інтэрнат, пачырванеў бы ад збянтэжання.

Але я інтэлігентная дзяўчынка, таму проста ўдыхну і выдыхну. Тры разы.

Сённяшняя ноч бясспрэчна ўвойдзе ў гісторыю Харкава як адна з самых жудасных за апошнія чатыры гады. А гэты горад бачыў шмат жахлівага.

Больш за тры гадзіны мы сядзелі ў тамбурах, ваннах пакоях, падвалах і маліліся. Ляцела ўсё — балістычныя ракеты, авіябомбы, ударныя беспілотнікі ўсіх мадыфікацый. Выбухі грымелі, здаецца, ва ўсіх раёнах горада і вобласці. Адзін за адным.

Я асабіста збілася з ліку. Мы з сабакам і папугаем хаваліся ў ваннай. Ну які там «хаваліся» — сядзелі далей ад шкла. Хоць якое гэта мае значэнне ў момант, калі пастаянна сыплюцца паведамленні «Усе ў сховішчы, ракета на горад!». Ты проста не можаш адчапіцца ад думкі, што гэта ракета зараз ўляціць проста ў тваё акно. А там ужо без розніцы, у якім месцы кватэры знаходзішся.

Такія масіраваныя расейскія абстрэлы бывалі і раней. Але гэтым разам усё памнажалася тэмпературай за вакном. Мінус дваццаць два ўначы. І ты не ведаеш, за што маліцца — за «дажыць бы да ранку» ці каб агарцелыя не трапілі ў апошнюю ацалелую цяпластaнцыю.

На другім гадзіне гэтага пекла прадказальна вырубіла электрычнасць. Папалі, мярзотнікі. У нашым доме імгненна знікла і цяпло. Батарэі зрабіліся ледзянымі за лічаныя хвіліны.

Мэр Харкава адразу ж, уначы, у тэлеграм-канале напісаў зварот да жыхароў, які па настроі болей быў падобны да развітальнага ліста.

Я перакладу фрагмент.

«Абстрэл Харкава працягваецца ўжо тры гадзіны. Б’юць мэтанакіравана па энергетычнай інфраструктуры. Мэта відавочная — пакінуць горад без цяпла ў моцны мароз. Нам давядзецца прымаць цяжкія рашэнні. Каб не замерзлі цяпласеткі, мы будзем вымушаныя зліць ваду з сістэм для 820 дамоў».

Вось і ўсё, падумала я. Ці хуткая смерць ад ракеты, ці павольная ад пераахаладжэння. Заебісь выбар. Прабачце, дзядзька Вася ўва мне ўсё ж прарываецца.

Тут яшчэ, напэўна, трэба агаварыцца пра мой фізічны стан, хоць я і не хацела распавядаць. Але гісторыя, здаецца, можа быць павучальнай. Яшчэ ў мінулую сераду я застрягла ў ліфце, што цяпер увогуле не навіна — раптам вырубіла святло. У ліфце, па сучасных мерках, я прасядзела нядоўга — ужо праз 30 хвілін мяне выцягнуў механік (калі чытаеш мяне, дарагі Андрэй, ведай — ты супергерой). Але ў ліфце было вельмі холадна, і я паспела перамерзнуць. Да вечара балела вуха, да ночы — палова галавы. У пятніцу я ўжо была ў чэлюстна-тваравым. Флюс, кіста, шчыпцы, кроў, боль.

Гэта калі коратка. Карацей, сёння ўначы, падчас абстрэлу, я сядзела ў ваннай з распухлым тварам і шкляначкай німесілу ў руках. Сабака скавытвае, ракеты ляцяць, святла няма, цяпла больш не будзе.

І ў гэтым усім ахуі, што я зрабіла? Правільна, пайшла спаць. Надзела куртку, шапку, накрыла двума коўдрамі дабермана і выключыла нафіг гук у тэлефоне.

Ведаеце, успомніла сцэну з «Тытаніка», якая ў гэтым фільме зачапіла мяне больш за ўсё. І гэта не ДыКапрыа з Уінслет на карме карабля. Гэта эпізод з жанчынай, якая падчас дзікага тлуму пасажыраў, што звар’яцелі ад жаху, ціха спявала калыханку, укладваючы дзяцей у каюце карабля, які тоне.

Прабачце, што я так шмат кажу, гэта, відаць, на нервах. Але я працягну.

Я засынала ў шапцы і думала: «Мярзотнікі, вы ўсё ж мяне зламалі».

Потым думаю: стоп, куды паміраць, мне раніцай трэба зняць ролік для брытанцаў. Заўтра ў Лондане BBC робіць прэм’ерны паказ дакументалкі пра Харкаў. І рэжысёр Альбіна вельмі прасіла мяне запісаць кароткі зварот да гледачоў. Дарэчы, там sold out — усе квіткі прададзены.

Ляжу і думаю: што я ім скажу? З-пад коўдры, з флюсам на паўтвару і шапкай на галаве.

Так і заснула.

Прачынаюся праз тры гадзіны ад таго, што мне горача. З паўсну вырашыла, што я ў пекле — кацёл, агонь, чэрці. Аказалася, далі святло. І ацяпленне!

З шчырым лікаваннем «ёб тваю маці!» (тут зноў — дзядзька Вася, але ўжо ў пазітыўнай канатацыі) я разбудзіла Гектара, і мы пайшлі гуляць.

Брытанцам я зняла неверагодна прыгожы, заснежаны харкаўскі парк. Сказала, што сапраўдныя багі не на Алімпе, а тут, побач. Гэта ўкраінскія рабочыя, тэхнікі, энергетыкі, якія ўначы, у дваццаціградусны мароз, рамантавалі разбітыя оркамі сістэмы, каб вярнуць цяпло ў дамы.

Сказала, што найлепшыя людзі на зямлі — гэта абаронцы ЗСУ.

Сказала, што вар’яцкі крамлёўскі маньяк хоча забіваць. І што ніякая дыпламатыя не здольная дамовіцца з серыйным забойцам. Што нам патрэбныя Тамагаўкі, а ім — рэальныя санкцыі. Схема такая.

P.S. Я ведаю, што цяпер многія сем’і ў Харкаве, Кіеве, Дніпры ўсё яшчэ застаюцца без цяпла. Я шчыра веру, што ў камунальнікаў атрымаецца яго вярнуць. Мы павінны выстаяць. І выстаім.

P.P.S. Сірэна зноў раве. На вобласць ляцяць расейскія беспілотнікі.

P.P.P.S. Фоткі не будзе, яно вам трэба, апухлая Аня.

P.P.P.P.S. У мяне на заўтра квіткі ў тэатр. Пайду.

Анна Гін Facebook

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]