Шчаслівы канец непазбежны
- Юрый Федарэнка
- 23.02.2026, 9:47
- 3,824
Удар ЗША па Іране стане ўдарам па Расіі.
Усе ўплывовыя сусветныя СМІ інфармуюць грамадскасць пра магчымасць яшчэ адной вайны. ЗША разглядаюць магчымасць нанясення чарговага «абмежаванага ваеннага ўдару» па Іране. У найбліжэйшыя дні самая магутная авіяносная група ВМС ЗША на чале з авіяносцам «Джэралд Форд» наблізіцца да Персідскага заліва.
Другі раўнд ускосных перамоваў паміж Вашынгтонам і Тэгеранам у Жэневе завяршыўся без пагаднення. Міністр замежных спраў Ірана Аббас Аракчы заявіў пра «разуменне ключавых пытанняў», але адразу ўдакладніў: гэта не азначае хуткай дамоўленасці. Паводле звестак крыніц The Wall Street Journal, Іран пасля апошняга раўнду перамоваў узяў два тыдні, каб падрыхтаваць свае прапановы для ЗША. Але не факт, што гэтых двух тыдняў было дастаткова.
Віцэ-прэзідэнт ЗША Джэй Дзі Вэнс каментуе сітуацыю без лішніх рэверансаў — маўляў, Іран не гатовы прызнаць «чырвоныя лініі» прэзідэнта Дональда Трампа. А гэтыя лініі канкрэтныя: поўнае спыненне ўзбагачэння ўрану, абмежаванні ракетнай праграмы, спыненне падтрымкі рэгіянальных праксі.
Тэгеран цягне час. Вашынгтон дэманструе рычагі. У адказ «вярхоўны лідар» Алі Хаменеі кажа пра магчымасць «патапіць амерыканскія караблі». Дональд Трамп узгадвае бамбардзіроўку іранскіх аб’ектаў у чэрвені 2025 года як доказ сур’ёзнасці сваіх намераў.
Далейшыя сцэнары ўжо праглядаюцца. Ці яшчэ двухтыднёвая паўза, ці абмежаваны ўдар — спроба ЗША змяніць баланс і прымусіць праціўніка ісці на саступкі. Вялікая вайна — з перспектывай сухапутнай аперацыі і прамой стаўкай на дэмантаж рэжыму аятол — таксама прысутнічае ў «прасторы варыянтаў». Нядаўна Дональд Трамп заявіў, што змена рэжыму ў Іране была б «найлепшым, што можа здарыцца». Хаменеі адказаў, што прэзідэнт ЗША «не можа» зваліць Ісламскую Рэспубліку. У гэтым слоўным дуэце абодва бакі размаўляюць не толькі адзін з адным, але і са сваімі грамадствамі — і з саюзнікамі.
Удар па Іране — гэта не толькі пра Іран, гэта яшчэ і пра Расію. Тэгеран даўно стаў важным тылам для Крамля: тэхналагічнае супрацоўніцтва, вытворчасць «шахедаў», ваенна-марскія вучэнні, дагавор аб стратэгічным партнёрстве. У Вашынгтоне гэта разумеюць. Рэспубліканец Дон Рытэр нядаўна прама заявіў: падзенне ісламскага рэжыму ў Іране стала б велізарнай паразай для Пуціна. У ЗША ўсё часцей параўноўваюць два рэжымы — маскоўскі і тэгеранскі. Калі адзін з іх пачне хістацца, гэта стане сігналам для другога: гісторыя паскараецца.
Таму рэакцыя Крамля паказальная. Замест гучных заяваў пра падтрымку саюзніка — асцярожныя заклікі да «стрыманасці». Што асабліва сімптоматычна — гэтыя заклікі адрасаваныя перадусім самому Тэгерану. Гэта гучыць абсурдна і адначасова прыніжальна: саюзнік дэманструе лаяльнасць да Вашынгтона! Бо ў Маскве разумеюць: параза Тэгерана — гэта мінус адзін апорны слуп антызаходняй восі, гэта слабейшая пазіцыя на перамовах, менш рэсурсаў, менш прасторы для манеўру, менш псіхалагічнай упэўненасці.
Усё, што цяпер адбываецца вакол Ірана, непазбежна будзе ўплываць на украінска-амерыканска-расійскія кантакты ў Жэневе. Геапалітыка — гэта сістэма спалучаных сасудаў. Трэшчына ў адным месцы зніжае ціск у іншым. Новая параза Тэгерана аўтаматычна аслабіць пазіцыю Масквы.
Тым не менш, не варта забываць, што аснову перамоўнай пазіцыі Украіны фармуюць не авіяносцы ў Персідскім заліве, а лінія баявога сутыкнення. Мы ўмацоўваем яе штодня і не плануем спыняцца на дасягнутым. Дэмантаж недаімперый — працэс доўгі. Але шчаслівы канец непазбежны: тыранічныя рэжымы з ядзерным арсеналам рана ці позна знікнуць — гэта адзіны шлях для выжывання чалавецтва. Мы працуем над гэтым. Слава Украіне!
Юрый Федарэнка, «Фэйсбук»