19 лютага 2026, Чацвер, 0:21
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Эканоміка РФ як трумф Украіны

Эканоміка РФ як трумф Украіны

Працэс пайшоў.

Расійскія ўлады прыкладаюць нямала намаганняў, каб фармальна не заўважаць ужо існуючыя працэсы ў ўласнай эканоміцы. Статыстычная хлусня, упрыгожаная афіцыйнымі прамовамі дыктатара, пераследуе падвойную мэту — падтрымаць настроі ў расійскім грамадстве і зрабіць выгляд, што расійская эканоміка не можа быць прадметам перамоў з Украінай, Еўропай і ЗША.

Тым часам крызісныя з’явы ўсё цяжэй хаваць за заслонай афіцыйнай статыстыкі. Я ўжо не кажу пра спецыфічны ўплыў ваеннай эканомікі РФ на эканоміку грамадзянскага сектара, спажыванне і дзяржаўныя фінансы.

Калі 10% ВУП РФ штогод проста спальваецца ў агні вайны без якой-небудзь карысці для ўласных эканамічных агентаў, а лідар распавядае пра рост ВУП ажно на 1%, і гэта пры скажаных паказчыках інфляцыі, то гэта павінна насцярожваць бізнес і насельніцтва РФ, а таксама прыцягваць увагу іхніх ворагаў.

Калі ўладная эканамічная вертыкаль 4 гады спявае дзве песні: «санкцыі толькі робяць нас мацнейшымі» і «усё па плане», а фактычна ўжо другі год запар павышае падаткі, а затым абмяжоўвае сацсеткі і нават Telegram, каб людзі не маглі абменьвацца фотаздымкамі плацёжак за жыллёва-камунальныя паслугі і цэннікаў у крамах, то гэта ўжо і ёсць крызіс.

Калі ўлада «эканоміць на вайне», але дэфіцыт бюджэту РФ пераглядаецца 3–4 разы і ў выніку становіцца ў 5 разоў вышэйшым за план, і ўсё роўна РФ 50% даходаў траціць на вайну і акупацыю часткі суседняй краіны, то нават мясцовым элітам там у РФ становіцца зразумела, што РФ не цягне гэтую вайну.

Магу пералічваць далей, але выснова будзе адна: расійская эканоміка пад кіраваннем пуцінскіх чыноўнікаў не вытрымае гэтай вайны. Думаю, пра гэта ўжо даўно ведаюць у ЗША і дакладна зразумелі ў Еўропе. Заявы канцлера Германіі Мерца на Мюнхенскай канферэнцыі пра завяршэнне вайны Пуціным пасля вычарпання рэсурсаў сведчаць пра адзін з верагодных сцэнароў завяршэння вайны.

Усё ж я не веру, што расіяне настолькі дурныя, што дапусцяць знясіленне свайго эканамічнага патэнцыялу да нуля. Асноўная праблема ў тым, што цяпер узнікла сітуацыя, у якой Пуцін адчувае сябе гаспадаром перамоваў. Сусветныя лідары выбудавалі перамоўны фармат з РФ такім чынам, што ў Пуціна ствараецца ўражанне, нібы толькі ён вызначае час, калі завершыць вайну.

Такая сітуацыя прыводзіць да таго, што ён можа стаяць на краі эканамічнай прорвы і працягваць праліваць кроў ва Украіне, спадзеючыся, што зможа выйсці з вайны за хвіліну да эканамічнага калапсу РФ.

Думаю, калі (А) перастаць угаворваць дыктатара завяршыць вайну і ўстанавіць яму дакладны дэдлайн, пасля якога перамоваў не будзе, а будуць ракеты і дроны з далёкасцю 5000 км, (В) пачаць на перамовах «прадаваць» пуцінцам іхнюю ж эканоміку, то сітуацыя вельмі хутка зменіцца.

У рэалізацыі апісанага сцэнара ёсць дзве праблемы:

ЗША і Еўропа павінны быць адзінымі на мірных перамовах, чаго цяпер не назіраецца. Асноўнай прычынай гэтага, на мой погляд, з’яўляюцца гандлёвыя супярэчнасці паміж ЗША і ЕС, якія за апошнія месяцы толькі абвастрыліся.

Перамоўшчыкі мусяць самі паверыць і ўсвядоміць, што эканоміка РФ (нягледзячы на нейтральную макрастатыстыку) ужо знаходзіцца на піку эканамічнага крызісу, які даволі небяспечны для цэласнасці РФ.

Калі пункт 1 з часам сыдзе ў нябыт, гандлёвыя адносіны паміж ЗША і ЕС не могуць быць вечна ледзянымі. А вось з пунктам 2 сапраўды праблемы. Я штодня на сабе адчуваю, што пуцінская сістэма прапаганды «забіла бакі» нават нашым грамадзянам, якія пакутуюць ад абстрэлаў і ненавідзяць РФ. Юрысты, інжынеры, журналісты, нават часам вайскоўцы ў адказ на негатыўную інфармацыю пра эканоміку РФ пачынаюць са «знаннем» справы распавядаць: «РФ удалося перавесці эканоміку на ваенныя рэльсы», «што, зноў РФ развальваецца? Вось ужо 4 гады ніяк не разваліцца», «здыміце ружовыя акуляры, РФ сама не разваліцца» — і шмат іншага чую ад людзей, якія маюць права на ўласную думку, але не маюць досведу глыбокай эканамічнай экспертызы.

Адзінае, з чым я згодны, — эканоміка РФ і яе фінансавая сістэма самі па сабе не разваляцца. Украіна прайшла цяжкі і крывавы шлях, перш чым загнаць РФ у глухі эканамічны кут. І эканамічны крызіс у РФ — гэта ў пэўнай ступені дасягненне Украіны. Але самі мы наўрад ці памножым агрэсара на нуль.

Кансалідацыя намаганняў партнёраў: ЗША (санкцыі і гандлёвы ціск), Еўропа (санкцыі) і Украіна (сілавыя ўдары ў глыб РФ) у снежні 2025 — студзені 2026 далі проста фенаменальныя вынікі, якія ўжо адбіліся ў расійскай (нават хлуслівай) статыстыцы за студзень. Здольнасць Украіны і партнёраў працягнуць стан эканамічнага крызісу ў РФ больш чым на 3–6 месяцаў будзе вызначаць умовы будучага міру.

Паводле маіх назіранняў, у 2022–2024 гадах РФ звычайна апраўлялася ад новых санкцый Захаду і Японіі за 1–3 месяцы і працягвала сваю чорную справу. У 2025 годзе з з’яўленнем сілавых варыянтаў сітуацыя змянілася.

Удары па НПЗ, серыя затрыманняў «расійскіх» танкераў, гандлёвы ціск з боку ЗША на Індыю і нават месцамі на Еўропу пераламалі сітуацыю, але праблемы ўсё яшчэ застаюцца. Якія? Яны не з’яўляюцца тэмай гэтага артыкула, але прывяду толькі адзін прыклад. 10 лютага ў расійскага падсанкцыйнага банка ВТБ выпадкова знайшоўся яшчэ адзін акцыянер з пакетам акцый крыху больш за 5%. Банк мае дачыненне да фінансавання вытворчасці «Шахедаў» і даўно знаходзіцца пад санкцыямі, таму і яго акцыянер (фізічная асоба, грамадзянін РФ) павінен трапіць пад санкцыі Украіны і краін G7.

Паспрабуйце правесці эксперымент і вымераць час, калі гэтая асоба трапіць у санкцыйныя спісы. Яна павінна была трапіць у санкцыйныя спісы ўжо сёння, але, думаю, гэта адбудзецца няхутка. Такіх прыкладаў сотні. Таму сістэме санкцыйнага ціску ў плане аператыўнасці, якасці і адміністравання ёсць куды расці. Таму, каб станоўчыя прагнозы адносна развалу РФ збываліся, трэба хутчэй удасканальвацца і блакаваць кожны крок ворага; пакуль у нас толькі частковы поспех у гэтым напрамку.

Віталь Шапран, «Фэйсбук»

Напісаць каментар

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках