Беларус зрабіў вінтажны рамонт у старадаўняй гродзенскай кватэры

Жыллё ператварылася ў паспяховы бізнес.

Шпацыруючы па цэнтры Гродна, можна ўбачыць будынкі, якія даўно пераступілі парог у 150 гадоў. У адным такім двухпавярховым доме знаходзіцца кватэра Дзяніса. Ён уклаў бацькоўскую спадчыну ў 30 квадратаў і на працягу трох гадоў па вечарах пасля працы прыходзіў сюды рабіць рамонт. Атрымаўся асаблівы настрой. Realt распавядае гісторыю кватэры, якую Дзяніс здае ў арэнду.

Дворык блакітнага двухпавярховага дома ў стылі эклектыкі на Савецкай, 19 ахоўваюць высокія вароты. Дом з багатай гісторыяй. Большасць забудовы на гэтай вуліцы напрыканцы XIX стагоддзя належала яўрэйскім сем’ям. На першых паверхах размяшчаліся кабінеты, крамы, а другі адводзілі пад пакоі. У савецкі час плошчу дома падзялілі на тры кватэры.

Сваім часам тут былі кніжная крама, страховая кампанія, пякарня, тут працаваў і жыў стаматолаг Абрам Фін. Дарэчы, нейкі час двухпавярхоўку называлі яго імем — «Дом Фіна». Пазней тут адкрыліся аптэка Розенберга, фотамайстэрня і многае іншае. Папоўніў дамавую кнігу і Дзяніс, калі набыў тут кватэру.

Аднапакаёвую кватэру на 30 квадратаў Дзяніс міла называе спадчынай ад бацькоў. Колькі гадоў таму яго маці і бацька перабраліся ў вёску, сваю кватэру ў горадзе прадалі і падзялілі грошы паміж сынамі. Дзяніс з жонкай разважалі ўкласціся ў арэндавую нерухомасць.

— Жонка разглядала Піцер. Я, шчыра кажучы, цяжка ўяўляў, як весці такі бізнес на адлегласці: атрымліваць выплаты, сачыць за парадкам. Але мы ўсё ж такі вырашылі з’ездзіць і паглядзець, што прапануе рынак. Рыэлтар параіла нам кватэру ў старым фондзе на Няўскім праспекце, маўляў, цана хоць і высокая, але сябе акупляе. Для нас кошт быў непад’ёмны, але я падумаў у той момант не пра Піцер, а пра наш Гродна — багаты на гісторыю і старыя дамы горад.

Сужэнцы пачалі вывучаць розныя аб’явы. Варыянтаў хапала, але ў такіх пытаннях трэба ўлічваць стан самога дома, пад’ездаў і наяўнасць магчымасці зрабіць мінімальную перапланіроўку.

— Раніцай рана наткнуўся на добрую свежую аб’яву. Патэлефанавалі рыэлтару, які адразу запрасіў нас на паказ. Кватэра была ў стане «шэрага каркаса»: на падлозе ляжала фанера, сцены былі крыху падрыхтаваныя да тынкоўкі і фарбавання. Месцазнаходжанне і закрыты дворык дадавалі патэнцыялу, таму доўга думаць не прыйшлося — да абеду мы ўжо былі ў БТІ і афармлялі кватэру.

Дзянісу, як і ўсім, хацелася як мага хутчэй запусціць бізнес. Але планы тармазілі цэны на будаўнічыя і рамонтныя работы.

— Добрыя брыгады карыстаюцца попытам, таму за свае паслугі патрабуюць адпаведную аплату. Такіх грошай не было. Калі мне сказалі, што ўкладка аднаго квадрата плінтуса абыдзецца ў 7–10 долараў, канчаткова пераканаўся, што займацца ўсім буду сам. Многія скажуць, што мой крок у корані памылковы. Але я не бачыў сэнсу браць на рамонт крэдыт, а потым, умоўна, 10 гадоў пагашаць яго даходам ад здачы.

Прафесійныя будаўнікі адводзілі на рамонт 3–4 месяцы, у гаспадара кватэры ж на ўсё сышло 3 гады. Амаль кожны дзень пасля працы Дзяніс прыходзіў сюды і асвойваў для сябе нешта новае. Чэрпаў інфармацыю з кніг, відэаўрокаў на YouTube.

Усе гэтыя гады яго суправаджалі познія вяртанні дадому, пастаянная стомленасць і пераробкі. Пра сваё рашэнне ён не шкадуе, кажа, што патраціў час з карысцю, ёсць чым пахваліцца.

Для кропкавых работ мужчына спецыялістаў усё ж прыцягваў. У тым ліку і каб навучыцца рабіць гэта самому.

— Так было з дэкаратыўнай тынкоўкай. Я працаваў у тандэме з двума аздабляльніцамі. Праца карпатлівая. Трэшчынкі з залатой жылкай распаўзліся па ўсёй плошчы. Гэта, дарэчы, была самая дарагая частка рамонту. Менавіта такі від аздаблення, як мне здаецца, упрыгожвае кватэру і падкрэслівае яе ўзрост. А паколькі дом з драўлянымі перакрыццямі і сцены тут пастаянна «гуляюць», з’яўляюцца і натуральныя шчыліны, якія не адрозніш ад створаных.

Прастору аднушкі павялічваюць столі ў 3,50 метра. Дзякуючы такой вышыні і невялікай перапланіроўцы мужчына выдзеліў асобную спальную зону і ванны пакой. Справа ў тым, што жыллё прадавалася з санвузлом, але без ваны. Знайсці нават такі варыянт на рынку стагадовых дамоў — ужо вялікая ўдача. У некаторых няма і гэтага.

— Я планаваў абсталяваць кватэру ў вінтажным стылі, але не да такой ступені, каб абысціся без душа, — смяецца малады чалавек. — Рашэнне знайшлося хутка: адсек частку плошчы кухні. Пры гэтым зону падзяліў на два ярусы. Першы занялі вана і пральная машына, а так бы мовіць мансарда з боку кухні стала спальняй.

Падчас рамонту Дзяніс узгадаў і пра сваю інжынерную адукацыю. Адсутнасць ваны — не адзіны нюанс. Гарачую ваду ў такіх кватэрах літаральна трэба дачакацца.

— Прачынаешся, адкрываеш кран з гарачай вадой і ідзеш сабе каву варыць. Прайдуць хвіліны, перш чым вада дойдзе да крана. Астывае і рушнікасушыльнік, калі гарачай вадой не карыстацца. Вядома, трэба было ставіць прамежкавы бойлер. Але падумаў я пра гэта ўжо пасля ўсіх рамонтных работ. Звярнуўся да сантэхнікаў, спецыялістаў, якія ставяць катлы ў катэджах. Ніхто брацца не хацеў, казалі, што гэта доўга, складана, ды і праца каштуе дорага. Пакінуць усё як ёсць я не мог, таму ўзяў напракат паяльнік, купіў поліпрапіленавыя трубы, паглядзеў ролік у інтэрнэце і пачаў майстраваць.

Дзяніс не хацеў рабіць яшчэ адну тыповую кватэру пад здачу. Займаючыся абсталяваннем, ён абапіраўся на свой досвед у падарожжах.

— Мы заўсёды спыняліся ў кватэрах, якія абсталяваныя так, быццам ты прыязджаеш у госці да кагосьці. Інтэр’еры там былі жывымі: распавядалі пра горад і ўладальнікаў. Заўсёды радаваўся, калі атрымлівалася сустрэцца з гаспадарамі. Я сам прымаю гасцей і праводжу іх. Зыходзячы з запытаў, магу дапамагчы скласці маршрут, параіць невідавочныя месцы.

Мужчына захапляецца гісторыяй, таму сцены і паліцы ўпрыгожаныя фотаздымкамі Гродна ў розныя перыяды. На здымках можна разгледзець Фару Вітаўта, якую ў 1961 годзе ўзарвалі па распараджэнні ўладаў. Да гэтага гатычны касцёл праіснаваў амаль 570 гадоў. Тут жа — віды на Стары замак да рэканструкцыі і з’яўлення драмтэатра.

— Калісьці па Савецкай вуліцы хадзіў грамадскі транспарт. У пачатку мінулага стагоддзя першы аўтобусны парк знаходзіўся ў адным з мясцовых двароў. Будучы зацятым веласіпедыстам-аматарам, не мог абмінуць джэнтльменаў і дам на веласіпедах. Гэты двухколавы транспарт таксама звязаны з гісторыяй горада, бо ў Гродне выраблялі веласіпеды і матацыклы брэнда Neman. Цяпер такія экзэмпляры вельмі рэдкія і даволі дарагія.

Мужчына напоўніў пакой рэчамі з дзяцінства. Сваё месца ў куце ганарліва заняла кніжная шафа. Тут захоўваецца калекцыя, якую яго бацькі збіралі гадамі.

— Я амаль усё тут чытаў. Бывае, знойду якую кніжку і ўспамінаю, як у пяцігадовым узросце разглядаў карцінкі. Гэтыя старонкі вяртаюць мяне ў бестурботнае дзяцінства. Было б больш месца, дык яшчэ б тры стэлажы паставіў, — усміхаецца суразмоўца.

Асаблівае месца займае савецкая мэбля. Вялізны камод з буфетам сталінскага перыяду быў набыты па аб’яве. Дзяніс перажываў, што цяпер за такую рэтра-мадэль папросяць цэлае багацце, нават прыгатаваўся да таго, што паедзе дадому без яго. Але ўладальнік ацаніў савецкі масіў у 150 рублёў.

— У мяне на яго былі іншыя планы. Хацеў выкарыстоўваць замест кухоннага гарнітура. Верх зняць і павесіць у якасці шафак для талерак і кубкаў, а ў стальніцы выразаць мыйку. Але ўрэшце стала шкада.

Дзяніс увасобіў у гэтай кватэры ўсе свае творчыя задумы. Кажа, што стварыў не самы папулярны інтэр’ер, але тым самым прыцягвае ўвагу людзей з падобнымі інтарэсамі і падыходамі да падарожжаў.

— Хтосьці можа сказаць, што гэта «бабулін інтэр’ер». Так, тут няма тэлевізара, аўдыясістэмы, але аднушка нагадвае дом, у якім многія з нас выраслі. А як мы адчуваем сябе дома? Камфортна — і гэта самае галоўнае.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]