«Паша прапанаваў мне руку і сэрца на першым спатканні»

Вольга Севярынец расказала пра свае адносіны з мужам.

У 2020 годзе фота Вольгі Севярынец, якая чакала мужа каля ІЧУ на Акрэсціна, стала сімвалам кахання і падтрымкі. У той дзень Павал не выйшаў. Сям'ю разлучылі на пяць з паловай гадоў. Напрыканцы снежня 2025-га муж і жонка сустрэліся ў Вільні, каб зноў быць разам. Напярэдадні 14 лютага «Зеркало» пагаварыла з Вольгай пра каханне, чаканне і іх самую рамантычную дату ў календары.

— Шчыра скажу, мы не адзначаем Дзень святога Валянціна як нешта асаблівае, не вылучаем яго сярод іншых. Хіба што на агульнай хвалі свята крыху больш рамантызуем, — прызнаецца Вольга. — Паша 14 лютага звычайна дорыць кветкі. Памятаю, на адзін з такіх валянцінаў ён прынёс велізарны букет чырвоных руж. А яшчэ з асаблівага згадваецца валянцінка, якую Паша даслаў з турмы. Такі малюнак сэрца, а ў ім малюнкі рэчаў, дарагіх для нашай сям'і. Я яе берагу, яна ляжыць у альбомчыку разам з іншымі лістамі і малюнкамі Паўла.

— Як часта вы з мужам кажаце адзін аднаму пра каханне?

— Штодня і стараемся будаваць свае адносіны.

Рамантыка — у кожнай пары яна свая і з часам змяняецца. Для нас рамантычна цяпер з'есці мандарынку на дваіх, схавацца пад плед і паглядзець любімы фільм, разам паваляцца на ложку з сынам, трымацца за рукі, выбрацца ў кавярню і пагутарыць. Праўда, з-за таго што цяпер мы ў Вільні і наш сын амаль заўсёды побач, любыя рамантычныя рэчы адбываюцца пад расповеды пра самалёцікі і машынкі. І, на маю думку, у гэтым таксама ёсць свая рамантыка.

— Давайце крыху вернемся ў мінулае і ўспомнім, як вы з мужам пазнаёміліся.

— Нас пазнаёміў агульны сябар Кастусь. Яны разам з Пашам здымалі кватэру, куды Кастусь запрасіў нас з сяброўкай глядзець фільм «Плошча». Там, у кватэры на вуліцы Купрыянава, мы і пазнаёміліся. Не скажу, што гэта было каханне з першага погляду, але нешта асаблівае я ў той момант адчула: вочы Паўла падаліся мне вельмі роднымі і глыбокімі. Аналізаваць тую сустрэчу я пачала толькі праз нейкі час, калі Паша прызнаўся мне ў каханні, і тады сапраўды зразумела, што ў ёй было нешта кранальнае.

— Павал расказваў пра ваша знаёмства больш афіцыйна. Казаў, што ўсё пачалося з лідарскіх курсаў па падрыхтоўцы грамадскіх актывістаў «Дыджэі Адраджэння», дзе вы былі адной з пераможцаў. Як думаеце, чаму вашыя версіі з мужам адрозніваюцца?

— На лідарскіх курсах мы пазнаёміліся бліжэй, бо тое знаёмства ў кватэры было мімаходнае. Буквальна дзесяць секунд. А ўжо на лідарскіх курсах мы змаглі пагаварыць, я больш распавяла пра сябе, таму, магчыма, Павал гэты момант памятае лепш.

«Калі Пашу хапіла некалькіх месяцаў, каб закахацца і прыняць рашэнне, то я выспявала ў пачуццях і рашэнні доўга»

— У які момант вы зразумелі, што Павал — гэта ваш чалавек?

— Наша з Паўлам гісторыя кахання была даволі драматычнай і працяглай. Ад моманту знаёмства да вянчання мінула пяць гадоў. І калі Пашу хапіла некалькіх месяцаў, каб закахацца і прыняць рашэнне, то я выспявала ў пачуццях і рашэнні доўга. Але чым больш я бачыла Паўла ў розных сітуацыях, чым больш даведвалася, які ён, тым мацнейшай станавілася сімпатыя, якая аднойчы ціха ператварылася ў каханне. Я звяртала ўвагу на тое, як ён размаўляе з людзьмі, са сваімі бацькамі. Яго інтэлігентнасць выразна вылучалася на фоне хлопцаў, якіх я тады ведала. Калі я хварэла, Павал шчыра і ненадакучліва імкнуўся даглядаць мяне, перадаваў садавіну, лекі. І я рада, што маё каханне вырасла з сяброўства, мне здаецца, такія адносіны заўсёды мацнейшыя.

[Увогуле] у Паўла шмат якасцяў, якія мяне прыцягнулі — мужнасць, уважлівасць, адказнасць, дабрыня. [Цаню] тое, што ён верыць у Бога і гаворыць па-беларуску, вельмі люблю ягоны голас. Але галоўнае, што мяне пакарыла, — яго вернасць і настойлівасць у сваім рашэнні быць побач са мной і чакаць столькі, колькі будзе трэба. Ён, будучы ўжо на «хіміі» ў Купліне (пасля выбараў 2010-га Севярынца прысудзілі да трох гадоў абмежавання волі. Пакаранне ён адбываў у вёсцы Куплін Пружанскага раёна. — Рэд.), пастаянна перадаваў праз сяброў падарункі і кветкі, пісаў вершы. Падчас рэдкіх сустрэч, калі я туды прыязджала і мяне пускалі, у ягоным зарэшачаным пакоі інтэрната ўсё было падрыхтавана і ўтульна. Накрыты стол са смачнай ежай (хаця здабыць гэта ўсё ў глухой вёсачцы няпроста).

Паша гадзінамі размаўляў са мной, пісаў цёплыя лісты, ён стаў верным сябрам, на якога можна разлічваць, які заўсёды побач. Ён быў найлепшы з усіх, каго я ведала.

— Павал расказваў, што для вас яго прызнанне стала нечаканым. Чаму?

— Нечаканасць прызнання была ў тым, што Паша зрабіў яго на першым спатканні, якое адбылося прыкладна праз паўгода пасля знаёмства. Ён запрасіў мяне сустрэцца, каб пагаварыць, але я і падумаць не магла, што размова будзе пра каханне і адносіны. Мы сустрэліся на плошчы Свабоды пад звон званоў, і Паша прапанаваў мне руку і сэрца на першым жа спатканні. Ён сказаў гэта іншымі словамі, але ўсё было зразумела. Якімі? Што прапануе сустракацца і марыць стварыць са мной сям'ю.

Вядома, гэта было вельмі нечакана. На той момант мне было 18 гадоў, я вучылася на першым курсе ўніверсітэта і была зусім не гатовая да такой прапановы. Потым мы бачыліся ў кампаніі сяброў, а потым у нейкі момант я зразумела: трэба сказаць [яму], што я пакуль не гатовая да адносін, каб не мучыць чалавека нявызначанасцю, сказала. Папрасіла пачакаць.

— Некалькі гадоў…

— Я яго зусім не ведала, мы бачыліся ў асноўным па справах, а тут такая прапанова. Тым больш ён мне тады здаваўся зашмат дарослым, занадта сур'ёзным. Таму словы пра некалькі гадоў я, хутчэй, сказала не падумаўшы, проста каб ён ад мяне адчапіўся, але выйшла так, што якраз праз гэтыя некалькі гадоў мы і пажаніліся.

— Як вы ўспрымалі розніцу ва ўзросце між вамі?

— Тады яна здавалася вялікай, а цяпер мы пра яе ўспамінаем толькі калі пытаюцца.

— Што сказалі пра ваш выбар бацькі?

— Бацькі, вядома, хваляваліся. Мне здаецца, іх больш напружвала не розніца ва ўзросце, а тое, што Павал займаецца палітыкай. Але, калі яны пазнаёміліся з ім бліжэй, даведаліся, які ён, то палюбілі яго, як і я.

«Сустрэнула яго пасля суда з зусім іншым сэрцам»

— Так сталася, што пасля таго прызнання Павал на некалькі гадоў трапіў за краты. Як вы гэта перажывалі?

— Мы сталі бліжэй мець зносіны якраз перад яго арыштам у 2010 годзе. Яго затрымалі пасля выбараў. Пяць месяцаў ён правёў у «амерыканцы» (СІЗА КДБ. — Рэд.). Я пісала лісты, насіла перадачы. Рабіла ўсё гэта па сяброўству, бо хацела падтрымаць. І, здаецца, закахалася ў яго якраз у гэты час. Дзіўна, але часта бывае так, што, калі ў цябе забіраюць чалавека, ты разумееш, як ён табе дарагі. Так здарылася і са мной. Сустрэўшы яго пасля суда, я была ўжо зусім з іншым сэрцам. Потым былі 2,5 года вязнічнай рамантыкі на «хіміі» ў Купліне, куды я прыязджала да Паўла, перапіска, рэдкія сустрэчы ў Мінску і вяселле пасля яго вызвалення.

— Сустрэчы ў Мінску падчас «хіміі»?

— Так, тады раз на год ці на паўгода, здаецца, дазвалялі выехаць дадому па месцы прапіскі на пару сутак, і Павал ездзіў у Віцебск. Перасадка была ў Мінску, і мы маглі на пару гадзін сустрэцца.

— А ў які момант вы прызналіся яму ў каханні?

— Зрабіла гэта па тэлефоне, падчас размовы, калі ён знаходзіўся ў Купліне.

— Як тады яшчэ будучы муж рабіў вам прапанову?

— Гэта было летам 2012-га на плошчы Свабоды ў Мінску, там жа, дзе мы першы раз сустрэліся. Ён падрыхтаваў альбом з фотаздымкамі, у якім на кожнай старонцы была літара. У выніку літары склаліся ў выраз «Волечка, каханая, ты выйдзеш за мяне?». Калі я зразумела, у чым справа, ён стаў на калена, якраз у гэты момант пачалі звінець званы на ратушы і ў храме. Гэта быў відавочны знак, але я, як прыстойная дзяўчына, сказала, што мне трэба падумаць, і адказ дала праз пэўны час.

А наша вяселле адбылося 11 студзеня 2014 года, праз тры месяцы пасля вяртання Паўла з «хіміі». Мы вянчаліся ў Катэдральным касцёле ў Мінску, на той жа плошчы Свабоды. Запрасілі, мабыць, усіх сяброў, было каля двухсот чалавек. Мы ўспамінаем сваё вяселле як адзін з самых шчаслівых і важных дзён у нашым жыцці.

«Сапраўдныя мужчыны ідуць на роды разам з жонкамі»

— Не было страху, што, калі застанецеся з гэтым чалавекам, выпрабаванні доўгімі разлукамі будуць яшчэ не раз?

— А не істотна, з якім ты чалавекам, цяжкасцяў у гэтым свеце хопіць на кожнага — не турэмных, дык іншых. Я ўдзячная Богу, што магу праходзіць жыццёвыя выпрабаванні побач з цудоўным чалавекам, які мяне любіць і падтрымлівае.

— Якое гэта — наважыцца быць разам з палітыкам, тым больш што ён публічная асоба?

— Вядома, былі асцярогі, але скажыце, хто думае пра такія рэчы, калі закаханы, калі хочаш быць побач з чалавекам. Я выходзіла замуж не па разліку, а па сэрцы. Я зразумела, што хачу быць побач з ім.

— Што самае складанае ў тым, каб любіць чалавека, які так любіць сваю краіну і гатовы ахвяраваць свабодай дзеля яе?

— У выпадку з любым чалавекам самае складанае — прымаць яго такім, які ён ёсць. У Паўле я вучуся прымаць яго ахвярнасць і адданасць беларускай справе, яго вернасць абранаму шляху, нягледзячы на ўсе складанасці. Ён паслядоўны ў сваіх словах і ўчынках, таму самым складаным для мяне было прыняць, што я заўсёды павінна быць гатовая адпусціць яго і сказаць «ідзі». Калі нарадзіўся наш сын, вымаўляць гэтае «ідзі» стала цяжэй. Бо калі са сваімі пачуццямі я магла справіцца, то глядзець, як Францішак расце без таты, як пытаецца, калі ён вернецца, было невыносна.

— Павал у «Току» расказваў, што пасля вяселля вы жылі вельмі сціпла. Людзі вам дапамагалі, прыносілі рэчы. Наколькі складана ў такіх абставінах працягваць любіць чалавека?

— Мы жылі сціпла, але не было такога, што есці не было чаго. Шмат якія маладыя сем'і так жывуць першы час. Нам было весела: разам прыдумлялі, што купіць на апошнія 10 рублёў, складалі рэцэпты з прадуктаў, якія засталіся ў халадзільніку. Памятаю, як знайшла рэцэпт нейкай каврыжкі без малака і яек, толькі вада, мука, алей і цукар, мы елі яе і дзівіліся, што яна даволі смачная.

Насамрэч мы тады яксьці не звярталі на гэта ўвагі, а цяпер пра гэта прыемна ўспомніць. Цяпер у дэпартацыі ў нас падобны перыяд — жывём утрох у гасцінічным пакойчыку, паўсюль чамаданы, амаль усё трэба пачынаць спачатку, але мы разам, і гэта самае галоўнае. У Бібліі ёсць такія словы: «Умею жыць і ў сціпласці, умею жыць і ў дастатку». Жыць у сціпласці мы, здаецца, навучыліся, спадзяюся, што наперадзе магчымасць навучыцца жыць у дастатку.

— У інтэрв'ю «Свабодзе» вы казалі, што прысяга ў каханні да Паўла, якую вы давалі перад Богам, для вас не проста словы. Што вы гатовы быць і ў гаротах, і ў радасці разам усё жыццё. Чаму гэта так важна для вас?

— Сапраўднае каханне — гэта не галівудскі фільм, гэта вернасць, часта ахвярнасць, гэта выбар і гэта праца. А там, дзе чалавечых сіл недастаткова, ёсць Бог. Таму прысяга перад алтаром, адно перад адным, перад нашымі сябрамі — абяцанне, акт волі, падмурак, на якім мы стараемся будаваць сям'ю. Каханне з часам відазмяняецца, праходзіць розныя перыяды. Над каханнем трэба працаваць, як і над любой іншай сферай жыцця. Мы паабяцалі адно аднаму быць разам што б ні здарылася. Так, часам нам таксама вельмі няпроста, але мы стараемся быць уважлівымі адно да аднаго, стараемся гаварыць пра тое, што нам падабаецца, а што не, што мы можам змяніць. Мы выбіраем каханне і працуем над сабой.

Самым складаным за гэтыя гады для мяне была смерць нашага першага сына Янкі і апошняе турэмнае зняволенне Паўла. Думаю, толькі з Божай дапамогай можна прайсці праз такія складанасці і застацца адно аднаму вернымі.

— А праўда, што Павал быў з вамі падчас другіх родаў?

— Павал хацеў быць і на першых родах, але атрымалася так, што яны пачаліся раптоўна, не ў час, калі Павал быў за мяжой. А на другіх родах усё прайшло добра, Павал быў побач увесь час, гэта ягонае жаданне. Мяне гэта вельмі падтрымлівала, бо ён мог пагаварыць з лекарамі, маліўся. Яму адразу пасля нараджэння далі на рукі нашага сына, пакуль са мной працавалі лекары. Сапраўдныя мужчыны ходзяць на роды разам з жонкамі (усміхаецца).

«Паша заўсёды першы ідзе на прымірэнне»

— Які з момантаў вашага агульнага жыцця вы б назвалі самым шчаслівым?

— Іх было шмат: вяселле з мноствам блізкіх людзей, нараджэнне дзяцей, сямейныя святы, падарожжы, але, напэўна, самыя шчаслівыя моманты — гэта тыя, калі Паша вяртаецца да мяне пасля зняволення і мы проста можам быць разам. І цяпер мы таксама вельмі шчаслівыя.

— У інтэрв'ю «Свабодзе» вы казалі, што пытанне пра развод для вас ніколі не паўстане. Але, як і ў кожнай сям'і, у вас, напэўна, бываюць канфліктныя сітуацыі.

— Вядома, бываюць. Як і многія іншыя пары, мы можам паспрачацца з-за бытавых дробязяў, з-за непаразумення, з-за таго, што часам не атрымліваецца выказаць тое, што адчуваеш. Стараемся размаўляць, не «завісаць» у крыўдзе, шукаем згоды. Паша заўсёды першы ідзе на прымірэнне. Увогуле, сужэнцы, як самыя блізкія людзі, лепш ведаюць і недахопы, і вартасці адно аднаго. Галоўнае пры непаразуменнях — канцэнтравацца на тым добрым, што мы маем, і быць уважлівымі адно да аднаго.

— Як перажываецца 14 лютага, калі твой самы блізкі чалавек за кратамі?

— Цяжка, як і ўсе іншыя дні. У святы яшчэ больш востра адчуваеш, што ў цябе забралі, і што гэты дзень мог бы быць зусім іншым.

— Якія ў вас планы на гэтае 14 лютага?

— Нам падарылі білеты на канцэрт Лявона Вольскага і Паўла Аракеляна у Вільні, таму плануем слухаць рамантычныя хіты па-беларуску, танчыць і цалавацца.

— Што для вас самае галоўнае ў каханні?

— Адкрытае сэрца. Тое, што мы адкрытыя адно аднаму, тое, што мы імкнемся разумець адно аднаго, прымаць і любіць, нягледзячы на ўсе нашы недасканаласці. Хтосьці сказаў, што любіць — гэта бачыць чалавека такім, якім яго задумаў Бог.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]