«А я не работнік?»

Супрацоўніцы свінафермы адмовіліся выдзеліць жыллё, бо ў калгасе чакаюць замежных работнікаў.

Вольга — маці-адзіночка, якая жыве ў аграгарадку Сейлавічы Нясвіжскага раёна. Жанчына выхоўвае двух дачок і працуе на свінаферме. Старэйшы сын Вольгі ўжо дарослы і жыве асобна. А Вольга з дзяўчынкамі жыве ў здымным жыллі, якое аплачвае калгас. Увесь гэты час жанчына спадзявалася, што кіраўніцтва выдзеліць ёй домік, які з цягам часу яна зможа выкупіць. Але нядаўна яе мары разбіліся. Згодна з відэа, якое Вольга ад безвыходнасці выклала ў TikTok, абяцаныя ёй квадратныя метры збіраюцца аддаць замежным работнікам, якіх вельмі чакаюць у гаспадарцы, піша «Зеркало».

Вольга — шматдзетная мама: у яе дарослы сын (яму 23 гады, і ён жыве асобна) і дзве дачкі. Адна ходзіць у дзіцячы садок, другая ў верасні пайшла ў першы клас. На відэа жанчына, не хаваючы слёз, распавядае, што жыццё яе так «закруціла», што давялося з’ехаць з горада ў вёску. Датэрмінова выйшла з дэкрэта і паступіла працаваць на свінаферму ў надзеі, што атрымае ад гаспадаркі жыллё і што ў іх з дзяўчынкамі з’явіцца свой куток.

— Праца вельмі цяжкая, але, як кажуць, дзеля дзяцей я гатовая на ўсё, — распавядала яна на відэа. — Я не наракаю, што мне там цяжка, я і другую працу ўзяла, бо я адна, у мяне зусім нікога няма.

Цяпер гэтае відэа выдалена. Паводле слоў Вольгі, гэта зрабіў TikTok. У роліку яна распавядала, што два гады таму дырэктар паабяцаў выдзеліць ёй квадратныя метры ад арганізацыі. А пакуль яны жывуць на здымным. Яго аплачвае гаспадарка. Здавалася б, нядрэнна, але, працягвае шматдзетная маці, там вельмі холадна.

— Я ўсё казала дзецям: «Давайце пацерпім, бо ўжо-вось. Ён нам абяцаў». Адну кватэру ён нам абяцаў, не даў, таму што там (гаворка пра сям’ю, якой выдзелілі памяшканне. — Заўв. рэд.) дзіця — інвалід і трэба было прадаставіць жыллё ў першую чаргу, — апісвала сітуацыю Вольга. — Я ўсё зразумела, ён сказаў: я раблю другую кватэру, і яна ўжо дакладна будзе ваша.

У канцы лютага ў Вольгі заканчваецца дагавор арэнды, і яна пайшла да дырэктара, каб удакладніць, ці будзе калгас яго падаўжаць. Кіраўнік адказаў, што так, а яшчэ папярэдзіў, што жыллё ад гаспадаркі ёй не выдзеляць, бо яно адыйдзе замежным работнікам, якія хутка павінны прыехаць.

— Яго не хвалюе, у якіх умовах я тут жыву з дзецьмі, — не стрымала эмоцый жанчына.

Яна шкадавала, што паверыла абяцанням і не пачала збіраць дакументы, што яна мае патрэбу ў жылплошчы.

— Ён сказаў, што я і так табе дам, не перажывай. Я не алкагалічка, мне нават далі падзячнае пісьмо. Я стараюся, працую дзеля сваіх дзяцей. Купіла мэблю, патраціла столькі грошай у надзеі ўсё ж такі, што нам дадуць жыллё, мы дачакаемся.

Жанчына кажа, што разумее: «калгаснае жыллё» — гэта не яе асабістае. Але яна спадзявалася з часам яго выкупіць.

— Сёння ён (дырэктар. — Заўв. рэд.) разбіў усе мае мары, — са слязамі на вачах распавядала Вольга. — Сказаў: калі вам не падабаецца, можаце з’язджаць, таму што мне патрэбныя рабочыя. А я не рабочая?.. Як гэта я не рабочая? Я працую, стараюся.

У каментарыях ёй прапаноўвалі пераехаць у іншы населены пункт. Некаторыя нават называлі вёскі, дзе патрэбныя людзі і гатовыя прадаставіць дах над галавой.

— Вялікі дзякуй, — адказвала жанчына. — З’ехаць не праблема, але, зразумейце, малыя дзеці. Мяне на ферму не возьмуць, бо на дойку трэба з самай раніцы. А я працую з 8.00 да 16.00. Графік добры для дзяцей.

Варта адзначыць, што ў абмеркаваннях былі і тыя, хто выказваўся пра сітуацыю з доляй скепсісу.

— Вы ж не самі здымаеце гэта жыллё, вам арэндуе калгас, — напісаў у каментарыях адзін з карыстальнікаў. — Я разумею, што вы хочаце ўласнае. Але вы павінны разумець, што ўсё і адразу не бывае.

«З гэтага калгаса я не з’еду, бо маім дзецям тут добра»

У аўторак, 10 лютага, праз дзень пасля першага відэа, Вольга запісала яшчэ адно. У ім падзякавала людзям, якія яе падтрымалі пасля першай публікацыі, і распавяла, што раніцай, калі ехала на працу, ёй патэлефанавалі і папрасілі зайсці да дырэктара.

— Ён [сказаў, што] такога не гаварыў (пра што менавіта ідзе гаворка, Вольга не ўдакладніла. — Заўв. рэд.), аказваецца. Што я павяла сябе некрасіва. Што зганьбіла нашу сельскую гаспадарку, — пералічвала яна. — Хаця нічым [нікога] не зганьбіла. У нас вельмі добрыя сумленныя людзі. Цудоўныя людзі <…>.

Яна цёпла адгукнулася пра калег, пра работнікаў школы і дзіцячага садка. Папрасіла прабачэння ва ўсіх, каго яе словы маглі закрануць.

— У нас вельмі добры калгас, добрая вёска. Мяне просяць, каб я іншы калгас знайшла, але хачу сказаць так: маім дзецям тут вельмі добра. Мяне задавальняе мая праца, графік мяне задавальняе, загадчыца, якая заўсёды [усё] разумее <…>.

Вольга таксама распавяла, што дырэктар папрасіў яе выдаліць першае відэа. У адваротным выпадку, заявіў ён, калгас не будзе аплачваць здымную кватэру.

— Паверце, я не засмуцілася. Я зароблю. Я атрымліваю аліменты, буду сама заключаць дагавор і аплачваць гэта жыллё, — падзялілася планамі яна. — Але з гэтага калгаса я не з’еду, бо маім дзецям тут добра. Недалёка адсюль пахаваныя мае бацькі. Чаму я павінна з’язджаць з маленькімі дзеткамі і шукаць іншы калгас?

У сераду, 11 лютага, Вольга выклала яшчэ адзін ролік. У ім яна распавяла, што да яе прыехалі чыноўнікі з райвыканкама. З імі — сакратар і эканаміст з гаспадаркі. Яны глядзелі, у якіх умовах жыве сям’я. Пра іх візіт жанчына выказалася станоўча. Правяраючыя ўбачылі, што ў доме чыста, у халадзільніку — ежа, адзенне ў дзяцей таксама ёсць.

— Вялікі дзякуй, што яны прыехалі, паглядзелі нашы ўмовы. Сказалі, што ў нас можна жыць. Можна жыць — значыць, будзем жыць. Калгас нам, аказваецца, вельмі добра дапамагае, то-бок дырэктар у нас анёл, а я дэман, які невядома чаго хоча, — падзялілася думкамі пра тую сустрэчу жанчына. — Нічога страшнага, дзяўчынкі. Я моцная. Галоўнае, каб была сіла ў руках. Я падніму сваіх дзяцей. Ніхто мне нічым не павінен, паверце, ніхто. Я сама моцная. Я нарадзіла сваіх дзетак, і я абавязаная іх даглядаць <…>.

Паводле слоў Вольгі, з жыллём правяраючыя папрасілі яе яшчэ крыху пацярпець.

— Ён (дырэктар. — Заўв. рэд.) абяцае да лета прадаставіць нам жыллё. Я, вядома, саберу ўсе даведкі. Стану на чаргу (усё як належыць). Шкада, канечне, што я раней гэтага не зрабіла. Час страціла. Буду сама аплачваць гэта жыллё (відаць, гаворка пра здымнае. — Заўв. рэд.), я ўжо вырашыла. Я змагу, я справлюся. 18-га чысла падпішам дагавор, і ўсё будзе добра. А вам хачу сказаць, дырэктар, нельга з жанчынамі ваяваць.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]