У бюджэце РФ не засталося грошай для суверэнных лімузінаў Aurus Пуціна
- 12.02.2026, 5:32
- 2,052
Праект «Картэж» — усё.
З-за недахопу фінансавання расійскі ўрад прыпыніў праект стварэння адзінай мадульнай платформы (ЕМП) для аўтамабільнай прамысловасці. Пра гэта ў Дзярждуме заявіў кіраўнік Мінпрамторга Антон Аліханаў, перадае «Інтэрфакс». Паводле яго слоў, замест гэтага Мінпрамторг мае намер засяродзіцца на лакалізацыі крытычна важных кампанентаў, уключаючы вузлы для электра- і гібрыдных аўтамабіляў.
Яшчэ ў канцы 2024 года ў міністэрстве абмяркоўвалі выдзяленне на гэту платформу да 160 млрд рублёў цягам пяці гадоў. У федэральным бюджэце на 2025–2027 гады пад праект было закладзена больш за 80 млрд рублёў. Аднак у праекце бюджэту на 2026–2028 гады згадкі пра платформу і субсідыі для ФГУП «НАМІ» ўжо адсутнічаюць. ЕМП задумвалася як аснова для аўтамабіляў класаў C, D і E, якіх няма ў шэрагу мадэляў расійскіх вытворцаў. Галоўным выканаўцам павінен быў стаць НАМІ, а ў праект планавалася ўцягнуць «АўтаВАЗ», «ГАЗ», «КамАЗ» і іншых вытворцаў. Платформа таксама разглядалася як аснова для серыйнай вытворчасці і ўніфікацыі рашэнняў у аўтапраме.
Менавіта на базе ЕМП была створаная лінейка прэміяльных аўтамабіляў Aurus, раней вядомая як праект «Картэж». Аўтамабілі прызначаліся перадусім для перавозкі першых асоб дзяржавы. Лімузін Aurus Senat упершыню быў прадстаўлены на інаўгурацыі Уладзіміра Пуціна ў маі 2018 года, пасля чаго брэнд стаў сімвалам «суверэннага» аўтапрама. Восенню 2025 года «Ведамасці» паведамлялі, што кантрольны пакет Aurus (51%) набыла структура «Газпрама» — «Газпрам тэх».
Заявы пра поўную лакалізацыю праекта не заўсёды пацвярджаліся на практыцы. Мытныя даныя паказваюць, што на пачатку 2025 года для зборкі рухавікоў Aurus Senat у Расію праз Турцыю ўвозіліся камплектуючыя замежнай вытворчасці — у тым ліку махавікі, муфты, шківы і газаналізатары нямецкіх кампаній.
Фактычная замарозка праекта звязана з глыбокімі праблемамі прамысловасці. Паводле слоў Антона Аліханава, рэнтабельнасць аўтапрама ў Расіі цяпер складае каля 1,2%, а рост выдаткаў і працэнтных плацяжоў апярэджвае фінансавыя магчымасці кампаній. У гэтых умовах дзяржава пераходзіць да кропкавай падтрымкі і «ручнога кіравання» найбуйнейшымі сістэмаўтваральнымі прадпрыемствамі, адкладваючы амбіцыйныя і дарагія праекты на нявызначаны тэрмін.