Пасля арышту Мадуры Лукашэнка застаўся без сябра і без грошай
13- 9.01.2026, 22:10
- 19,798
Венесуэла так і не вярнула Мінску даўгі на сотні мільёнаў долараў.
Пакуль некаторыя ўсё яшчэ святкавалі Новы год, беларускія ўлады пазбавіліся вялікага сябра, амаль стратэгічнага саюзніка і важнага гандлёва-эканамічнага партнёра. Аперацыя па затрыманні прэзідэнта Венесуэлы Нікаласа Мадура амерыканскімі вайсковымі цягнулася ў агульнай складанасці пяць гадзін.
Пра тое, што звязвала Аляксандра Лукашэнку з Мадура — у новым выпуску праграмы «Аптымум» на YouTube-канале «Беларусы і рынак».
Ужо ў панядзелак, 5 студзеня, Мадура і яго жонка Сілія Флорэс прадсталі перад судом Нью-Ёрка, які афіцыйна прад'явіў ім абвінавачанні ў кантрабандзе наркотыкаў у ЗША і стварэнні наркатэрарыстычнай арганізацыі.
Пераемніца Мадуры, віцэ-прэзідэнт Венесуэлы Дэльсі Радрыгес, адразу сказала, што так з прэзідэнтамі абыходзіцца нельга, і запатрабавала зрабіць усё, як раней. То-бок вярнуць Мадуру разам з жонкай назад.
Тады Дональд Трамп 4 студзеня намякнуў у адказ, што аперацыю ў Венесуэле пры выпадку можна будзе і паўтарыць. Ну як намякнуў? Асабліва не саромеючыся ў выразах.
«Калі яна (Радрыгес) не паступіць правільна, ёй давядзецца заплаціць вельмі высокую цану, магчыма, нават большую, чым Мадура», — напісаў Трамп.
Радрыгес зразумела намёк правільна і заявіла, што пра канструктыўнае супрацоўніцтва з ЗША яна ўсё жыццё марыла і што нічога дрэннага не мела на ўвазе.
«Мы запрашаем урад ЗША да сумеснай працы над праграмай супрацоўніцтва», — сказала Радрыгес 4 студзеня.
То-бок у Венесуэлы цяпер будуць іншыя сябры і новыя стратэгічныя партнёры. Нядзіўна, што беларускія ўлады так крыху засмуціліся. Губляць сяброў заўсёды сумна.
Прэс-сакратар Лукашэнкі Наталля Эйсмант ужо ў дзень правядзення аперацыі сказала, што Лукашэнка катэгарычна асуджае дзеянні ЗША. Прычым не проста катэгарычна асуджае, а катэгарычна асуджае КАПСЛОКАМ.
«Сёння атакаваная Венесуэла. Падступна і брудна. Агідна і злосна», — сказала ў сваёй праграме рупар Лукашэнкі Грыгорый Азаронак.
Вось гэта шчырае абурэнне дзяржаўных медыя выклікае асаблівую павагу, улічваючы, што адносіны Беларусі і Венесуэлы апошнія шмат гадоў былі чыста платанічнымі. У сэнсе цалкам бескарыслівымі. Не заснаванымі на такіх нізкіх рэчах, як, скажам, матэрыяльная выгода.
З другой паловы 2010-х гадоў аб'ёмы ўзаемнага гандлю складалі 1–2 мільёны долараў. У ліпені мінулага года прэм'ер Раман Галоўчанка здзейсніў вялікае турнэ па краінах Лацінскай Амерыкі, у тым ліку наведваў Венесуэлу. Узаемнаму гандлю гэта ніяк не дапамагло. Ён як быў на ўзроўні пары мільёнаў долараў, так на ім і застаўся.
І, можа, нават дзякуй богу, што так і засталося. Бо за пастаўкі беларускіх тавараў у Венесуэлу аплачвалі сваімі крэдытамі беларускія банкі. І менавіта па такой схеме ўзаемны гандаль працаваў у дзесятыя гады. Працаваў выдатна, калі не лічыць аднаго малесенькага загану. Крэдыты беларускім банкам ніхто не вяртаў.
У выніку да 2017 года Венесуэла задоўжала за пастаўкі беларускай тэхнікі 220 мільёнаў долараў. Яшчэ 100 мільёнаў гэта краіна была вінная беларускім будаўнікам. А ёсць жа яшчэ прадпрыемствы, якія беларускія заводы стварылі ў Венесуэле. Напрыклад, філіял Мінскага трактарнага. У суме ў гэтыя прадпрыемствы было ўкладзена 50 мільёнаў. І гэта быў такі чамадан без ручкі: кінуць шкада, а карысці ад яго, акрамя шкоды, ніякай.
Ну і трэба думаць, што калі ўжо Мадура не аддаваў гэтыя даўгі на 370 мільёнаў долараў, то ніякі іншы ўрад іх дакладна не верне.
Але, з іншага боку, беларускія ўлады таксама да канца не разлічыліся за пастаўкі венесуэльскай нафты Чавесам у 2010–2012 гадах. А там ішлося пра доўг у паўтара мільярда. Дык што ў выніку, можа, яно ўсё і да лепшага.
Але сяброў губляць усё роўна крыўдна. Тым больш, што апошнім часам беларускія ўлады губляюць іх рэгулярна. У снежні 2024 года страцілі старога сябра, сірыйскага экс-прэзідэнта Башара Асада. У лістападзе мінулага года быў зрынуты новы сябра, прэзідэнт Гвінеі-Бісау Умару Сісоку Эмбало. Цяпер вось Нікалас Мадура. Дык што самы час спытаць: Хто наступны?