Крэмль усё менш давярае Кадыраву
2- Дзмітрый Снягірэў
- 5.01.2026, 13:45
- 5,766
Кіраўнік Чачні пачынае выходзіць з-пад кантролю Пуціна.
Нядаўна расійскія медыя паведамілі пра гаспіталізацыю кіраўніка Чачні Рамзана Кадырава напярэдадні пасяджэння Дзяржаўнага савета РФ, якое праходзіла пад старшынствам дыктатара і ваеннага злачынцы Уладзіміра Пуціна. Гэтую інфармацыю са спасылкай на крыніцы ў асяроддзі Кадырава пакуль варта ўспрымаць з асцярожнасцю і дачакацца афіцыйнага пацверджання. Нельга выключаць, што падобныя ўкіды з'яўляюцца часткай інфармацыйна-псіхалагічнай аперацыі, якую свядома запускае яго каманда. Мэта такіх інсінуацый — гульня на апярэджанне і зніжэнне рызык негатыўных сцэнарыяў, у тым ліку адхілення Кадырава з пасады або нават яго фізічнай ліквідацыі.
Паказальна, што толькі цягам 2025 года ўжо прынамсі тройчы з'яўляліся паведамленні пра яго гаспіталізацыю, крытычны стан здароўя або падрыхтоўку правапераемніка. У гэтым кантэксце цалкам верагодна, што цяперашняя хваля інфармацыі з'яўляецца спробай прыцягнуць увагу да сітуацыі і стварыць засцерагальнікі супраць магчымых радыкальных дзеянняў у дачыненні да яго. Да моманту з'яўлення пацверджаных даных усё гэта застаецца элементамі інфармацыйна-псіхалагічных аперацый, а не ўсталяванымі фактамі.
Разам з тым нельга ігнараваць палітычны кантэкст. Апошнія заявы Кадырава, у прыватнасці адносна расійскага генералітэту, выклікалі значны рэзананс у расійскіх медыя і вострую негатыўную рэакцыю сярод расійскіх нацыяналістаў — менавіта той аўдыторыі, на якую ў значнай ступені абапіраецца дыктатура Пуціна. Таму, хутчэй за ўсё, гаворка ідзе пра тое, што Кадыраў усведамляе магчымыя варыянты далейшых дзеянняў як з боку сілавых структур, у прыватнасці прадстаўнікоў арміі, так і непасрэдна з боку самога расійскага дыктатара.
Больш за тое, яго актыўнасць усё часцей выклікае адкрытае раздражненне ў расійскім грамадстве. У прыватнасці, ідзе гаворка пра працэсы фактычнай ісламізацыі Расійскай Федэрацыі, а таксама пра кампанію вакол таго, які менавіта аб'ект павінен быць адлюстраваны на расійскіх банкнотах, дзе каманда Кадырава актыўна прасоўвала ўласны варыянт. Падобныя ініцыятывы не могуць не выклікаць негатыўнай рэакцыі як сярод шырокіх слаёў насельніцтва, так і, перадусім, сярод расійскіх сілавікоў.
Тым больш, што пазіцыя Кадырава апошнім часам усё больш дэманструе элементы палітычнай самастойнасці. Ён спрабуе пазіцыянаваць сябе не проста як рэгіянальнага лідара, а амаль як аўтаномнага палітычнага дзеяча. Пры гэтым апошнія візіты Рамзана Кадырава ў Саудаўскую Аравію і Аб'яднаныя Арабскія Эміраты яскрава сведчаць пра яго імкненне заручыцца міжнароднай падтрымкай, перадусім па лініі вядучых мусульманскіх краін. Падобныя дзеянні ўжо выходзяць за межы звычайнай рыторыкі і ўказваюць на прамую пагрозу для рэжыму Пуціна.
У гэтым жа кантэксце варта разглядаць і адкрыта дэманстратыўную гісторыю з Адамам Кадыравым — хвалю яго ўзнагароджанняў і публічнае пазіцыянаванне яго як магчымога правапераемніка. У той жа час нельга ігнараваць той факт, што Кадыраў у пэўным сэнсе працягвае задавальняць Пуціна. Менавіта дзякуючы падкантрольным яму сілавым структурам Крамлю ўдаецца ўтрымліваць кантроль над вельмі праблемным рэгіёнам Паўночнага Каўказа — гаворка ідзе не толькі пра Чачню, але і пра суседнія рэспублікі. У гэтым сэнсе Кадыраў застаецца ключавым інструментам стабілізацыі, што часткова нівелюе сцэнары яго неадкладнай фізічнай ліквідацыі.
Такім чынам, пытанне далейшага лёсу Кадырава пакуль не вырашана канчаткова. Менавіта ў гэтай супярэчлівасці Крэмль і, перадусім, расійскія спецслужбы могуць бачыць патэнцыйную пагрозу стабільнасці рэжыму.
У такім кантэксце абмеркаванне магчымага пагаршэння стану здароўя Кадырава і паведамленні пра яго фізічны стан, нават калі яны сапраўды ініцыяваныя яго ўласнай камандай, не змяняюць галоўнага пытання. Нават у выпадку яго замены ключавым застаецца тое, наколькі расійскія сілавыя структуры змогуць і надалей эфектыўна кантраляваць Чачню і суседнія з ёй рэспублікі.
Цалкам верагодна, што ў выпадку рэалізацыі сцэнара замены Крэмль зробіць стаўку на абсалютна кіруемую фігуру — напрыклад, на кагосьці з найбліжэйшага асяроддзя Кадырава, у прыватнасці на Адама Дзелімханава або іншага прадстаўніка, цесна звязанага з расійскімі спецслужбамі. Такая асоба была б палітычна несамастойнай і пазбаўленай уласных амбіцый, у адрозненне ад самога Кадырава. Менавіта таму выключаць такое развіццё падзей пакуль не варта.
Дзмітрый Снягірэў, «Главред»