Ля ўзбярэжжа ЗША знойдзены запас прэснай вады на 800 гадоў
- 26.01.2026, 20:41
- 3,804
«Сакрэтная» вада назапасілася прыблізна 20 000 гадоў таму.
Навуковая экспедыцыя ля ўсходняга ўзбярэжжа ЗША пацвердзіла існаванне каласальнага рэзервуара прэснай вады, схаванага глыбока пад марскім дном.
Паводле папярэдніх ацэнак даследчыкаў, аб’ёму гэтага вадасховішча хапіла б, каб забяспечваць такі мегаполіс, як Нью-Ёрк, на працягу 800 гадоў. Гідрагеолагі лічаць, што гэтая «сакрэтная» вада назапасілася прыблізна 20 000 гадоў таму, у час апошняга ледавіковага перыяду, перадае (New Voice https://techno.nv.ua/popscience/podzemnoe-vodohranilishche-vozle-nyu-yorka-uchenye-issleduyut-ostatki-lednikovoy-epohi-50578456.html).
Рэзервуар цягнецца пад акіянічным шэльфам ад берагоў Нью-Джэрсі на поўнач да штата Мэн. Маштабны праект пад назвай «Экспедыцыя 501», які цягнуўся тры месяцы, дазволіў вучоным атрымаць больш за 50 000 літраў вады з трох розных пунктаў паблізу астравоў Нантакет і Мартас-Віньярд. Бурэнне вялося на глыбіню да 400 метраў ніжэй за ўзровень марскога дна. Менавіта там, пад пластом салявых адкладаў і непранікальнай «плёнкай» з гліны і ілу, былі выяўлены магутныя пласты асадкавых парод, насычаных чыстай вадой.
Прафесар геафізікі Брэндон Дуган з Горнай школы Каларада тлумачыць, што паходжанне гэтага рэсурсу звязана з ціскам велізарных ледавіковых шчытоў. У перыяд, калі ўзровень мора быў значна ніжэйшы, талыя воды з падэшвы ледавікоў пад дзеяннем каласальнай вагі лёду літаральна ўціскаліся ў зямлю, выціскаючы соль і кансервуючыся пад пластамі гліны. Аналіз ізатопаў і радыёвугляроднае датаванне пацвярджаюць, што рэльеф Новай Англіі не мог забяспечыць такі сцёк з гор, таму менавіта ледавіковая тэорыя цяпер лічыцца прыярытэтнай.
Даследчыкі праводзілі адбор проб на адлегласці ад 30 да 50 кіламетраў ад берага. Вынікі вымярэнняў паказалі, што салёнасць вады расце з аддаленнем ад сушы, аднак яна ўсё роўна застаецца значна ніжэй за акіянскую. У найбліжэйшай да берага кропцы ўтрыманне солі складала ўсяго 1 частку на 1000, што адпавядае стандартам пітной вады. На самым аддаленым участку салёнасць дасягала 17–18 частак на 1000, што прыблізна ўдвая менш за сярэдні паказчык Сусветнага акіяну.
Цяпер каманда вучоных працягвае дэталёвае вывучэнне ўзораў, аналізуючы порыстасць парод, наяўнасць мікраарганізмаў і рэдказямельных элементаў. Гэта дазволіць дакладней вызначыць рэальны аб’ём рэзервуара, які, паводле першых даных, можа быць нават большы, чым лічылася раней. Навукоўцы падкрэсліваюць, што іх мэта — стварыць фундаментальную базу ведаў пра гэтую ўнікальную сістэму. Гэта неабходна для таго, каб у будучыні, калі чалавецтву спатрэбяцца новыя крыніцы прэснай вады, рашэнні аб іх эксплуатацыі грунтаваліся на правераных фактах, а не на здагадках.