«Калі ўзлятае F-16, ён дакладна адпрацуе мінімум 6–7 цэляў»

Інтэрв'ю ўкраінскага лётчыка-знішчальніка.

Праект «Данбас Рэаліі» украінскай службы «Радыё Свабода» пагутарыў з украінскім ваенным лётчыкам, які лётае на знішчальніку МіГ-29 (яго імя не называецца з меркаванняў бяспекі).

«Сустракаць калоны — гэта не справа знішчальнікаў. Але ў нас былі людзі, якія смела на гэта ішлі»

– Якімі для вас былі першыя дні вайны?

– Поўнамаштабную вайну я сустрэў на аператыўным аэрадроме на поўдні Украіны. А чацвёртай раніцы патэлефанавала мама, кажа: вайна. А я ёй: «Ды не, кладзіся спаць!» А потым як бабахнула!

Мы пабеглі да самалётаў, атрымалі каманду на вывад з-пад удару. Калі ўжо запусціліся, адзін з нашых самалётаў проста паехаў на суседнюю стаянку, заглушыўся і перакрыў нам выезд. І мы не маглі праехаць. А тым часам іншая частка аэрадрома гарыць, там нешта трашчыць, бахае, і туды таксама нельга выязджаць. І вось мы сядзім у запушчаных самалётах, а ўсё навокал бахае.

Я тады, будучы лейтэнантам, меў усяго адзін начны вылет, і то лятаў па крузе. То-бок я зрабіў самастойна ўсяго адну пасадку ўначы і лятаў вакол аэрадрома! У мяне не было досведу манёўраў, не было досведу ніякіх перагрузак. Але тады, уначы, разам з маім таварышам па службе, таксама лейтэнантам, на малой вышыні мы вылецелі з поўдня Украіны і схавалі самалёт у цэнтры краіны на аэрадроме падскоку. Туды мы дабраліся дзесьці бліжэй да пятай раніцы, паліва ў нас тады заставалася літаральна «па вядры» ў кожнага. І толькі мы ўбачылі «кропку» — я адразу сеў. У мяне нават не было часу думаць, бо паліва ўвогуле не заставалася!

Самалётаў на нашым аэрадроме было вельмі шмат. І мы разабраліся ў паветры самі. Проста адзін лётчык кажа: я пайду з такім-то курсам на такой-то вышыні, другі — з такім-то на такой-то. І так 30 самалётаў узляцелі ў неба над адным аэрадромам, усе на розных вышынях. І пры гэтым усе разабраліся паміж сабой, усе селі. Вядома, смешна было, калі хто крычыць: «У мяне вядро (паліва) засталося, прапусьці!» А другі яму: «А ў мяне ўжо рухавік спыніўся, я падаю!»

Выконваць першую баявую задачу я вылецеў тым самым ранкам. Першыя дні мы ўвогуле не спалі. Мая першая місія была Херсон. Я даляцеў да Херсона, і адтуль мяне адганялі «пеўні» (расійскія лётчыкі), здаецца, Су-30. Мой адыход адтуль прыкрылі пара лётчыкаў з Івана-Франкоўска, бо па мне, як заўсёды, былі пускі (ракет). Калі я прыляцеў, у мяне рукі дрыжалі, таму што мяне ледзь не забілі. Уражанняў была процьма!

Некалькі дзён мы працавалі з аператыўнага аэрадрома, ляталі ўсюды: і на Кіеў, і на ўсход, і на поўдзень, былі ўсюды. І ў адзін з дзён нас усё ж змаглі разаблачыць. Расіяне знайшлі, адкуль мы працуем, і накрылі нас «Калібрамі».

Я гэта добра памятаю, таму што я якраз тады, а гэта быў чацвёрты ці пяты дзень [поўнамаштабнай] вайны, пайшоў першы раз за ўвесь час памыцца ў душ.

Я толькі зняў форму, толькі адкрыў ваду — і пачуў выбух на стаянцы, гэта метраў 300 ад дома. Ну, я ў чым быў, пабег. Пакуль да сховішча дабег, ужо апрануўся. І праз хвілін дзесяць прыляцелі тры ракеты, на шчасце, яны нікуды не трапілі. Яны трапілі ў лётнае поле. Відаць, хацелі ўдарыць па паласе, бо ракеты ўпалі побач з паласой, але непасрэдна ў яе не трапілі. Пасля гэтага мы зноў атрымалі каманду на вывад з-пад удару і рассредачыліся па розных аэрадромах.

Яшчэ 24–25 лютага частка нашых пайшла на Кіеў. Мы тады сабраліся на адным аэрадроме, абдымаліся, і частка з нас пайшла абараняць Кіеў, а астатнія — рассредачыліся па іншых аэрадромах. Мы сустракалі ворага С-8 (некіраваныя авіяцыйныя ракеты — рэд.). Жытомірская траса, напрыклад. Там, на жаль, 40-я брыгада панесла страты, калі спыняла калоны ворага менавіта некіраваным бомбавым узбраеннем.

Мы выконвалі місіі не зусім для знішчальнікаў. Сустракаць калоны — гэта не зусім справа знішчальнікаў (гэтым займаюцца бамбардзіроўшчыкі — рэд.). Але ў нас былі сродкі, у нас былі магчымасці, і ў нас былі людзі, якія смела і з самапрынашэннем ішлі на гэта. Усе выдатна разумелі, што выхад на калонну ўжо праз тыдзень вайны — гэта адназначна смерць. Гэта яшчэ ў першы дзень так можна было адпрацаваць, у другі. Але хлопцы хадзілі ў такія місіі, бо трэба было гэта рабіць. Трэба было абараняць Кіеў. І іх ахвяра, напэўна, стала тым самым апошнім цвіком, які мы забілі ў труну кіеўскага наступлення Расіі. Мы іх спынілі (на падыходах да Кіева), а потым адтуль пагналі.

Так сфармавалася аснова (украінскіх лётчыкаў). Так, гэта было зроблена коштам сур'ёзных цяжкіх ахвяр, але мы сфармавалі цяпер такі касцяк вопытных пілотаў у авіяцыі, што нам толькі дай чым — і будзе вынік. Думаю, F-16 даказалі, што мы можам гэта рабіць. Тое, што яны зрабілі за паўгода, думаю, ні адна краіна ў свеце на такое не здолела.

«У кожнай СПА ёсць слабыя месцы. І мы, выкарыстоўваючы амерыканскае ўзбраенне і наш досвед, прыдумалі, як гэта рабіць»

– Вы загаварылі пра заходнія знішчальнікі, давайце працягнем. У 2022 годзе Украіна пачала актыўна выкарыстоўваць заходняе ўзбраенне на савецкіх самалётах, у прыватнасці, супрацьрадыёлакацыйныя ракеты HARM для барацьбы з расійскімі сістэмамі СПА або кіраваныя авіябомбы JDAM. Якім быў для вас гэты першы досвед?

– Вядома, у нас вочы гарэлі. Мы не ведалі, што гэта такое. Нам сказалі: вось ракета ляціць на 150 км і можна знішчыць ёю СПА. Ды вы што?! Я такое толькі ў кнігах бачыў. А тут табе даюць магчымасць гэта адчуць.

Па-першае, гэта досвед нерэальны, бо ты ніколі гэтага не рабіў. Па-другое, гэта новае ўзбраенне. Былі розныя варыянты, як яго прыстасавалі, і цяпер гэта ўсё істотна адрозніваецца. Але вочы гарэлі.

Калі мне ўпершыню сказалі, што трэба будзе залезці на большую вышыню, каб скінуць JDAM, — я перахрысціўся. Думаў: што мне цяпер на 10 тысяч лезці… Ды вы што, куды — гэта смерць. І так, першыя разы мы, як і яны, ажно на 10 тысяч [метраў] паднімаліся, каб закінуць такія бомбы.

Потым я паспрабаваў і зразумеў. У кожнай СПА ёсць свае слабыя месцы. Яны не могуць цябе выявіць у пэўны момант. І мы, выкарыстоўваючы амерыканскае ўзбраенне і наш досвед, прыдумалі, як гэта рабіць. Паспрабавалі HARM, потым JDAM, потым у камбінацыі, і ў інтэрнэце пачала з'яўляцца куча відэа, як «Панцыр» узарваўся або «Бук», дзе бомбы пачалі прылятаць. І далей усё гэта маштабавалася, і цяпер вы штодня бачыце вынікі.

– Кожны вылет у раён лініі фронту вы, відавочна, падвяргаецеся вялікай рызыцы. Як часта па вас адбываюцца пускі з расійскіх самалётаў або сістэм СПА? Якія гэта адчуванні, калі вы разумееце, што за вамі ляціць ракета?

– Адрэналін — гэта наркотык. З цягам часу ты настолькі прызвычайваешся да гэтай небяспекі, што пачынаеш крыху ёю грэбаваць. І толькі пастаяннае напамінанне самому сабе «Не заігрывайся!» трымае цябе на плаву. Ты ведаеш, што там небяспечней, але гэта табе падабаецца.

Страшны першы палёт, другі, пяты, дзясяты. На адзінаццаты цябе ўжо не выцягнеш з кабіны. Цябе браты па зброі будуць выцягваць з крэсла ўдзясяцера, бо і хтосьці іншы таксама хоча паляцець. А цябе ўжо не спыніць, ты ўжо не баішся.

Першыя 10 палётаў — гэта адаптыўны момант. А далей мы ўжо спаборнічаем. Прыходзіць задача: хто паляціць сёння кідаць бомбу, а хто, напрыклад, будзе пускаць HARM, каб знішчыць СПА. І мы змагаемся, хто на што пойдзе. У нас ёсць спецыяльны чек-ліст, у якім мы запісваем, хто колькі на што сходзіў. У нас экіпажы спаборнічаюць, хто больш скінуць бомбаў, хто больш «тлустую» мэту «заб'е». Гэта класна, так фарміруецца калектыў. І ў нас сфармавалася такая, скажам, ваенная сям'я, дзе ўсе заўсёды адзін за аднаго.

Пускі па табе ёсць заўсёды. Калі раней яны (расійскія вайскоўцы) адганялі нас коштам С-400, то цяпер тактыка змянілася. Нас сустракаюць Су-30 і Су-35, яны першыя, хто спрабуе нас адціснуць. Калі ты ўсё ж такі адработаў па мэце, наступным іх крокам стане С-400 табе ў спіну. Яны заўсёды б'юць у спіну, заўсёды С-400 ляціць табе ў спіну — у 10 з 10 палётаў.

Часам працуюць некалькі пар «пеўняў» (так украінскія лётчыкі на авіяцыйным слэнгу называюць расійскіх пілотаў — рэд.). Але ў пачатку вясны ў Запарожжы часам працавалі па тры пары, то-бок шэсць самалётаў на адзін сектар. Такое, напрыклад, было ў Камянскім, калі яны пайшлі ў наступ і задзейнічалі вельмі шмат «Букаў» (зэнітна-ракетных комплексаў — рэд.), і ў іх было вельмі шмат самалётаў, таму што максімальна стараліся не даць нам да іх падступіцца. І яны так ляталі паўгода — і ў іх рэсурс скончыўся, бо вечна не палятаеш.

Характэрна, што яны (расіяне) ўзмацняюць свае войскі падчас нейкіх наступальных аперацый. Калі кірунак ім не вельмі цікавы, там вядзецца такое пасіўнае наступленне або нейкая абарона, можа, ад нашых контрдзеянняў, тады яны проста стаяць і дзяжураць, проста чакаюць. А вось калі вядзецца наступ, яны агрэсіўна, вельмі блізка падводзяць «Букі», і гэта адчувальна. І з значна больш блізкай дыстанцыі пачынаюцца па табе пускі. І іх «пеўні» тады ўпэўненей сябе адчуваюць: калі раней яны даходзілі толькі да 100 км да ЛБЗ (лініі баявога сутыкнення — рэд.), то цяпер ужо даходзяць да 50 км.

Яны ўзмацняюць падраздзяленні, прылятаюць старыя такія загартаваныя «дзеды» з Сірыі. Гэта вельмі бачна па іх дзеяннях. Але мы таксама глядзім і адаптуемся.

Напрыклад, мы ведалі, як працуюць іх Су-57. У іх стаяла задача: каб прадаць Су-57, ім трэба было каго-небудзь з нас збіць. І гэта было вельмі добра відаць, калі прыйшла тройка Су-57, сталі над Данецкам.

Мы селі, падумалі, што яны робяць. Палічылі, якія крэны, якія віражы, якія перагрузкі. Пачасалі крыху галаву і прыдумалі процідзеянне. У іх не атрымалася выканаць сваю задачу, яны не ўзялі нікога з нас. І цяпер няма Су-57. Толькі час ад часу яны з'яўляюцца на поўначы, але ціха, як мышы. Заданне яны не выканалі. Самалёты не прадалі, не адрэкламаваліся. Досвед і супрацоўніцтва з братамі па зброі дапамаглі нам пазбегнуць гэтага суперпіяру на ўвесь свет, што Су-57 — суперкруты самалёт. Зусім не круты.

«Мы фільтруем прыкладна палову мэт. Калі праз F-16 заходзіла 20 «шахедаў», то не больш за 10 атрымаецца на выхадзе»

– Ці ёсць для вас розніца: наладжвацца на палёт у тыле краіны, напрыклад, для адбіцця паветранай атакі ворага, ці на палёт каля лініі фронту для нанясення ўдараў па наземных мэтам?

– Наземныя мэты прасцей. Табе патэлефанавалі, паставілі заданне, у цябе ёсць час для падрыхтоўкі. Табе кажуць, што трэба ляцець на Пакроўск, падтрымаць хлопцаў, знішчыць пераправу. Ты рыхтуешся маральна, прадумваеш план палёту, які маршрут будзеш выкарыстоўваць.

А калі ты працуеш па паветраных мэтам, то ты проста сядзіш, гучыць званок, і праз 5 хвілін ты ўжо павінен націснуць кнопку запуску. Гэта, ведаеце, як у халодны душ з раніцы. Ты проста сядзеў або ноччу спаў, нікога не чапаў. Але паступае званок, што ляцяць «Шахеды», і трэба ўзнімацца. І ўсё, праз 5 хвілін ты ўжо ў ангары, а праз 8 хвілін ты ўжо ў паветры. Якая падрыхтоўка? І ты такі: дзе я, якое надвор'е, дзе садзіцца?

А калі ты да бомбаў рыхтуешся, ты паглядзеў надвор'е, выбраў, як будзеш ляцець, спакойна, вальяжна, выпіў кавы, пакурыў IQOS, сеў, паляцеў, выканаў заданне.

– Можаце распавесці падрабязней, як праходзяць вашы вылеты, калі на Украіну ляцяць расійскія ракеты або дроны?

– Звычайна авіяцыя з'яўляецца першай «сцяной». Мы «сустракаем» усіх. Мы фільтруем прыкладна палову мэт, што праходзяць праз нас. Калі праз F-16 заходзіла 20 «шахедаў», то не больш за 10 атрымаецца на выхадзе. F-16 дакладна па іх адпрацоўваюць.

Далей іх ужо будуць сустракаць іншыя сродкі: мабільныя агнявыя групы, дроны-перахопнікі. А ўжо там, дзе самая крытычная інфраструктура, ваенныя аб'екты, іх будуць сустракаць зэнітныя ракетныя комплексы. Гэта могуць быць тыя ж брытанскія Raven, або тыя ж «Букі» з RIM-7 (амерыканскія ракеты, якія ўкраінскія вайсковыя падбудавалі пад савецкі ЗРК — рэд.), Gepard, зэнітныя ўстаноўкі. Яны звычайна прыкрываюць інфраструктуру.

– Наколькі важная роля МіГ-29 у супрацьпаветранай абароне Украіны?

– Пагодныя ўмовы восенню і зімой моцна пагаршаюць нашы магчымасці. У сувязі з тым, што тэхніка старая, мы выціскалі з яе на працягу гэтых гадоў максімум, і цяпер ёй вельмі цяжка, асабліва ў такіх умовах. Плюс вораг ужывае мноства падманак. Раней нам было крыху цяжка перахапіць звычайны «Шахед», але з часам мы навучыліся гэта рабіць, выкарыстоўваць і цеплавыя ракеты Р-73, і радыёкіраваныя Р-27, навучыліся і эканоміць боепрыпасы, і збіваць іх.

Аднак вораг пастаянна ўдасканальваецца, яны пачалі выкарыстоўваць іншыя матэрыялы. Наш прыцэл стаў горш іх бачыць. Затым яны пачалі камбінаваць тэхнікі, ужываць розныя вышыні. Прычына, па якой яны гэта робяць: многія мэты авіяцыя не можа адпрацаваць з-за прыцэла. Ён у нас доплераўскі, то-бок працуе па хуткасці: чым большая хуткасць мэты, тым ён надзейней.

Адпаведна, калі «Шахед» будзе ісці на звышнізкіх вышынях і на нармальнай хуткасці 200 км/гадзіну, для самалёта Су-27 або МіГ-29 знайсці яго на вышыні 200 метраў пры такой хуткасці вельмі цяжка. Таму што доплер «хапае» ў прыцэл абсалютна ўсе перашкоды на зямлі. Але мы мадэрнізавалі тэхніку, у нас у пастаяннай гатоўнасці экіпажы, мы выконваем заданні абсалютна ў любы час сутак, абсалютна ў любыя пагодныя ўмовы.

Вось крайні ракетны абстрэл: экіпажы былі загадзя выведзены ў спецыяльныя раёны і чакалі мэты. Дзякуючы нашым хлопцам, многія мэты, «Шахеды» і ракеты, мы змаглі перахапіць яшчэ на падлёце. Але гэта такія выпадкі, калі разведка папярэдзіла, што сёння будзе 100%, мы падрыхтаваліся — і змаглі.

Людзі з часам крыху пачалі нас абясцэньваць, але яны не разумеюць простага — вораг развіваецца. Што нам было цяжка рабіць у 2022 годзе, мы навучыліся рабіць у 2023-м. Аднак яны (расійскія вайскоўцы) таксама не стаяць на месцы: сродкі і матэрыялы, якія яны выкарыстоўваюць, вельмі цяжкія для савецкай тэхнікі.

– Вы сказалі, што расійскія вайскоўцы пастаянна ўдасканальваюць сваё ўзбраенне, тыя ж дроны. Можаце распавесці, як вы гэтаму супрацьстаіце?

– Цяпер для нас сталі звычайнай мэтай рэактыўныя «Шахеды». І ў нас ужо ёсць досвед перахопу не проста рэактыўнага «Шахеда», а кіраванага «Шахеда». То-бок гэта літаральна паветраная бітва, калі ты з паляўнічага можаш у любую секунду ператварыцца ў ахвяру. Таму што яны выкарыстоўваюць спецыяльную сістэму, якая ўсталёўваецца ў хваставой частцы БПЛА і паведамляе аператару пра набліжэнне да яго перахопніка ззаду. З дыстанцыі менш за 10 км ён пачынае манеўраваць, а гэта мне таксама цяжка, бо я павінен утрымліваць яго пастаянна ў прыцэле, не даваць яму выйсці з поля зроку прыцэла — інакш ён сарвецца і давядзецца навядзенне яшчэ раз рабіць. А гэта расход паліва, часу.

Калі не ўкладуюся па часе і па паліве, не перахаплю яго, ён дзесьці можа ўпасці, выбухнуць — загінуць людзі. Я яшчэ раз падкрэсліваю: мы робім сваю працу, але часам нам гэта сапраўды цяжка. Таму што яны развіваюцца і развіваюцца хутчэй, чым мы мадэрнізуем нашы старыя варыянты ўзбраення.

«Калі ўзлятае F-16, ён дакладна адпрацуе мінімум 6–7 цэляў. Калі МіГ-29 адпрацуе 2–3, я лічу гэта вельмі добрым вынікам»

— Можаце яшчэ распавесці пра заходнія самалёты, пра тыя ж F-16. Чым яны лепшыя за савецкія?

— Калі браць «інамаркі»-самалёты, напрыклад F-16, дык у іх лепшая электроніка. Яны нават у такіх складаных пагодных умовах, пра якія я казаў, спакойна адпрацоўваюць мэты на ўвесь боезапас. Калі ў нас узлятае F-16, ён дакладна адпрацуе ўсе боепрыпасы, мінімум 6–7 мэт. А калі МіГ-29 адпрацуе 2–3 мэты, я лічу гэта вельмі добрым вынікам, гэта проста зоркі сышліся на небе.

Цяпер, калі бачыш, што F-16 узнімаецца ў паветра, ты дакладна ведаеш, што група «Шахедаў» ляжа, таму што ён адработае іх усе. А калі, уявіце, у нас будзе магчымасць запускаць па 5–6 такіх экіпажаў? Мы маглі б іх усіх сустракаць каля Сум, яны нават да Прылук не даходзілі б, да Крывага Рога, да Херсона. Мы проста вызначым межы і зможам перанесці «кілзоны» крыху глыбей да іх.

Наша тэхніка старая. Калі параўноўваць, то F-16 і Mirage 2000 робяць найбольшую працу як СПА. Таму што яны больш адаптыўныя і больш сучасныя.

– Як вы лічыце, доўга яшчэ МіГ-29, на якіх вы лётаеце, будуць у страі?

– У нас усё рухаецца паводле плану. Я яшчэ памятаю, калі быў курсантам ва ўніверсітэце, тагачасны камандуючы прадставіў план развіцця паветраных сіл. Мы рухаемся дакладна па плане, бо там было прадугледжана атрыманне F-16, жаданне атрымаць Mirage 2000 і затым перайсці на Gripen і Rafale. Украіна яшчэ ў 2014–2015 гадах заяўляла жаданне атрымаць гэтыя самалёты, і мы цяпер проста ідзем паводле гэтага плана. Адзінае, што сітуацыя крыху паскорыла гэты прагрэс. Так мы б іх атрымлівалі да 2030-га і ўводзілі б у парк доўга, але сітуацыя прымусіла нас адаптавацца хутчэй. І партнёры былі вымушаныя пайсці нам насустрач.

Нашы хлопцы, тэхнікі, заводы працуюць над паляпшэннем нашай тэхнікі. Мы трымаем наш парк МіГ-29 у рабочым стане. І я лічу, прынамсі да 2030 года МіГ-29 будуць у страі.

– Якія змяненні ў арганізацыю працы аэрадромаў ва Украіне ўнесла поўнамаштабнае ўварванне Расіі?

– Мы цяпер не трымаем асабовы склад у адным месцы. Трымаць людзей у адным сховішчы можа быць крыху небяспечна, таму ў нас працуюць дзяжурныя экіпажы. Напрыклад, вызначана, што сёння працуе борт 1–2, лётчык А–Б, і, адпаведна, за кожным бортам ёсць група людзей, што яго абслугоўваюць: тэхнікі, механікі. І на баявым дзяжурстве застаецца толькі змена. Астатнія рассредачваюцца па тэрыторыі, каб пазбегнуць магчымых ахвяр падчас удару.

У нас пачалі будавацца сховішчы для самалётаў і персаналу. Да вайны я не бачыў столькі сховішчаў, колькі цяпер. Так, мы адстаем у параўнанні з Расіяй у гэтым плане, але паглядзіце на яе бюджэт, яе памеры. Адно сховішча — гэта як мінімум дзясятак мільёнаў, гэта не танна. І гэта сховішча для самалётаў, не кажучы ўжо пра людзей. Не ўсё так проста, як здаецца. Усё гэта будуецца, але патрабуе часу, патрабуе людзей. Крытычна патрэбныя людзі, і авіяцыя патрэбна менавіта ў спецыялістах. Не проста ў людзях, якіх набралі на вуліцы і сказалі ім, што ты сёння будзеш паласу рамантаваць або самалёт. Авіяцыя — гэта афіцэры. Авіяцыя — гэта навучаныя людзі, гэта не проста салдат, які ўмее страляць.

Аэрадром — гэта адзін вялікі арганізм. І каб узляцеў адзін самалёт, павінны папрацаваць дзве тысячы чалавек. І калі мы хочам, каб наша авіяцыя трымала планку і працягвала змагацца, мы павінны развівацца. У прынцыпе, цяпер гэта адбываецца. Паўтаруся: аэрадромы, сховішчы, тэхніка, навучанне. Мы сапраўды прагрэсуем, але гэта патрабуе занадта шмат часу.

– Кажучы пра матывацыю, ці змянілася для вас нешта ў параўнанні з 2022 годам? Як і ў чым вы знаходзіце ў сабе сілы і энергію?

– Я знаходжу сілы і энергію ў сваёй сям'і, у сваіх сабрацях. Мая матывацыя — гэта любоў да маёй дзяржавы. Я пайшоў у армію добраахвотна, я хачу застацца тут да пенсіі, да самага канца. Я люблю гэтую справу, я больш нічога, акрамя арміі, у прынцыпе, не люблю і не ўмею.

Я ў 22-м, 23-м, 24-м гадах біў сябе ў грудзі, што я хачу там быць. І я быў там з хлопцамі, працаваў і цяпер працую. Я ў маладога пакалення бачу такі запал, у іх такая іскра, што я проста думаю: як я магу з ім сёння не паспаборнічаць, хто паляціць на заданне? Я сябе за гэта не буду паважаць! Бо гэты хлопец забірае ў мяне маю працу, якую я люблю. Гэты запал перарос у спаборніцтвы — вось і матывацыя. Бо я гляджу на хлопца, і мне з ім трэба змагацца, хто цяпер рускага пойдзе забіваць.

Таксама мая матывацыя — гэта мая сям'я. Я хачу, каб яна спала спакойна, каб дома было светла і, самае галоўнае, каб сям'я не баялася. Гэта я баюся, калі я на працы, таму што я не побач з імі. Я разумею, што зараз я палячу, заб'ю «Шахед», людзям дапамагу, кагосьці абараню. Гэта мая сям'я. Як я магу яе не абараняць? Гэта мая зямля, я вырас тут.

Так, я стаміўся фізічна, маральна, стаміўся ад страт, я жывы чалавек. Але я не магу сабе дазволіць здацца або апусціць рукі! Я буду біцца галавой і паўтараць людзям, што пакуль усё гэта не скончыцца, ніхто не павінен апускаць рукі, таму што ў нас няма такой магчымасці. Ідзе пра выжыванне цэлай нацыі, а не пра кагосьці асабіста. Кім я буду, калі пастаўлю свой народ, сваю сям'ю ніжэй за сябе?

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]