23 чэрвеня 2024, Нядзеля, 3:58
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Дзяцей засталося на тры дні

37
Дзяцей засталося на тры дні
ІРЫНА ХАЛІП

Продаж алкаголю ўжо можна не забараняць.

"У нас краіна без будучыні", - напісала мне нядаўна знаёмая. Яна лекар-гінеколаг і будучыню вызначае вельмі выразна - па колькасці пастаноўкі на ўлік цяжарных, па чэргах у жаночую кансультацыю, па заселенасці радзільняў. Шчыра, мая знаёмая пра гэта і пісала: яшчэ некалькі гадоў таму да яе на прыём кожны дзень прыходзілі пяць-шэсць цяжарных жанчын. Цяпер, піша яна, добра, калі адна цяжарная раз на два-тры дні з'яўляецца. А колькасць родаў скарацілася за апошнія гады роўна ўдвая.

І гэта рэальнасць, якую не прыкрыеш ніякай дзяржаўнай статыстыкай, якая расказвае нам пра радасна плодных беларусаў, якія забяспечваюць краіне будучыню.

Тыя жанчыны, якія яшчэ пяць гадоў таму станавіліся на ўлік з прычыны цяжарнасці, зараз робяць тое ж самае ў іншых краінах. Або адмаўляюцца ад планаў нарадзіць дзіця проста таму, што не ведаюць нічога пра ўласнае заўтра. А калі давядзецца бегчы праз мяжу, як гэта рабіць з немаўлём? А калі пасадзяць, як раджаць у турме? А калі абкладуць данінай мангола-татарскага маштабу за адпраўлены некалі капейкавы данат, дзе ўзяць грошай, каб пракарміць дзіця? Іх мужы разважаюць сапраўды гэтак жа: калі мяне пасадзяць, мая сям'я застанецца без карміцеля, так што лепш хоць бы без дзяцей – усё ж спакайней. А то будуць потым, як дзеці Антаніны Канавалавай і Сяргея Ярашэвіча, бегчы з бабуляй, калі абодвух бацькоў пасадзяць. Або сядзець у прытулку, як сын Ларысы Шчыраковай пасля ейнага арышту, у чаканні бацькі, які едзе аднекуль з Сібіры. Або забываць, як выглядае маці, як малодшы сын Паліны Шарэнды-Панасюк. Не, нараджаць у Беларусі гэтак жа небяспечна, як жыць і дыхаць.

Я разумею, што ўжо народжаных дзяцей на некаторы час хопіць, каб будаваць іх шэрагамі пад сцягамі, запаўняць імі ваенна-патрыятычныя клубы і ствараць маску для гледачоў у “Мінск-арэне”. Але - на вельмі непрацяглы час. Бо Лукашэнка з усіх сіл робіць усё, каб у нашай краіне не нараджаліся дзеці, не вучыліся студэнты, не абаранялі дысертацыі маладыя навукоўцы. Спачатку касуе вайсковыя адтэрміноўкі для тых, хто пасмеў паступіць вучыцца за мяжу, і гэта значыць, што мінімум да 27 гадоў гэтыя юныя беларусы ў краіну не вернуцца, а за дзесяцігоддзе вучобы і працы за мяжой яны паспеюць пусціць карані, пачаць кар'еру, абзавесціся сям'ёй і крэдытамі. Вяртацца будзе ўжо не проста небяспечна, а бессэнсоўна. Але калі раней гэтыя маладыя людзі хаця б школу заканчвалі ў Беларусі і з'язджалі, атрымаўшы атэстат, то зараз, калі чыноўнікі ад адукацыі ў парадку дробнага паскудства (дакладней, на загад чыноўнікаў буйнога паскудства) перасталі выдаваць выпускнікам даведкі, якія патрабуюць многія замежныя ВНУ для паступлення , - юныя беларусы пачнуць масава з'язджаць, не чакаючы заканчэння школы. Будуць паступаць у польскія ліцэі, куды ўжо пратаптаная дарожка тысячамі іншых беларусаў, на міжнародныя праграмы накшталт IB ці A-level - магчымасцяў у беларускіх дзяцей шмат. Прычым ва ўсім свеце, акрамя радзімы. І ніякіх дадатковых даведак у іх пасля заканчэння школ у іншых краінах не запатрабуе ніводзін універсітэт. А разам з дзецьмі будуць з'язджаць іх бацькі.

І калі скасаванне адтэрміноўкі ад службы ў войску для студэнтаў замежных ВНУ тычылася толькі хлопчыкаў, то спыненне выдачы патрэбных даведак вынесе з краіны яшчэ і дзяўчатак. І на першых спатканнях гэтыя хлопчыкі і дзяўчаткі будуць шпацыраваць не ў парку Горкага і не па беразе Свіслачы, а па набярэжных Влтавы, Віслы, Сены, Тэмзы. Спачатку іх былыя загадчыкі будуць радавацца таму, што больш не трэба ўпіхваць па 45 чалавек у клас і ствараць паралелі з усімі літарамі алфавіту (“а зараз у сталовую прыйдзе 10 “Я” клас!”), і зараз усё адпавядае санітарным нормам. А потым апынецца, што стужачкі з надпісам "выпускнік" вешаць больш няма на каго, і ўрачыстая лінейка нагадвае шахматнае поле ў канцы партыі.

Затое пры адсутнасці выпускнікоў можна будзе не забараняць продаж алкаголю ў дні апошніх званкоў і выпускных вечароў. І эканоміка неадкладна ірване ў завоблачныя высі.

Ірына Халіп, адмыслова для Charter97.org

Напісаць каментар 37

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках